Αγχόνη

Περίπτωση αυτολογοκρισίας

2012-01-31T16:27:00.004+02:00

Απόψε έκανα ξεκαθάρισμα στη μνήμη του pc, έσβησα άπειρα αρχεία μεγέθους κάποιων γίγα, που είχα μαζέψει στη μνήμη και ποτέ δεν άνοιξα πέρα από τη στιγμή που τα κατέβασα.

Ύστερα είδα και το κείμενο της ανάρτησης που έσβησα με τίτλο "Non serviam!!" και ειλικρινά ένιωσα ένα σφίξιμο στο στομάχι. Το κείμενο ήταν επιθετικό, κακό, χυδαίο ίσως αν και ξεκινούσε από μία ορισμένη σωστή θέση. Το ύφος όμως του κειμένου ήταν επιθετικό και ανεπίτρεπτο. Το μεσημέρι που το έγραφα ήμουν σε μία άσχημη ψυχολογική κατάσταση καθώς αυτή την εποχή μου έχουν πέσει πολλά: νιώθω αγωνία για το μέλλον μου, πιέζομαι από άκαρπες "φιλικές σχέσεις" ανταγωνισμού που δεν προσφέρουν τίποτα εκτός από νηπιακούς διαγωνισμούς για το ποιος έχει την καλύτερη καριέρα μέχρι τώρα -και από τις οποίες "φιλικές σχέσεις" θα φροντίσω να ξεκόψω asap γιατί αρκετά προσέφερα ανοχή-, σκέφτομαι πράγματα εκτός ακαδημαϊκής συνέχειας (είναι ένα ενδεχόμενο που πρέπει να αντιμετωπίσω), πρέπει να ψάξω κάποια θέματα σχετικά με τις ενοικιάσεις διαμερισμάτων μιας και ξενοικιάζουν κάποιοι τύποι ένα διαμέρισμα που έχουμε και το οποίο για 10 μήνες που έκατσαν το έκαναν ένα μάτσο χάλια κυριολεκτικά (άπειρες κορνίζες στους τοίχους, μονόζυγο κάτω από μία πόρτα της οποίας χαλάρωσε το κάσωμα λόγω του βάρους του μονόζυγου και του τύπου, ένα κουνέλι που το άφησαν ελεύθερο μέσα στο σπίτι με αποτέλεσμα να γρατσουνίσει μία πόρτα ντουλαπιού... όχι δεν είχαμε βάλει ρήτρες στο ενοικιαστήριο για τέτοια πράγματα, είμαστε πολύ ευγενικοί (=μλκς) για να ενοχλήσουμε με απαγορεύσεις για κατοικίδια και κορνίζες. Πάντως, με λίγη πείρα που απέκτησα στο θέμα, έχω να πω πως δεν κάνουν όλοι οι άνθρωποι για ενοικιαστές: με άλλους είναι εντελώς αδύνατη κάθε συνεννόηση, και άλλοι είναι τακτικοί ακόμα και στην καθαριότητα του πλατύσκαλου), προσπαθώ να δω τι γίνεται με την υπόθεση "διδακτορικό" (τίποτα, δεν γίνεται, απλά βαλτώνει. Οκέϊ, για να μην γκρινιάζω: κάτι περιμένω αλλά δεν θέλω να σκέφτομαι θετικά και να απογοητευτώ πάλι), και παράλληλα να κοιτάξω λίγο τον εαυτό μου σε θέματα πολύ πιο ευαίσθητα και σημαντικά σε σχέση με τα τετριμμένα που αναφέρω πιο πάνω. Υπάρχει ένα επικίνδυνο Μιλάνο, που όμως δίνει κάποιες ελπίδες, αλλά...
Και μαζί με όλα αυτά, τον σκέφτομαι και η σκέψη του είναι ικανή να με πάρει από όλα τα άσχημα, όπως έκανε χρόνια τώρα!

Το απόγευμα της μέρας που μας πέρασε, έγραψα λοιπόν ένα κείμενο που όταν το ξαναδιάβασα, με ξάφνιασε. Όχι πως είμαι οπαδός ηθικιστικών αρχών και λογοκρισίας, αλλά με λύπησε το ότι έβγαλα μία επιθετικότητα σε όποιον είχε την ατυχία να το διαβάσει. Έτσι, αυτο-λογοκρίθηκα και έπεσε μαχαίρι στο κείμενο, παρόλο που η βασική αρχή που εξέφρασε ήταν σωστή, καθώς αναφερόμουν στο λαϊκισμό με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι έλληνες πολιτικοί και δημοσιογράφοι τους δυσάρεστους δανειστές. Τέλος πάντων, αυτά συμβαίνουν για να μας κάνουν σοφότερους. Αν κάποιος το διάβασε και ένιωσε κάπως, απολογούμαι!!

Καλημέρα σε μία κρύα ημέρα και καλό μήνα!!! Άσχετο, αλλά ακόμα και ο καιρός μας είναι εισαγόμενος: το κρύο έρχεται από τη Σιβηρία και η ζέστη από τη Σαχάρα, οπότε η πρωτογενής παραγωγή καιρού του "τραπεζάκια έξω" mode, χάνεται στη μετάφραση... :-)

Tα οφέλη της ψαροφαγίας και ο συσχετισμός της με τον κανιβαλισμό

2012-01-31T00:27:00.003+02:00

Αυτό το παράταιρο ασημί μαζί με το κατάλευκο του πάγου, δεν σας φέρνουν ρίγη ανατριχίλας στην πλάτη; Δεν μοιάζουν με κοφτερό μαχαίρι που το φυλάτε στο ψυγείο για ώρα ανάγκης, για τον "Αλβανό ληστή" που θα έρθει νύχτα πάνω από το προσκεφάλι σας;

Αυτό το κατακόκκινο σαν αίμα χρώμα στα βρόχια τους, δεν σας θυμίζει σφαγή;

Αυτό το ολόκληρο πτώμα ψαριού στο πιάτο σας δεν σας κάνει λίγο κανιβάλους, πως τρώτε ένα όν που κάποτε υπήρξε ολόκληρο, με μάτια, πτερύγια και ουρά; Τρώτε ένα οργανικό σύνολο, όχι μέρη σφαγμένου ζώου.

Αυτό το ψάρι, με τα σφιγμένα χείλη, σαν σιωπηλός μάρτυρας, υπάρχει άραγε στους εφιάλτες σας, ομιλών και σφόδρα διαμαρτυρόμενο;

Πως τολμάτε και μολύνετε το υπέροχο λείο δέρμα τους με τηγανόλαδα και αλάτια;

Ένα νεκρό ψάρι στην μεταλλική επιφάνεια του ακριβού σας δίσκου είναι η απόλυτη φρίκη, το μεγαλύτερο έγκλημα που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος στη φύση.

Και αν μπορείτε τελικά, να ξεκοκαλίζετε ολόκληρα ψάρια, όντα με μητρικά αισθήματα και ένστικτα όπως της επιβίωσης και του σεξ, τότε άραγε θα μπορέσετε κάποτε να κανιβαλίσετε τη γιαγιά Πουλχερία; Και αν η κρίση προχωρήσει, τι ανθρωπιστική αξία θα έχει η σπλήνα του παππού; Τι μενού θα περιλαμβάνει το τελευταίο σας μυστικό δείπνο, ως που θα φτάνατε για να φάτε;

Δεν φοβάστε πως τα δόντια του ψαριού ίσως να μην είναι εντελώς νεκρά; Πως παραβιάζετε την βιολογική τους συνοχή;

Και η μυρωδιά τους, τόσο έντονη, δεν σας κλείνει τα πνευμόνια σαν να θέλει και νεκρό το ζώο, να πάρει εκδίκηση για το θάνατό του;

Μήπως τα ψαράδικα θα μπορούσαμε να τα πούμε και αποθήκες πτωμάτων δημοσία εκδιδομένων;

Και όταν τελικά ένα ψάρι ξεκοκαλίζεται μέχρι τέλους, ο σκελετός που μένει δεν έχει κάτι το τρομακτικό; Δεν θα σας κυνηγούσε για εκδίκηση αν ήταν ζωντανό, έστω και χωρίς τους ιστούς του κορμού του;

Αν το ψάρι είχε άκρα, θα νιώθατε ασφαλείς να πάρετε το μπάνιο σας το καλοκαίρι;

Η εικόνα του ψαρά που ποζάρει με το ψάρι που μόλις έπιασε, δεν έχει κάτι από την άγρια χαρά του φόνου;

Αφήστε τις καρδιές σας να γίνουν περιβόλια

2012-01-28T23:37:00.003+02:00

Αυτό είναι ένα σχόλιο ενός διάσημου blogger που ανέβηκε χτες στο facebook:

"Για να μην απολυθεί η κερά Μαρία... είναι να τραβάς τα βυζιά σου... τι γαμήσι φάγαμε μνημονιακώς ως χώρα".
Δηλαδή: μας πάτησαν κάτω για να μην απολυθεί η χ κυρά Μαριγούλα (μήπως η "κουτσή Μαρία" ;) και είναι να τρελαίνεσαι που έγινε όλο αυτό για να μην βλαφτεί η χψω κυράτσα.

Εγώ διαφωνώ με τη δήλωση αυτή και το έγραψα στον τοίχο του συν-blogger. Δεν μπορεί και δεν γίνεται να αφήνουμε έξω από συλλογικά οράματα ευτυχίας οποιαδήποτε κυρία Μαρία, απόφοιτο δημοτικού ή/και γυμνασίου. Όλοι μαζί στην κόλαση, όλοι μαζί στον παράδεισο.

ΓΑΜΩ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, ΤΙ ΕΛΙΤΙΣΜΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ;

Πότε αποκτήσαμε σε αυτή τη χώρα το προνόμιο να αφήνουμε απέξω από τα συλλογικά μας οράματα, αυτούς που δεν γουστάρουμε; Ποιος μας έδωσε το δικαίωμα να κάνουμε επιλογές; Ποιος ορίζει ποιος είναι αρεστός και αξίζει να σωθεί; Ποιος ορίζει πως οι υπόλοιποι είναι κτήνη, κυράτσες, που καλό θα είναι να τις θυσιάσουμε; Ποιος έβαλε κανόνες life style σύμφωνα με τους οποίους οι μεν είναι δικοί μας και οι άλλοι είναι κατώτερα όντα; Και γιατί να την πληρώνουν πάντα οι φουκαράδες; Γιατί να την πληρώνουν πάντα αυτοί που δεν έχουν στο πλευρό τους κλαδικές, συλλόγους, ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, συνομοσπονδίες, μπαρμπάδες στην Κορώνη, θείες στο Γύθειο;

Αγαπήστε ρε γαμώτο τους ανθρώπους, όσα δόντια και να τους λείπουν,
σκύψτε πάνω από τα προβλήματά τους άσχετα αν έχουν τελειώσει το δημοτικό ή το γυμνάσιο,
υποστηρίξτε τους έστω και αν δεν γνωρίζουν διάσημες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού κόσμου,
δώστε μαζί τους συλλογικούς αγώνες ακόμα και αν δεν ξέρουν να γράψουν το όνομά τους,
σκύψτε πάνω στα προβλήματά τους όσο και να συχαίνεστε την βρωμερή τους ανάσα,
ξεσκίστε τις life style επιταγές,
ΒΑΛΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΩΛΟ ΣΑΣ ΤΑ ΚΑΘΩΣΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΣΤΕΙΛΤΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΑΝΗΚΟΥΝ: ΣΤΟΝ ΥΠΟΝΟΜΟ!!

Ερωτευτείτε τον άνθρωπο, μόνο γιατί είναι άνθρωπος και μπορεί να κλαίει όμοια με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους στον πλανήτη,
σεβαστείτε τα ζώα γιατί δεν έχετε/έχουμε δικαίωμα να τα ενοχλείτε/ενοχλούμε, είναι άλλοι λαοί διαφορετικοί από εμάς,
ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΡΕ!!! Αγαπήστε ακόμα και ένα απλό βλέμμα ενός εφήβου, ερωτευτείτε την ανάμνηση ενός ανθρώπου, δώστε στοργή σε ένα ορφανό μωρό που δεν ξέρετε "από που κρατάει η σκούφια του", μοιραστείτε το απόθεμα της καρδιάς σας, ξεπεράστε κρίσεις και οικονομικά προβλήματα.

Αφήστε τις καρδιές σας να γίνουν περιβόλια για τις "κυρά-Μαρίες" που λέει ο blogger πιο πάνω, δώστε χώρο στο μυαλό σας για κάποιον άλλο εκτός από εσάς, σκίστε τα πτυχία σας αν σας κάνουν υπερβολικά εγωιστές, ερωτευτείτε! Ερωτευτείτε, γιατί ο έρωτας -ακόμα και όταν είναι ανεκπλήρωτος, απευθυνόμενος σε ένα παιδί 16 χρονών- δίνει ζωή (και μιλάω εκ πείρας, έστω και αν με πείτε loser μιας και είμαι μόνη μου).
Χωρίς αγάπη, χάσαμε τα πάντα, σκεφτείτε το!!

Ξιπασμένα ρομποτάκια

2012-01-26T02:31:00.001+02:00

Σήμερα είχα γρίπη, αλλά πολύ βαριά, με λιάνισε στα κόκαλα, στη μύτη, στο κεφάλι, οπότε την έβγαλα όλη μέρα στο κρεβάτι. Διάβασα άλλα μπλογκς, και τελικά είδα πως πολύς κόσμος βγάζει χολή στο μπλογκ του: άλλος έβριζε χυδαία και ρατσιστικά τους ταξιτζήδες, άλλος τα έχει με τους δημοσιογράφους και ευχόταν θάνατο (;;;), άλλη τα έχωνε σε 14χρονα κοριτσάκια των οποίων τις φωτογραφίες είχε κατεβάσει από το βλαμμένο Facebook και τις είχε αναρτήσει στο μπλογκ της (τι έκανε η μαλάκω; Αυτό απαγορεύεται δια νόμου, μα πιο πολύ και από το νόμο αυτό ΔΕΝ το κάνεις όταν πρόκειται για παιδάκια αλλά και για τον καθένα, ήθελα να τις τα χώσω άσχημα αλλά δεν είχα το κουράγιο, ξέρετε όταν έχω πυρετό όλα "κιτρινίζουν" και δεν μπορώ να κάνω τίποτα). Το κερασάκι στην τούρτα: κάθε ένας από αυτούς είχε στα σχόλια και άλλους καμένους να του λένε "μπράβο, καλά τα λες"!!!

Τελικά κατέληξα πως το δικό μου μπλογκάκι είναι λίγο πιο νορμάλ από πολλά (αλλά χωρίς φίλους, έρημο και μοναχικό σαν και εμένα), γιατί τουλάχιστον δεν βρίζω (εννοώ δεν βρίζω χωρίς σοβαρό λόγο, χεχε!! Οκ, εντάξει μπορεί να είμαι παρορμητική πολλές φορές, αλλά δεν ξυπνάω έχοντάς τα με μία μερίδα ανθρώπων...) και όταν κάποτε τόλμησα κάποτε να το κάνω γράφοντας ένα παραλήρημα με τους πόντιους, γιατί έχω φορτώσει από παλιά με μία μαλάκω ψευτογιατρό (που ακόμα συνεχίζει να δουλεύει τον κόσμο πως είναι γιατρός!!!), μου την έπεσαν και με χλεύασαν. Αλλά δεν μάσησα, δεν κάνω πίσω όταν πρόκειται για τέτοια. Τον εαυτό μου δεν τον δίνω τροφή για κανένα.
Α ναι, έγραψα και ένα διήγημα για ένα... ποντίκι, διαβάστε το κλικάροντας εδώ!!

Σκεφτόμουν και τη προχτεσινή συνομιλία μου με την -καλύτερα: "πρώην"- κολλητή μου: πως μιλούσε έτσι ρε γαμώτο; Σαν ξιπασμένο ρομποτάκι, "εγώ έκανα αυτό, εγώ έκανα εκείνο, είμαι γαμάτη καθηγήτρια, τα παιδιά με λατρεύουν, ετοιμάζομαι για νέο άρθρο, ξέρω όλους τους πανεπιστημιακούς, είμαι αρχιγαμάτη!!!". Σκέφτομαι πως άλλαξε, όταν γνωριστήκαμε στα έδρανα ήταν ένα συνεσταλμένο κοριτσάκι, κόρη φορτηγατζή που προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στην καταγωγή της. Τελικά νίκησε το δήθεν, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η δηθενιά του "είμαι δόκτωρ και καθηγήτρια στο Αρσάκειο, είμαι το κέντρο του κόσμου και εσύ να ψοφήσεις στο χαντάκι" νομίζω είναι κάτι που δεν την εκφράζει, αλλά είναι μία άμυνα ή καλύτερα μία στάση ζωής που φόρεσε μαζί με τα συντηρητικά της ταγιέρ για να υποδυθεί την πετυχημένη γαμάουα επιστήμονα-εκπαιδευτικό. Και νομίζω πως θα τα καταφέρει να γίνει ό,τι επιθυμεί, αυτού του τύπου οι άνθρωποι είναι επίμονοι και πρόθυμοι να ανταλλάξουν το τομάρι τους με όποιο δέρμα επιτυχίας φοριέται. Όχι πως δεν έχει δουλέψει πολύ σκληρά, σαφώς!! Αλλά είχε και τις κατάλληλες ευκαιρίες, hard but true!! Το θέμα είναι πως εγώ ως Μαρία δεν γουστάρω να είμαι με αυτό τον κόσμο, δεν θέλω να μπω σε αυτή την κοινωνική ομάδα, απλά θέλω ένα διδακτορικό χωρίς να δεσμευτώ ως τρόπο ζωής, να υποδύομαι κάτι που δεν είμαι και δεν θα γίνω ποτέ. Μου τη δίνει η στενοκεφαλιά τους, μου τη δίνει η δηθενιά τους, με ενοχλεί η πόζα τους. Και φυσικά έχω έρθει σε σύγκρουση μαζί τους, δεν το κρύβω.

Αλλά σε αυτό που θέλω να σταθώ είναι το εξής: πως έγινε έτσι ρε παιδί μου ο κόσμος; Τόση κακία, τόση προθυμία να σου ξύσουν πληγές, ή να γράψουν σε ένα μπλογκ και να βρίσουν τον πρώτο τυχόντα και αυτό να το κάνουν με σύστημα, όχι μία απλή φάση που είχαν φορτώσει αλλά να βλέπεις ξέρω 'γω ολόκληρο μπλογκ με τις υστερίες ενός τύπου, είναι too much!! Και σε λίγα χρόνια η τέως κολλητή μου θα πάρει θέση στο ελληνικό πανεπιστήμιο, προφανώς λόγω γνωριμιών στο upatras. Αυτή η νοοτροπία λοιπόν, του να δικαιολογεί τα πάντα όλα που προέρχονται από ένα σύστημα, γιατί απλά είναι μέρος του, θα περάσει και εκεί. Αλλά οι άνθρωποι πρέπει να είναι συγκαταβατικοί με όλους, πρέπει να σκέφτεται κανείς τον άλλον, να του δίνει χώρο και ακόμα να αποδέχεται. Εγώ πληγώνομαι γιατί; Όχι γιατί θέλω αποδοχή από ένα σύστημα, δεν θέλω την έγκρισή τους, αλλά γιατί αυτό το σύστημα κάνει τα πάντα να μου υπενθυμίζει πως είμαι "νέγρα" σε ένα κόσμο λευκών. Και έτσι χάνεται όποιος "τσαμπουκάς" και πάθος για ζωή μπορεί να έχει κανείς. Θυμάμαι τώρα ένα φιλμ που είχα δει πολύ παλιά με μία παρέα μαύρων δούλων στη Αμερική: ανάμεσά τους υπήρχε μία κοπέλα αθυρόστομη, γεμάτη ζωή, απρόθυμη να υπηρετεί, με διάθεση να ερωτευτεί με λευκούς και λοιπά. Το έργο έδειξε τελικά πως αυτή η γυναίκα μετά από δέκα περίπου χρόνια, λόγω του ξύλου που είχε υποστεί, είχε κουτσαθεί και ήταν πια σαν υπάκουη σαν ζόμπι... Η "αγχόνη" της επιβολής την είχε πνίξει.

Ιδίως στο χώρο του πανεπιστημίου, είναι κατάντια η ρατσιστική νοοτροπία. Το πανεπιστήμιο της Πάτρας εκτός του ότι είναι πανέμορφο σαν αστικό εκπαιδευτικό τοπίο, έχει μία φοβερή ιδιότητα: για όσους έρχονται από το νότο για να μπουν στο Ρίο, πρέπει πρώτα να περάσουν μπροστά από το ΠΠΓΝ, και έτσι βλέπεις κόσμο πονεμένο να περιμένει από έξω, άλλοι συνοφρυωμένοι να κατευθύνονται μέσα ενώ λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω το πανεπιστήμιο είναι εκεί λες και έρχεται να επουλώσει όλες τις μιζέριες της ζωής. Νέοι άνθρωποι, όμορφα συνθήματα, ακόμα και η σημαία της Παλαιστίνης είχε βρει κάποτε θέση στις σημαίες που αναρτώνται στην Πρυτανεία. Και όμως, όλη αυτή η πανέμορφη εικόνα της ελπίδας για ισότητα, γίνεται χίλια μικρά κομματάκια όταν λίγο προσπαθήσεις να δεις τον κόσμο αυτό από μέσα. Δεν λέω πως όλοι είναι έτσι, αλλά εγώ είχα την ατυχία να δω τις πιο άσχημες πτυχές του. Δυστυχώς όμως, όπως βλέπω αυτά δεν αλλάζουν, η νοοτροπία της ανοησίας διαιωνίζεται γιατί είναι ίσως δείκτης υποταγής προς το παλιό και αποτυχημένο σύστημα.

Δεν είμαι ο Χουλκ

2012-01-25T01:39:00.005+02:00

Απόψε συνομιλούσα με την κολλητή μου φίλη από το πανεπιστήμιο, ήδη διδάκτορα κλασικής φιλολογίας και καθηγήτρια σε πολύ καλό ιδιωτικό σχολείο της Πάτρας. Έχει έντονη παρουσία ως αρθρογράφος σε επιστημονικά περιοδικά του κλάδου μας, συμμετέχει σε συνέδρια και γενικά ετοιμάζεται για μια πολύ σπουδαία καριέρα στο χώρο της εκπαίδευσης ή της έρευνας. Δηλαδή, έχει την πολυτέλεια να επιλέξει ανάμεσα στα ιδιωτικά σχολεία της Πάτρας και σιγά σιγά μπαίνει στους πανεπιστημιακούς κύκλους.

Όταν συζητάμε, δεν με αφήνει να πάρω πάσα, με βομβαρδίζει με δικά της νέα, σπουδαία επιτεύγματα συνήθως και την υπέροχη σχέση της με τους μαθητές της, γεγονός που ενισχύεται όταν σκέφτεται πως τα παιδιά αυτά είναι γόνοι της πιο καλής κοινωνίας των Πατρών. Εγώ αντίθετα, δεν έχω να πω πολλά, δεν μπορώ να αντιτάξω τίποτα μπροστά σε όλα αυτά τα σπουδαία: να πω πως πήρα ένα distance learning μαστεράκι της τελευταίας επιλογής, να πω πως... τι μπορώ να πω; Δεν έχω κάνει τίποτα σε σχέση με αυτή, μόνο μία βιβλιοκρισία σε ένα ηλεκτρονικό περιοδικό, τίποτα άλλο. Θέλω όσο τίποτα να αφιερωθώ στην έρευνα, μα δεν έχω κατασταλάξει κάπου και οι όποιες ιδέες που έχω για κάποια άρθρα, πάνε προς τον κάλαθο αχρήστων γιατί δεν έχω αυτοπεποίθηση, ως τι θα υποβάλω άρθρο; Ποιος θα το επιβλέψει πριν το υποβάλω; Δεν είμαι υπό την αιγίδα κανενός ιδρύματος, πως να ξεκινήσω όλη αυτή τη διαδικασία;

Αναπόφευκτα, αλλά και σχετικά σπάνια για τις συζητήσεις μας, αναφέρθηκα και στην ιστορία της δικής μου εμπειρίας με το πανεπιστήμιο το 2007. Αφού πρώτα παρέθεσε ένα ευχολόγιο βασισμένο στη χριστιανική κοσμοθεωρία της βλακείας: "Ο θεός δεν δίνει ό,τι δεν μπορούμε να αντέξουμε" (εγώ πάλι δεν ρωτήθηκα για τίποτα, συνεπώς δεν μπορώ να το αντέξω, οπότε να του πει κάποιος του μαλάκα του θεούλη σας να μην παίρνει πρωτοβουλίες πληζ γιατί κάνει τρομερά λάθη), με εξέπληξε λέγοντάς μου για πρώτη φορά πως είχαν δίκιο οι καθηγητές μας, "η έρευνα δεν μπορεί να δίνεται χωρίς να πληρούνται και άλλα κριτήρια, δίκιο είχαν". Δίκιο είχαν λοιπόν...

Δεν στενοχωριέμαι, ούτε θυμώνω, αυτό πιστεύουν οι άνθρωποι. Είναι δύσκολος ο κόσμος, είναι σαν αγκάθια σε ένα πράσινο λιβάδι οι απόψεις τους για αυτό και ώρες ώρες θέλω να πιω τόσο πολύ που να κοιμηθώ αναισθήτως για ώρες. Δεν λυπάμαι λοιπόν, γιατί συνήθισα να τα ακούω όλα αυτά. Αλλά με πονάει λίγο το στομάχι μου τώρα τελευταία, όταν αγχώνομαι και στενοχωριέμαι με πονάει το στομάχι μου, ίσως να είναι ψυχοσωματικό.

Μπορεί λοιπόν να έχω άδικο, μπορεί εγώ να είμαι η λάθος, έτσι δεν είναι; Μπορεί να είμαι η ηλίθια που δεν ξέρει τη θέση της, αυτό σκέφτομαι. Αλλά από την άλλη μεριά, γιατί; Γιατί ρε γαμώτο, δεν ζήτησα ουρανούς και αστέρια, έρευνα ζήτησα να κάνω. Και με ποιο δικαίωμα μου επιβάλλουν την άποψή τους; Και πως εξισώνεται η έρευνα με... τα προσόντα για ποδόσφαιρο;! Ακούν τι λένε ή απλά ψάχνουν τρόπους περιχαράκωσης και ρατσισμού;

Υπό άλλες συνθήκες θα έφευγα από εδώ. Θα έφευγα και θα έριχνα την πιο μαύρη πέτρα πίσω μου, δεν θα με ξαναβλέπατε ποτέ!! Δεν μπορεί αλλού να είναι τόσο χάλια όσο εδώ, δεν μπορεί να υπάρχουν αυτές οι αντιλήψεις σε χώρες με ανθρωπισμό και παιδεία. Δεν μπορεί να μην υπάρχει ένα κάρμα δικαιοσύνης και για εμένα. Τέλος πάντων, αυτές είναι οι απόψεις τους και δεν μπορώ να τις αλλάξω. Αλλά αυτό δεν τους κάνει καλύτερους από εμένα...!!

Αυτό το τραγούδι μου αρέσει για την παρωδία δυστυχίας που γίνεται ιλαρή, αλλά πιο πολύ για το τέλος του:
Γαμώ την κοινωνία μου
θα πάω να κάτσω πάνω σ' ένα βουνό
και θα σας βλέπω όλους από ψηλά.
Θα βλέπω εσάς και τη μιζέρια σας
αλλά δε θα σας έχω ανάγκη.
Γιατί είμαι ο Χουλκ...

Έτσι ακριβώς νιώθω, και ας μην είμαι ο Χουλκ!!

Γενέθλια (και λίγα ακόμα)

2012-01-23T21:34:00.003+02:00

Τσιμπάτε τουρτίτσα

πάρτε και κανένα πιοτί

σήμερα έχω γενέθλια. Έκανα δώρο στον εαυτό μου αυτή τη μινιατούρα fender stratocaster κιθαρίτσα που αγόρασα στο ebay

Θα τη βάλω στη βιβλιοθήκη μαζί με τη σπασμένη κούπα μου, για να θυμάμαι να μην γίνω ποτέ αυτό που μισώ: να μην γίνω αιτία απελπισίας για έναν άνθρωπο, αλλά να ροκάρω ως το διάστημα, γιατί έτσι γουστάρω εγώ και κανείς άλλος. Ελευθερία ρεεεε!!!!!

* Και λίγα ακόμα: πάνε και τα γενέθλια (είναι πλέον 4:07 π.μ. της επόμενης μέρας), ακόμα ένα χρόνο φορτώθηκα στην πλάτη μου. Ακόμα ένας χρόνος, τι; Δεν μπορώ να τον χαρακτηρίσω, έτσι αχαρακτήριστος και άνοστος πέρασε -το "άνοστος" το χρησιμοποιώ με την αρχαία έννοια: χωρίς νόστο/επιστροφή-.

Ακόμα 365 μέρες με τη μορφή του στο μυαλό, πυξίδα ζωής. Αγαπάω και ντρέπομαι/φοβάμαι/πνίγομαι. Και τώρα πάλι εδώ στις 4 το πρωί, να νιώθω ανάγκη να γράψω, όχι πια ποίημα, μου έφυγε η ποιητική διάθεση σαν σκυλί αδέσποτο που έμεινε για λίγο μαζί μου. Απλά λόγια θέλω να γράψω, γιατί τον σκέφτομαι. Απλά αυτό: τον σκέφτομαι.

Αγαπάει τη jazz, οπότε όταν άκουσα αυτό χαμογέλασα, για εμένα το έγραψαν θα 'λεγε κανείς: No, you don't know the one who dreams of you each night, and longs to kiss your lips, and longs to hold you tight. To you I'm just a friend, that's all i've ever been. No, you don't know me.

Περίεργο πως ο έρωτας υπακούει σε κανόνες, παράλογο βασανιστήριο οι διατεταγμένες μοναξιές.

Στην κλινική του δρος Μένγκελε

2012-01-22T03:57:00.000+02:00

Προχτές το βράδυ είδα στο σκάϊ ένα ντοκιμαντέρ για τον Μένγκελε και ένα χωριό διδύμων στη Βραζιλία.

Σε περίληψη: υπάρχει ένα χωριό στη Βραζιλία, οι κάτοικοι του οποίου είναι απόγονοι μεταναστών από τη βόρεια Ευρώπη. Εκεί λοιπόν, κάποτε, δεν μας ξεκαθαρίστηκε το πότε ακριβώς άρχισε, αλλά σίγουρα προς το 1964 κορυφώθηκε ένα σπάνιο φαινόμενο: οι γυναίκες γεννούσαν δίδυμα στη σειρά. Ένας μυστήριος εμφανίστηκε στο χωριό πριν την έκρηξη των διδύμων, και έδινε αυξητική ορμόνη στις γυναίκες που ήθελαν να κυοφορήσουν. Επειδή εκείνη την εποχή ο Μένγκελε κρυβόταν στη Βραζιλία και κυρίως λόγω του ότι ο μυστήριος τύπος έμοιαζε πάρα πολύ με το γιατρό, το ντοκιμαντέρ ερευνούσε αν ήταν ο ίδιος εκείνος που συνταγογραφούσε ορμόνη και έκανε αιμοληψίες στον πληθυσμό του χωριού.

Φυσικά, το συμπέρασμα ήταν απλό και βολικό: ποτέ δεν θα μπορούσε ένα τέρας όπως ο γιατρός Μένγκελε να βγει από τη φωλιά του και να ασκεί ιατρική, ενώ το φαινόμενο των διδύμων αποδόθηκε στη βιολογία. Δεν μπορώ να εκφέρω άποψη για το β' συμπέρασμα, δεν είμαι γιατρός, αλλά για το πρώτο ηθικιστικό τσιτάτο σχετικά με τα τέρατα, έχω άποψη και θα την παρουσιάσω εν ολίγοις εδώ.

Ας πάρουμε το πρώτο επιχείρημα κατά: ο Μένγκελε ως γιατρός του Άουσβιτς χρησιμοποιούσε ερευνητικές μεθόδους απάνθρωπες καθώς έκανε πειράματα σε ζώντες χωρίς αναισθησία και καμία τήρηση των κανόνων. Δηλαδή, οι κατηγορίες είναι πως σε στρατόπεδο συγκέντρωσης εν μέσω πολέμου, ένας στρατιωτικός γιατρός έπρεπε να ακολουθήσει κανόνες, να παραγγέλνει και να μοιράζει αναισθητικά φάρμακα σε κρατούμενος. Βασικά, αυτή τη στιγμή βαριέμαι και νυστάζω να αναλύσω πόσο γελοίο ακούγεται κάτι τέτοιο, αλλά θα πω μόνο πως ο ιατρικός πειραματισμός σε ανθρώπους που με τον α' ή β' λόγο είχαν βρεθεί κρατούμενοι, δεν είναι κάτι σπάνιο στην ιστορία: στην ελληνιστική Αλεξάνδρεια οι έλληνες γιατροί συχνά πειραματιζόντουσαν με ντόπιους αιγύπτιους κατάδικους, των οποίων η ποινή ήταν να γίνουν το σώμα στο μάθημα ανατομίας του χ γιατρού. Και πάλι, αυτό γινόταν χωρίς αναισθησία και με τα πειραματόζωα ζωντανά στα χέρια των χειρουργών. Αν θυμάμαι καλά, αυτή η πρακτική οδήγησε στην ανακάλυψη ορισμένων εγκεφαλικών δομών που δεν θα έβλεπαν οι γιατροί μετά το θάνατο του ασθενή, όμως θα κοιτάξω την παραπομπή και θα συμπληρώσω την πληροφορία asap.

Το πεδίο ασχολίας του Μένγκελε ήταν οι δίδυμοι. Αντιλαμβάνομαι πάρα πολύ καλά τι σημαίνει αυτό για την ιατρική έρευνα, έστω και αν δεν έχω ιατρικές γνώσεις. Αρχικά, θα πω πως οι δίδυμοι ήταν κάτι σαν θεοί για την ινδοευρωπαϊκή μυθολογία: θυμηθείτε τον Κάστορα και τον Πολυδεύκη, το Ρέμο και το Ρωμύλο, ενώ και οι άνθρωποι της Χρυσής Εποχής που περιγράφει ο Αριστοφάνης στο Συμπόσιο είναι περίπου σαν δίδυμοι κολλημένοι σε ένα σώμα. Για να ξαναγυρίσουμε στο Μένγκελε, οι σύμμαχοι μετά τον πόλεμο είπαν πως οι έρευνές του προορίζονταν να κάνουν κάθε γυναίκα του Αρείου γένους ικανή να γεννά δίδυμα ώστε ο στρατός να αναπτύσσεται κλπ. Ναι, αυτό είναι μία εκδοχή του γιατί ασχολήθηκε με δίδυμα, η οποία ενισχύεται από την επίσης ολοκληρωτική Αυγούστεια Ρώμη. Εκεί, ο Αύγουστος ήθελε με τα μυθολογικά πρότυπα που προέβαλε, να κάνει τις γυναίκες να υποταχτούν σε ένα δικό του χρόνο κύκλου, ώστε να ανανεώνονται οι λεγεώνες του. Έτσι, στη Χρυσή εποχή που έλεγε πως τους είχε φέρει, σημαντική θέση κρατούσαν οι Gemini (οι δίδυμοι) και η θεά Lucina (η θεά των τοκετών, και άρα του γυναικείου κύκλου). Δείτε εδώ μία φωτογραφία από μία πλευρά της Ara Pacis ώστε να αντιληφθείτε στο περίπου τι εννοώ:

Η φωτογραφία είναι από την γουΐκι-πίντια, προσέξτε τα δυο μικρά δίδυμα αγόρια στην αγκαλιά της μεσαίας γυναικείας φιγούρας και τις σβάστικες-μαιάνδρους ακριβώς από κάτω. Όλο αυτό, με τα ζώα και τα φυτά, αλλά και τους ανθρώπους, συμβολίζει την αφθονία της φύσης, την αναγέννηση με τους δίδυμους και τελικά την ειρήνη που προέρχεται από την σιγουριά πως για όλα φροντίζουν οι θεοί.

Όμως, το βρίσκω πολύ λίγο και μίζερο να συνδέεται η μυθολογία των διδύμων με πράγματα τετριμμένα όπως ο στρατός και η ανανέωση των ΕΣΟ. Άλλωστε, τόσο ο Αύγουστος όσο και ο Χίτλερ, ήλπιζαν πως στο τέλος των πολέμων θα ερχόταν η χρυσή εποχή, οπότε γιατί να τους νοιάζει ο στρατός, αφού δεν θα υπήρχαν ανάγκες πολέμου μετά Τον πόλεμο;

Θεωρώ λοιπόν πως η έρευνα για τους δίδυμους έχει άλλη έννοια, και όχι πολεμική. Εξηγούμαι: όταν ένας άνθρωπος πάσχει από κάτι, και χρειάζεται μεταμόσχευση, τότε ακόμα και αν βρει μόσχευμα, είναι δύσκολο πολύ να το κρατήσει. Ο οργανισμός το αναγνωρίζει ως ξένο σώμα και επιδιώκει να το διώξει από πάνω του. Έτσι, ο ασθενής αναγκάζεται να παίρνει ισχυρά ανοσοκαταλστατικά, όπως πχ η κυκλοσπορίνη, και αυτό τον καθιστά ευάλωτο σε μία σειρά από παράγοντες όπως η γρίπη, καθώς δεν έχει αντισώματα. Αυτό αλλάζει δραματικά όταν ο ασθενής δεχτεί μόσχευμα από δίδυμο αδελφό: τότε το σώμα δέχεται σαν δικό του το νέο μέλος και δεν υπάρχει το βάσανο της ανοσοκαταστολής. Δηλαδή, με δύο λόγια: τρυπάει το στομάχι μου, και παίρνω το στομάχι του δίδυμου/της δίδυμης αδελφής μου, που υπάρχει απλά ως αποθήκη ανταλλακτικών για εμένα. Οπότε, ας μην κρυβόμαστε άλλο πίσω από το δάχτυλο: ο Μένγκελε έψαχνε τρόπο κλωνοποίησης-αθανασίας στο Άουσβιτζ. Αυτό που ήταν ευσεβής πόθος του Οκταβιανού Αυγούστου και της εποχής του, προσπάθησε να λάβει χώρα στο Άουσβιτζ από το Μένγκελε. Τώρα, το αν το κατάφερε ή όχι, δεν ξέρουμε, γνωρίζουμε μόνο πως πέθανε κολυμπώντας, τίποτα άλλο, όλα τα υπόλοιπα είναι σπέκουλα.

Βέβαια, ας βάλω ένα φρένο: όλο αυτό το στήριξα στην εμμονή του γιατρού με τους διδύμους. Τα όρια της έρευνάς του φυσικά είχαν να κάνουν και με τις προσωπικές του πεποιθήσεις, διαφορετικά δεν θα ήταν στη θέση που ήταν. Έτσι, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ήταν αφοσιωμένος στον σκοπό του ή επέβαλε σαδιστικές τεχνικές μόνο για την ηδονή του να βασανίζει. Βέβαια, από την άλλη μεριά, η επιβολή βιολογικών επιπτώσεων σε πληθυσμούς δεν συνέβη ούτε πρώτη ούτε τελευταία εκεί: θυμάστε κάτι παράξενες γρίπες που έρχονταν και πέρναγαν σαν αστραπή αφού πρώτα έστελναν ένα-δύο στον τάφο; Τη γρίπη των πτηνών τη θυμάται κανείς; Ακόμα και τα ποντίκια δεν τα ρώτησε κανείς πριν τα βάλει σε ένα κλουβί για πειραματόζωα. Ωστόσο, αυτό που θέλω να πω είναι πως ακόμα και αν η έρευνα του Μένγκελε ήταν επιτυχής και επικεντρωμένη στο στόχο της, λόγω της μεθοδολογίας της έχει ήδη σταμπαριστεί ως κάτι το κακό και σατανικό, πράγμα που βρίσκω εν πολλοίς απαράδεκτο: δηλαδή ο φον Μπράουν ήταν συνεργάσιμος και καλός για τους νικητές, ενώ ο Μένγκελε ήταν ο υπέρτατος κακός εξ ορισμού;! Τροφή για σκέψη...

Λίγος τσάμπα ήλιος

2012-01-17T04:50:00.000+02:00

Να κοιμάσαι στις πέντε το πρωί, να μπαίνει ο ήλιος στο δωμάτιο από την αντανάκλαση του στις γρίλιες, και όταν ξυπνάς από το φως, εκεί στη φάση που είναι το μυαλό ακόμα μέσα στον κόσμο τον ονειρικό, να περνάς τον ήλιο για λαμπάκια χριστουγεννιάτικα. "Κάποιος μου στόλισε το δωμάτιο με φωτάκια... όχι, ο ήλιος είναι", εναλλαγή αισθημάτων, ίσως αφορμή για έμπνευση όπως και ο έρωτας,, ο ήλιος όπως η όμορφη μορφή του, μακρινοί και χρυσοί και οι δύο.


Μία μαγική εικόνα στο δωμάτιό μου στις 8 το πρωί της χτεσινής ημέρας. Ήλιος χρυσός σαν τα μαλλιά του, μία υπενθύμιση ευτυχίας στο τετριμμένο.

Κατά τα άλλα, σκότος. Έχω αδρανήσει συγγραφικά, καθώς δεν γράφω τίποτα αυτό τον καιρό: κάτι η τριβή της καθημερινότητας, τα πράγματα που πρέπει να γίνουν, η τιμή της βενζίνης που ανέβηκε στο έβερεστ, οι εξελίξεις, όλα αυτά είναι σαν σπηλιά που μας έβαλαν μέσα και δεν μπορούμε να βγούμε έξω. Είναι και οι βλακείες με τα σπουδαστικά, που έγραψα σε πρόσφατο ποστ, έχω ατονήσει. Ελπίζω να μην με κακοχαρακτηρίσατε από όσα έγραψα εκεί, έτσι; Δεν συνηθίζω να γράφω κακιούλες σε φόρα και δεν το έχω ξανακάνει, απλά τότε είχα όντως απορία για τη διαδικασία, ε και ανθρώπινα μου βγήκε και μία πίκρα. Τώρα, χωρίς να νιώθω την ανάγκη για συγγνώμες και τέτοια, απλά οκ συναισθάνομαι πως ίσως κάποοι να θίχτηκαν από όσα γράφηκαν εκεί. Το κείμενο το είχα βάλει και εδώ, αλλά μετά από το λίγο το κατέβασα. Τέλος πάντων... ας γίνει ό,τι θέλει!!

Αλλά και γενικά, γύρω γύρω όλα σκατά, όλα άθλια. Να ασχοληθείς με την πολιτική; Η μία αηδία μετά την άλλη, και προσωπικά, μπορώ να πω πως βαρέθηκα αφόρητα. Αυτό που με εντυπωσιάζει τις τελευταίες μέρες είναι πως τα media μπορούν και γίνονται μεγάλες σκρόφες όταν πρόκειται να φτιάξουν μίση και κόμπλεξ. Στα ελληνικά μμε πχ έπαιξε πολύ η είδηση για ένα καρναβαλικό πανηγυράκι που έκαναν πέντε τύποι στα Σκόπια με θέμα την κηδεία της Ελλάδας και από την άλλη, ο "προοδευτικός ιστορικός" Mark Mazower γράφει άρθρο για να δικαιολογήσει το -υποτίθεται- μίσος των Ελλήνων για τη Γερμανία λες και έχει ρωτήσει εκατομμύρια ανθρώπους και στις δύο χώρες, για τα συναισθήματά τους. Βασικά, ούτε η Ελλάδα πέθανε, ούτε πάμε σε πόλεμο με τη Γερμανία. Έλεος δηλαδή!! Οι μόνοι που δημιουργούν μίσος είναι οι ημιμαθείς μα και ξερόλες, απόφοιτοι λυκείου και παντογνώστες, δημοσιοκάφροι, μαζί με κάτι τύπους από ανθρωπιστικές επιστήμες που γράφουν εκθεσούλες ιδεών που στην καλύτερη είναι για πέταμα στο καλάθι με τα κάτουρα. Αυτό μου τη βαράει με τις ανθρωπιστικές επιστήμες: γίνεται ο άλλος πτυχιούχος ιστορικού πχ, και αμέσως έχει άποψη για χώρες και ολόκληρους λαούς. Παίρνει η άλλη πτυχίο κλασικής φιλολογίας και προσπαθεί να πείσει εφήβους πως πρέπει να μάθουν σώνει και καλά, αρχαία. Αφού δεν γουστάρουν (ενώ από την άλλη, ο κινητήρας Wankel τι γαμάτη μηχανή που είναι!! Είναι ο κινητήρας που έχει το mazda ρχ8, έτσι για να ξέρετε)!!

Έτσι, τα μόνα πράγματα που μπορούν κάτι να μας δώσουν είναι η μουσική, η δημιουργία και το να μη βαλτώνει κανείς. Αλλά ακόμα και αν καταψύξει την ζωή του, τουλάχιστον ας μην γίνει και ο ίδιος "πάγος", δηλαδή ας μην αναγκαστεί να γίνει μέρος του τέρατος, να δικαιολογεί για παράδειγμα, ανύπαρκτα ή υπαρκτά μίση όπως ο ιστορικός που είδαμε πιο πάνω, ας έχει αξιοπρέπεια τουλάχιστον. Ας βλέπει λίγο ήλιο μέσα στο σκοτεινό του δωμάτιο, δεν χρειάζεται τόσο πολύ σκοτάδι.

Moby για τέλος:

Περί μεταμοσχεύσεων

2012-01-16T02:42:00.001+02:00

Μόλις παρακολούθησα την εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη για τις μεταμοσχεύσεις. Δεν κράτησε πολλή ώρα για ένα τόσο σπουδαίο θέμα, μα ήταν άκρως περιεκτική. Θίχτηκαν πτυχές του θέματος όπως η αναμονή των ληπτών και ο ψυχολογικός αγώνας που δίνουν, η πίκρα των συγγενών των δοτών για την απώλεια του αγαπημένου τους, η Ισπανία που κατάφερε να είναι στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία μεταμοσχεύσεων, το τεράστιο οικονομικό κόστος φροντίδας των χρονίως πασχόντων, η άρνηση της εκκλησίας να δει θετικά αυτή την υπόθεση, και το πως η μεταμόσχευση θα μπορούσε να επιλύσει το πρόβλημα της δαπάνης των αιμοκαθάρσεων πχ, με το κόστος ενός χειρουργείου.

Πολλά στοιχεία δοσμένα σε μία εκπομπή η αξία της οποίας είναι παιδαγωγικά ανεκτίμητη. Ένας άνθρωπος, για παράδειγμα, που έλαβε μόσχευμα από τη Γαλλία, είπε πως πολλοί συνάνθρωποι μας έχουν την αντίληψη πως όταν κάποιος βγάλει κάρτα δότη, κινδυνεύει να πέσει θύμα δολοφονίας για να του πάρουν τα όργανα. Αυτό μου έκανε την πιο μεγάλη εντύπωση: το πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι στην Ελλάδα του 2012 που σκέφτονται με όρους και σύμβολα δανεισμένα από τα άθλια μελοδράματα του Φώσκολου. Η τριτοκοσμική κουλτούρα του υπερτονισμού απίθανων καταστάσεων, μία φάση που είδαμε πχ και στο slumdog millionaire για παράδειγμα, κυριαρχεί στην αντίληψη του έλληνα. Έτσι, για την κρίση δεν φταίει το μοντέλο ανάπτυξης που επιλέξαμε, αλλά "μας ζηλεύουν οι ναζί και θέλουν να μας εκδικηθούν(!!!!)", οι μεταμοσχεύσεις είναι απαράδεκτες γιατί "σκοτώνουν κόσμο στη μέση του δρόμου για να του πάρουν τα όργανα", και λοιπές σαχλαμάρες, οι οποίες όμως έχουν καταστρέψει μία ολόκληρη κοινωνία.

Και αυτό είναι καθολικό, το βλέπεις παντού. Ας πούμε τώρα, έχω ακόμα ανοιχτή την τηλεόραση και παίζει ένα σήριαλ του Παπακαλιάτη, ό,τι μαλακία έχει σκεφτεί ο σεναριογράφος, την παρουσιάζουν εκεί. Συμπτωματικά, λένε πάλι για μεταμοσχεύσεις: "Το κόστος είναι τεράστιο και μόσχευμα μπορεί να βρεθεί μόνο στην Αμερική!!", τις γνωστές δηλαδή νεοελληνικές σαχλαμάρες που ακούμε από τη δεκαετία του '60 στις άθλιες τριτοκοσμικές ελληνικές ταινίες. Έτσι κάνουν στη συνείδηση του κοσμάκη αδύνατη την επίτευξη της υγείας, τοποθετούν την θεραπεία σε μία μακρινή και πανάκριβη χώρα (την Αμερική εν προκειμένω), και τελικά αποκαρδιώνουν τον πάσχοντα άνθρωπο με τα μηνύματα που περνάνε: "Έχεις κάτι, η θεραπεία του οποίου απαιτεί μια περιπέτεια ισάξια της οδύσσειας του Ομήρου, οπότε χέστο, κάτσε όπως είσαι." κάτι που έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με ό,τι ειπώθηκε από τους γιατρούς στην εκπομπή του Θεοδωράκη.

Κάποιος θα πει: "Οκ, και τι έγινε που περνάνε μαλακισμένα μηνύματα στην τηλεόραση; Ο κόσμος ας διαβάσει", ή τουλάχιστον κάτι τέτοιο θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς. Λοιπόν, αυτό είναι λάθος: ο Αλμοδόβαρ στην Ισπανία έκανε δύο ταινίες με θέμα για τις μεταμοσχεύσεις. Οι ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου στο θέμα αυτό είναι άθλιες, ας πούμε για παράδειγμα σχεδόν σε κάθε ελληνική ταινία βλέπουμε και έναν γκέϊ. Εντάξει, το εμπεδώσαμε, η σεξουαλική ελευθερία είναι πολλή σημαντική, αλλά φτάνει, από την εποχή του Φίφη που υποδυόταν ο Παράβας μέχρι το Χρηστο Λούλη, η ομοφυλοφιλία στον ελληνικό κινηματογράφο είναι τόσο παρούσα ώστε μπουχτήσαμε. Θα θέλαμε να δούμε μια ελληνική ταινία με ήρωα έναν άνθρωπο που έχει ανάγκη μεταμόσχευσης ή έναν άνθρωπο στο καρότσι ή ένα λαθρομετανάστη, θα δούμε ποτέ κάτι τέτοιο; Η λαϊκή κουλτούρα μας αρχίζει και τελειώνει με τον Ψινάκη και τη χαριτωμένη του ομοφυλοφιλία, και την ελευθερία του καθενός να φιλιέται με το σύντροφό του στο δρόμο. Αλλά φτάνει, το εμπεδώσαμε σε σημείο νάρκωσης. Υπάρχει ανάγκη να δούμε άλλα πράγματα, πρέπει να διαμορφωθούν νέες συνειδήσεις γιατί η αδιαφορία μας για όλα είναι κρίση, από τη τσιγαρούμπα που ο κάθε βλάκας/η κάθε βλαμμένη φυσάει στα μούτρα του διπλανού του/της, μέχρι και το πέταγμα των σκουπιδιών μας όπου μας λάχει. Αλλά ξέρετε κάτι; Το επίπεδό μας φαίνεται από τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την οικολογία στην Ελλάδα: η φύση είναι ξένο σώμα για πολλούς από εμάς, ενώ από εκεί ξεκινούν όλα, από την τροφή μέχρι την αντίληψη για τις μεταμοσχεύσεις. Όλοι οι αγρότες ξέρουν πως αν βάλεις ένα κλαράκι από ένα δέντρο σε ένα άλλο, τότε το μπολιάζεις, το μεταμοσχεύεις (για το πως γίνεται αυτό, όσοι δεν ξέρουν -παιδιά της πόλης!!!- ας κάνουν κλικ εδώ).

Τέλος πάντων, ξεκίνησα από μία εκπομπή, έθιξα ένα σωρό πράγματα, αλλά τελικά αυτό που μένει είναι πως ως κοινωνία είμαστε φοβικοί και ίσως λίγο κλειστοί σαν στρείδια όταν πρόκειται να συνεισφέρουμε στο σύνολο. Δεν εννοώ σοφτ λύσεις του στυλ: μαζεύουμε κανένα παλιό ρούχο για να το δώσουμε στους φτωχούς, αλλά στάσεις ζωής όπως η δωρεά οργάνων.
Και αυτό πρέπει να αλλάξει!!

* Για όποιον ενδιαφέρεται να γίνει δωρητής οργάνων, ας κλικάρει στο λινκ του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων και ας ακολουθήσει τη διαδικασία. Με ή χωρίς Αλμοδόβαρ, οι νοοτροπίες είναι για να αλλάζουν!!

Καλημέρα!!

Τα γραπτά μένουν και το φακελό μου βαραίνουν!

2012-01-11T04:55:00.004+02:00

Όταν σας λέω πως οι κλασικοί φιλόλογοι είναι φελόλογοι, να με πιστεύετε, τους έχω ζήσει και ξέρω πόσο πολύ πυροβολημένοι με καραμπίνα του 1821 είναι. Προσοχή: όχι όλοι οι φιλόλογοι, μόνο όσοι έχουν ειδίκευση στα κλασικά, και μάλιστα όχι όλοι αλλά ένα μεγάλο μέρος τους.

Φάση: εγώ έχω σπουδάσει κλασσική φιλολογία και φιλοδοξώ να κάνω ένα διδακτορικό σε αυτό το αντικείμενο. Μιλούσα το απόγευμα στο skype με συνάδελφο στο πανεπιστήμιο του οποίου θέλω να κάνω διδακτορικό. Είχα υποβάλει αίτηση και πέρσι, αλλά κακός χειρισμός -θέλω να πιστεύω- συνετέλεσε στο να μη προτιμήσουν. Αρχικά με δέχτηκαν, μετά μετάνιωσαν (ελπίζω όχι αφού είδαν όλες τις λεπτομέρειες της αίτησής μου και ιδίως το μέρος για τα θέματα υγείας που υπάρχει ως ξεχωριστό section -αλήθεια, αυτό δεν είναι προσωπικό δεδομένο; Γιατί είμαι υποχρεωμένη να δηλώνω προσωπικά πράγματα στην αίτησή μου; Στο upatras όταν γράφτηκα, δεν ρωτήθηκα κάτι αντίστοιχο...- ) και με σούταραν. Εγώ, παρορμητική και λίγο στενοχωρημένη, έγραψα σε ένα φόρουμ του πανεπιστημίου, μία άποψη για τη διαδικασία. Αναγνωρίζω πως ορισμένα σημεία ήταν άδικα προς το ίδιο το πανεπιστήμιο και τη χώρα και ντρέπομαι που υπερέβην τα εσκαμμένα, η πλειονότητα του κειμένου όμως εξέφραζε κάποιες εύλογες απορίες για τη διαδικασία, και ... that's all. Γκρίνιαξα, τα είπα, τέλειωσε.

Σήμερα το απόγευμα λοιπόν σε συνομιλία που είχα με τον προαναφερθέντα συνάδελφο, ακούω το εξής κουφό: "Ο χ (όνομα ΔΕΠ από το πανεπιστήμιο εκεί) μου είπε ""Η φιλεναδίτσα σου έγραψε στο φόρουμ ε; Και θέλει να κάνει νέα αίτηση ε; Χα!"". Ρε καλά έκανες και τους τα είπες, αλλά καρφώθηκες." κλπ κλπ, μέχρι που κλείσαμε. Αρχικά, δεν μπορώ να πω, ένιωσα μία μικρή ψυχρολουσία, όπως φυσικά και οι γονείς μου, στους οποίους και το αφηγήθηκα. Οι καημένοι στενοχωρήθηκαν, εντάξει δεν είναι κάτι σπουδαίο, αλλά οκ...

Μετά το συναισθηματικό, ήρθε η λογική, και θέλω να σας μεταφέρω κάποιους προβληματισμούς μου:
-Κατ' αρχήν, θίγομαι που με απεκάλεσαν "φιλεναδίτσα", και αυτό το γράφω ως γυναίκα πρώτα από όλα αλλά και ως άτομο που σχολιάζεται από κάποιον τον οποίο εγώ προσωπικά αγνοώ. Δεν είμαι "φιλεναδίτσα" κανενός, καθώς δεν διατηρώ σχέση με τον συνάδελφο που μου μετέφερε τον χαρακτηρισμό, αλλά και να διατηρούσα, θεωρώ πολύ αγοραία την έκφραση που χρησιμοποιήθηκε για το πρόσωπό μου.
-Κάποιος θα αντιτείνει: "Ας μην έδινες δικαιώματα γράφοντας στο φόρουμ", χμ, ναι. Αλλά: εξέφρασα μία φορτισμένη συναισθηματικά άποψη πριν από ένα χρόνο περίπου. Αν αυτό ως γεγονός είναι από μόνο του ικανό να τους κάνει να κρίνουν αφενός την προσωπικότητά μου και αφετέρου την επιστημονική μου επάρκεια, τότε αδυνατώ να πιστέψω πως άνθρωποι με διδακτορικό από το Cambridge στερούνται ορθής κρίσης και καταφεύγουν σε τεχνάσματα της κυρά-Κατίνας: "μου 'πες/σου 'πα". Περιφρονώ αφάνταστα όσους σκέφτονται με αυτό το "λογισμικό σκέψης", μου προξενούν αφόρητη βαρεμάρα αντεγκλήσεις αυτού του είδους και φυσικά αν ρωτηθώ, θα αναλάβω την πνευματική ιδιοκτησία του άρθρου στο φοιτητικό φόρουμ. Εγώ το έγραψα και δεν το παίρνω πίσω, γιατί ήταν μία συγκεκριμένη φάση που πέρασα. Επιπλέον, το να διδάσκεις Ελληνικό Πολιτισμό και να ξεχνάς την παρρησία όταν κάτι σε θίγει, είναι σφόδρα αντιφατικό...
-Όπως κανείς αντιλαμβάνεται, η νέα αίτηση μου προς το τμήμα έχει μεγάλες πιθανότητες να απορριφθεί, αν λάβουμε σοβαρά υπ' όψιν μας ένα δείγμα αντίληψης που εξέφρασε ο ΔΕΠ, και θεωρήσουμε πως προοικονομεί τη λογική επιλογής διδακτόρων στο τμήμα. Πάντως, προς πληροφόρηση των ενδιαφερομένων, οι απολύσεις για σχόλια που γράφονται σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι παράνομες σε χώρες με στοιχειώδη δικαιοσύνη και αίσθημα δικαίου, όπως η Αμερική.
-Και κάτι ακόμα: δεν πιστεύω πως όσο και οι κλασικοί φιλόλογοι ως ομάδα να έχουν αντιλήψεις στείρες/χριστιανικές/συντηρητικές, άτομα που σπούδασαν στο Κέμπριτζ ως ερευνητές, είναι ικανοί να εκδικούνται θυμούμενοι αρθράκια σε ένα φοιτητικό site. Έχω εμπιστοσύνη πως θα κριθώ στη βάση των αντικειμενικών μου ιδιοτήτων και όχι ως ένα όνομα που οφείλει να τιμωρηθεί είτε για μία δημοσίευση, είτε για άλλο προσωπικό θέμα. Αν και το έχω υποστεί όμως, αρνούμαι να πιστέψω πως είναι κανόνας αυτό το πράγμα, αλλά βέβαια ίσως να είμαι αφελής.

Τέλος πάντων, όπως λέω πάντα κάθε φορά που ελπίζω σε κάτι: "Ας περιμένουμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα τελειώσει και αυτό". Θα δούμε...

Καλημέρα με ένα από τα καλύτερα εξαγώγιμα είδη της Ελλάδας στο χώρο της black metal (μετά τους Rotting Christ, βεβαίως βεβαίως): ακούμε Septic Flesh και το: The Vampire from Nazareth!!

Βαριέμαι

2012-01-09T18:25:00.002+02:00

Βαριέμαι τα πάντα, δεν έχω ενδιαφέρον για τίποτα. Το μόνο που με ευχαριστεί είναι να ακούω μουσική ή να γρατζουνάω εγώ την κιθάρα μου. Γιατί βαριέμαι, και άλλο τίποτα δεν μπορώ να κάνω από το να κάθομαι στο μπαλκόνι και να παγώνω, ακούγοντας όλες τις μουσικές που μπορώ να ακούσω.

Χτες πήγα στο τραπέζι για το ετήσιο μνημόσυνο του θείου μου και ήμουν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα: άλουστη και με τα ίδια ρούχα που φοράω κάθε φορά που με βλέπουν. Πως να λουστώ, όταν το προηγούμενο βράδυ το πέρασα κλαίγοντας και πίνοντας; Πήγα επειδή επέμενε ο ξάδερφός μου, διαφορετικά θα έμενα σπίτι. Μου έκανε καλό όμως, ήταν εκεί η οικογένεια της μάνας μου και είναι όλοι τους άνθρωποι με έντονη τάση να πιουν ποτάμια κρασιού, οξύθυμοι αλλά με μία χρυσή καρδιά. Πέρασα καλά, γιατί βρέθηκα με ανθρώπους που δεν με κρίνουν, ήταν οικεία και ζεστά.

Δεν ξέρω αν ακούγομαι σωστή ή όχι, αλλά αυτό το ζω με καταρρακώνει. Το θεωρώ προσβολή, ένα πακέτο που προοριζόταν για άλλον όχι για εμένα, ζημιά αφόρητη που μου έγινε και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό παρά να το βιώνω σαν φυλακή. Ναι, πήγα φυλακή τόσα χρόνια, και έτσι νιώθω. Δεν ξέρω τι έχετε καταλάβει ως αναγνώστες, ίσως πολλοί να νομίζετε πως αντιμετωπίζω death metal καταστάσεις τύπου aids ή τίποτα παρόμοιο. Όχι, έχω ένα θέμα ορθοπεδικής φύσης, κάτι που ενώ άλλοι άνθρωποι το έχουν δεχτεί καλά και έχουν προχωρήσει με κατορθώματα όπως ανάβαση στο Έβερεστ, εμένα με έχει καταρρακώσει σε ένα βαθύ γκρεμό απελπισίας. Να θες να κάνεις στην ζωή σου χίλια πράγματα, να θες να πας στο εξωτερικό για τουρισμό, να δεις πχ ξένες πόλεις, να πας σε μία θεατρική εκδήλωση, και να μπαίνει πάντα μπροστά αυτό το πράγμα σαν τοίχος που σου κλείνει όλους τους δρόμους γιατί εσύ και μόνο εσύ είσαι "το προβληματικό μέλος" μιας κανονικής κοινωνίας που δεν προβλέπει τίποτα για σένα.

Δεν μπορώ να πάρω δύναμη από τίποτα, δεν ξέρω πως τα έχουν καταφέρει οι άλλοι άνθρωποι με το ίδιο πρόβλημα, εγώ έχω πληγωθεί βαριά από αυτό το θέμα. Και δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι, αδιαφορώ τι κάνουν εκείνοι. Νιώθω πως δεν ανήκω σε αυτούς, μάλλον συγχωρέστε με για αυτό που θα γράψω, τους περιφρονώ γιατί δεν είμαι δική τους, δεν ανήκω σε αυτούς. Και έτσι, χωρίς να έχω αποδεχτεί τίποτα από το είναι μου, γιατί δεν με εκφράζει αυτό το πράγμα ολοκληρωτικά, είμαι σαν το τέρας του Φρανκενστάιν: στο ενδιάμεσο μεταξύ δύο κόσμων, ανάμεσα στους μίζερους, σε αυτούς που έχουν αποδεχτεί τη θλιβερή τους μοίρα και στους "κανονικούς", σε αυτούς που κανονίζουν τα πάντα σε αυτή την κοινωνία που ζούμε. Ύστερα λένε για την ευγονική... Μακάρι να είχε εφαρμοστεί σε μεγάλη κλίμακα, θα ήταν φιλανθρωπία.

Ώρες ώρες σκέφτομαι να πάω στο Μιλάνο, να γίνω το πειραματόζωο του Ιταλού γιατρού. Ιστορία αμαρτία αυτός ο τύπος: για να κάνει τα πειράματά του, πήγε γιατρός εθελοντής τάχα μου στην Αφρική. Πετσόκοψε όσους μπόρεσε, εφάρμοσε όσες από τις μεθόδους του υπήρξαν ασφαλείς χωρίς επικίνδυνες επιπλοκές στην Ιταλία και στη Γαλλία, δημοσίευσε τα αποτελέσματα του, μάγκας τώρα. Το μόνο που του λείπει είναι το μεγάλο μπαμ, εθελοντής για την τελική πρόβα. Εγώ τι έχω να χάσω; Τίποτα!!!! Απολύτως τίποτα!!!! Είναι στα πολύ μελλοντικά υπ' όψιν ως σοβαρό φαβορί κάθε φορά που η αυτοκαταστροφή εισβάλλει στο μυαλό μου. Θα δούμε...

"Θα δούμε πως θα πάει, θα δείξει", και λοιπές μίζερες ευχές για το μέλλον. Τις σιχαίνομαι, δεν θέλω να εξαρτώ το μέλλον μου από κανέναν, εγώ θα το ορίσω.

Ένας λυγμός είναι η ζωή, κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης

2012-01-02T18:14:00.000+02:00

Νομίζω, πέρσι ήταν που έγραψα ένα χιουμοριστικό καζαμία του 2011. Οι απίστευτες καταστάσεις που προέβλεπα φυσικά δεν επαληθεύτηκαν, αλλά αντίθετα η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο ρεαλιστική από τις αστείες γκαγκ εικόνες που περιέγραφα.

Φέτος δεν έχω όρεξη να το κάνω, το χιούμορ και η αισιοδοξία του "όλα καλά θα πάνε" χάθηκε, τουλάχιστον όσον αφορά τα πολιτικά-οικονομικά. Η νέα χρονιά ήρθε με τους πάντες μαγκωμένους και δύσπιστους, τα οικονομικά μεγέθη αρνούνται να συμβιβαστούν με τη λαϊκή σοφία "το μέγεθος δεν μετρά" και τραβούν την ανηφόρα με εμάς όλους δεμένους στις ρόδες τους. Παράξενο έτος το 2012, ενώ όλοι ελπίζουν κρυφά πως θα φέρει ελπίδες, εκείνο είναι σταμπαρισμένο με ιστορίες τρόμου όπως "το τέλος του κόσμου", λες και τα ημερολόγια των Μάγιας ήταν κάπως διαφορετικά από όλα τα ημερολόγια παντού στον κόσμου: κάπου, κάποτε σταματούν: τα δικά μας στις 31 Δεκέμβρη, των Μάγιας (ίσως, μπορεί, μάλλον) το 2012. Σιγά τα ωά!!! Στις 22 Δεκέμβρη, η νέα μέρα θα μας βρει στην τηλεόραση, στα clubs, στις μουσικές, στο δρόμο, στην τουαλέτα, ή στα κρεβάτια. Ο κόσμος δεν είναι κυκλικός για να έχει μία αρχή και ένα τέλος, αλλά ευθύγραμμος, οι άνθρωποι τον κάνουν κυκλικό γιατί φοβούνται το "εμπρός μαρς!" του χρόνου.

Τις τελευταίες ώρες του 2011 περιποιήθηκα τον εαυτό μου -όπως όλοι- σαν αποχαιρετιστήριο δώρο προς την παλιά χρονιά: "Ό,τι έγινε, έγινε. Ας χωριστούμε ευπρεπώς σαν δύο καλοί φίλοι, αλλά να μην σε ξαναδώ!". Ντύθηκα καλά, φόρεσα το "καλό ζευγάρι" των γυαλιών μου μυωπίας, άπλωσα στα μαλλιά μου ζελέ και αφρό, έδεσα το λαιμό μου γύρω από ένα μεταξωτό φουλάρι και πάνω από όλα στερέωσα ένα παγωμένο χαμόγελο στο στόμα μου. Μα οι καλές προθέσεις δεν αρκούσαν: όταν μπήκε η νέα χρονιά, η θεία μου έκλαψε για τον άντρα της, το θείο μου που πέθανε τον Ιανουάριο του 2011. Καθόμασταν στο σαλόνι οι δυο μας μόνες, ενώ οι υπόλοιποι έβλεπαν τα βεγγαλικά εκείνη προσπαθούσε να μαζέψει τα δάκρυά της για εκείνον. Παντρεύτηκαν μετά από μεγάλο έρωτα, ελληνική ταινία style: ο παππούς μου δεν τον ήθελε γιατί ο θείος μου ήταν αλάνι, πότης, ξενύχτης, διωγμένος από τη χουντική χωροφυλακή, χαρτόμουτρο και ερωτευμένος. Τελικά, η ιδιότητα του του ερωτευμένου νίκησε όλα τα προηγούμενα και παντρεύτηκαν, έμειναν μαζί ερωτευμένοι για 37 χρόνια μέχρι που "τους χώρισε ο θάνατος", αυτή η βρώμα ο θάνατος. Παίρνει τα ντέρμπι, αλλά χάνει στον τελικό: Θάνατος-Έρωτας σημειώσατε 2. Ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνον ή εκείνη που αγαπάει;

Κανείς! Ας βαράνε με πολυβόλα θάνατοι, χρόνια, αποστάσεις, η καρδιά είναι αλεξίσφαιρη, έστω και αν είναι σαράβαλο από την αρμύρα της θάλασσας του κόσμου.
Άλλη μια πρωτοχρονιά του ευχήθηκα νοερώς "Καλή χρονιά, αγάπη μου!!", άλλη μία χρονιά μετά από πόσες; Τι σημασία έχει;! Και ποιος νοιάζεται για τα γραφειοκρατικά του χρόνου όταν η σφραγίδα της αγάπης είναι ανεξίτηλη;
Χρόνια πολλά αγάπη μου, όπου και να είσαι!

Και το δύο-δώδεκα ζήτω το youtube!!!

2012-01-01T03:15:00.005+02:00

Το λοιπόν, χρόνια πολλά, καλή χρονιά και τα ρέστα!

Άλλος χρόνος, ίδια γκρίνια. Το ρεβεγιόν, δηλαδή πέντε μπριζολίδια πεταμένα στο τζάκι μαζί με ένα βαρέλι κρασί και μπίρα, κύλησε ομαλά.

Αυτό που μου την βάρεσε ήταν η τιβί, τι εορταστική μαλακία ήταν αυτό το πράγμα; Όποιο κανάλι και να έβαζες, θα έβλεπες τάχα μου χαρούμενους μαλάκες να παιζο-γελάνε, να τραγουδάνε και να χορεύουν. Στον αντ1 είχαν και ένα συγκρότημα με φλούφληδες, τους ονιράμα (τους ξέρετε; Εγώ όχι!), και έφτανε στα αυτιά σου ένα βουητό σαν ένα μαμούνι να παλεύει με ένα καναρίνι. Τέτοια φρίκη. Εν τω μεταξύ, σε σύνολο 11 ατόμων, όλοι να σχολιάζουν τους "διάσημους" ηλίθιους και εγώ η στρουγκανόβλαχα να μην ξέρω ούτε έναν. Δεν τους ξέρω, ομολογώ, η γνώση μου για το εγχώριο star system έχει σταματήσει στην Παπαρίζου, όλοι οι απίθανοι που ακολούθησαν μου είναι άγνωστοι, αν και υποθέτω πως δεν χάνω τίποτα που δεν τους ξέρω.

Για το δε συγκροτηματάκι, ε τι να πω; Ένα 12χρόνο ανιψάκι μου, κοριτσάκι, τους θεωρεί "ροκ". Δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις, αλλά εμείς στη δική μου γενιά, ξέραμε τουλάχιστον πως ροκ είναι οι Τρύπες, τα Ξύλινα Σπαθιά (θυμάται κανείς αυτό το έπος;), οι Μικροί Ήρωες, τα Μωρά στη Φωτιά, τα Διάφανα Κρίνα, και πόσοι ακόμα που ξεχάσαμε με την πάροδο του χρόνου; Ε όχι και ροκ τα στρουμφάκια με το όνομα Ονιράμα (το ίδιο ισχύει για τους παραμυθάδες τους U2, μα αυτό είναι μία άλλη ιστορία, που "δεν ταιριάζει στην ημέρα"=βαριέμαι να γράφω άλλο)!!!

Τέλος πάντων, κάτι τέτοιες στιγμές σκέφτομαι τι όμορφα που είναι να υπάρχει το youtube, για να ακούμε ποιοτική μουσική!!! Τι θα κάναμε χωρίς αυτό;!

Σοβαρά τώρα: το μυαλό σου πόσα σκατά κουβαλάει;

2011-12-28T17:30:00.001+02:00

[Το παρακάτω ποστ είναι σκέψεις μετά από ένα "μποξ αγώνα" με τους μαλάκες που ρίχνουν σκουπίδια εκτός του κάδου στο δρόμο που μένω. Στον παλαιόθεν ποδηλατά, τώρα προστέθηκε και η απείρως χειρότερη ιδιοκτήτρια ψησταριάς που άνοιξε δίπλα: ό,τι της μένει: ωμά έντερα, ψημένα λουκάνικα και σουβλάκια, ψωμιά και στάχτη, παίρνει το δρόμο του για το μέρος έξω από τον κάδο σκουπιδιών, αφού ο μουνής υπάλληλος που τα πετάει στα σκουπίδια, πλησιάζει, τους δίνει μία και αυτά καταλήγουν πεταμένα στο δρόμο αφού σπάνε οι σακούλες. Το είπαμε μία, δύο, τρεις, ε σήμερα τον κακό της το φλάρο. Βέβαια δεν πρόκειται να γίνει τίποτα, μιας και όπως μου δήλωσε: "Θα μου κλάσετε τα αρχίδια, έχω κολλητό βουλευτή". Το ξέρει πως οι περισσότεροι που κατοικούν εδώ γύρω, ξέρουν για το βουλευτή, οπότε δεν θα πάει κανείς στις αρμόδιες υπηρεσίες. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν ανέχεσαι τα σκουπίδια, τότε θα ανεχτείς και τον βουλευτή που θα καλύψει την κυρία. Οπότε, σκουπίδια και βουλευτές είναι παραδείγματα μίας νοητικής χωματερής, ή αν θέλετε, σπέρματα βιαστών σε ένα άδειο κεφάλι, που παρέδωσε το καθαρό του μυαλό για το πιο χρηστικό στις παραβιάσεις αιδοίο.
By the way, καλή χρονιά!!]

Ναι ρε, σε εσένα το λέω, νεοέλληνα μαλάκα. Σκίζεις τα ρούχα σου για τον φουστοφόρο Εφραίμ και την προφυλάκισή του και ζητάς να μην μπει φυλακή; Πόσο μουνί έχεις στο κεφάλι σου; Πόσο παθητικός είσαι όταν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις το σκατοκέφαλό σου; Πόσο βλήμα είσαι;

Άκου να δεις βιασμένο γιουσουφάκι: εσύ και κανένας άλλος, είσαι που:
-πανηγύριζες για την πρωτιά της Παπαρίζου στο γιουροβύσσινο κρατώντας πλαστικές σημαίουλες,
-αισθανόσουν υπερήφανος που ο Κεντέρης και η Θάνου, γεμάτοι μαστούρα που έκανε κρα από χιλιόμετρα μακριά (μακριές μούρες, βραχνή φωνή, όψη αλόγου και οι δύο), σου έφερναν μετάλλια,
-κατουριόσουν από εθνική υπερηφάνεια όταν η Φανή Χαλκιά σε έγλειφε λέγοντας το ελληνικό dna γεννάει νικητές (με τη βοήθεια λίγης m3, γιατί από μόνο του... τα έχει κάνει κώλο),
-έπαιρνες δάνεια για να πας Πορτογαλία να θαυμάσεις τα παλουκάρια να σηκώνουν το "γαμημένο",
-ψήφιζες Αντρέα ή Μητσοτάκη, Σημίτη ή Έβερτ, Γιωργάκη και Κωστάκη, για μία θεσούλα στο δημόσιο,
-και επένδυες στο χρηματιστήριο, αρκουδόγυφτε. Για να σου τα φάνε φυσικά, μαλακομπούκωμα,
-για να αποσβέσεις τη χασούρα της Σοφοκλέους, πήρες δάνεια, κάρτες, και φυσικά
-ήσουν τόσο κοιμισιάρης που εμπιστευόσουν το στρατό των γερμένων υποβρυχίων και την δια βίου αφορολόγητη εκκλησία,
-αφού άλλωστε οι παρελάσεις ήταν οφθαλμόλουτρο υπερηφάνειας και παιδιάστικης στύσης,
-που μεγαλώνει και άλλο όταν σε λιβανίζουν οι ξένοι για τους αρχαίους, ΛΑΘΟΣ: όταν λιβανίζουν τους αρχαίους και εσύ χαίρεσαι όπως ξερογλύφεται και η γλάστρα όταν ποτίζεται ο βασιλικός.

Κατά τα άλλα:
-συνεχίζεις να σκοτώνεσαι σε δρόμους που κάνουν μόνο για πρόβατα (ή μήπως είσαι πρόβατο και ΑΞΙΖΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ τέτοιους δρόμους; Για σκέψου το...),
-απαξιείς τα βιβλία εκτός αν είναι τα ζώδια της Σούλας "κληρονομικό-χάρισμα-φερμένο-από-τη-Σμύρνη" Αστέρογλου
-γράφεις στα παλιότερα των υποδημάτων σου και τη μουσική, αφού άλλωστε υπάρχει η Άννα Βίσση, τι να κλάσουν ο Μπαχ και ο Armstrong μπροστά στην "απόλυτη ελληνίδα σταρ";
-πετάς τα σκουπίδια σου όπου να 'ναι,
-βάζεις φωτιές σε χωράφια καίγοντας πλαστικές σακούλες και κάποτε και ολόκληρα δάση, όχι μην κλαίγεσαι, εσύ έκαιγες τα δάση σου για λίγες ελίτσες παραπάνω, δεν σου φταίνε οι Τούρκοι, εσύ τους έδωσες ιδέες,
-διαδηλώνεις για το θρήσκευμα στις ταυτότητες, για τη διαγραφή χρεών ανωνύμων εταιριών-ποδοσφαιρικών ομάδων,
-θεωρείς το Λαζόπουλο "Νέο Αριστοφάνη" γιατί όταν χέζει στο μυαλό σου, φροντίζει να σου λέει πως "έχεις δίκιο για όλα, δεν φταις σε τίποτα", αλίμονο αν έχεις διαβάσει έστω μία κωμωδία του (συντηρητικού, σπαστικού και φασίστα) Αριστοφάνη. Γελάνε οι κανίβαλοι όταν θέλουν να φάνε, δείχνουν τα δόντια τους στο θύμα λέγοντας: "Να δεις τι σου 'χω για μετά".
-πιστεύεις πως μία παλιά βρακοζώνα από μέταλλο, ανήκει σε ένα μυθολογικό πρόσωπο που κάποτε το έλεγαν Ποτνία Θηρών/Εκάτη/Δήμητρα/Άρτεμη/Ίσιδα και τώρα απλά το ξέρουμε ως Μαρία. Και προσκυνάς το τσίγκινο βρακάκι της Μαριγώς ότι τάχα θα σου φέρει γονιμότητα,
-μα τρέχεις και στους γιατρούς για ορμονικές θεραπείες. Κουφαλίτσα, το ξέρεις πως η επιστήμη μόνο θα σε σώσει... Έτσι και εσύ, όπως ο τσοπάνος σου ο Χουντόδουλος, που όταν αρρώστησε, έτρεξε στην Αμερική, παραβίασε κανονισμούς μεταμοσχεύσεων ο "χριστιανόκαβλος ποιμένας", μα δεν έκανε τίποτα. Αν υπάρχει ο μεγάλος, γνωστός και ως "σωματίδιο του Higgs", μου αρέσει: είναι ένας κυνικός dude που του αρέσει να σπάει πλάκες μοιράζοντας τον πόνο σε ίσες δόσεις ανάμεσα σε χριστιανούς και άθεους, καμία σχέση με τον μισοκακόμοιρο μαλάκα που έκατσε και σταυρώθηκε!
-Αλλά δεν χάνεις την ευκαιρία να πληγώσεις τους πάσχοντες συνανθρώπους σου: "Θέλημα θεού. Ξέρει ο θεός που τα ρίχνει". Πάρε το θεό σου και τα θελήματά του και βάλτον στον κώλο σου, μπορεί να θέλει μετά να κάνεις πέτρινα σκατά!! Θέλημα θεού!
- Και με όλα τα σκατά και τα σκουπίδια σου, ακόμα πιστεύεις πως "Είμαι ο καλύτερος λαός του κόσμου. Η ελληνίδα μάνα είναι η καλύτερη μάνα του κόσμου". Η ελληνική οικογένεια είναι δεμένη, τόσο δεμένη που μερικές φορές πνίγει από ασφυξία τα παιδιά της, την "ελληνίδα μάνα" της, τον πατέρα-στυλοβάτη της και φυσικά τους παππούδες και τις γιαγιάδες της.

Έτσι λοιπόν, συνέχιζε να αράζεις σε ράμπες αναπήρων, να μην σε ενοχλούν οι συνθήκες παραγωγής αστέγων, να ψηφίζεις τα ίδια αχόρταγα γομάρια, ρε δεν έμαθες τίποτα. Είσαι ανεπίδεκτος μαθήσεως, μικρέ ευνουχισμένε νεοέλληνα. Και φυσικά είναι ήρωας ο Εφραίμ, το λένε και οι ρώσοι, my ass!!! Όπως ήρωας θα βγει σε λίγο και ο Γιωργάκης, ενώ βέβαια ήδη μπήκε στο πάνθεο των ηρώων ο ριζοκεφτές Κωστάκης Καραμαλάκας. Ρε συνεχίστε να βρίζετε την "αγάμητη" Μέρκελ, έτσι έτσι, ζούμε το 4ο (4ο είναι;) ράϊχ, αφού στήνουν κόσμο στον τοίχο... εεεε ήθελα να πω, αφού κόβουν 100 ευρώ από τους μισθούς των υπαλλήλων των Γενικών Γραμματειών για την Προστασία του Αρχιδάτου Ταύρου, τι, δεν είναι αυτό κατοχή;! Και οι έλληνες πολιτικοί μας, αυτά τα ηρωικά παιδιά της αντίστασης, δεν θέλουν να υπογράφουν, όπως παλιά δεν ήθελαν μα έπαιρναν αναγκαστικά τις μίζες που τους έδιναν οι ναζί της ζήμενς. Ήρωες, όπως και ο Εφραίμ!!!

ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΣΚΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΟΣΟ ΕΊΝΑΙ ΝΩΡΙΣ.
ΟΧΙ, ΟΣΗ ΖΑΧΑΡΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΡΙΞΕΤΕ, ΜΕΡΕΝΤΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΠΟΤΕ, ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΤΑ!!!

Let it go, ρε!!!!

Χρόνια πολλά και Καλά Χριστούγεννα σε όλους!!

2011-12-24T02:55:00.002+02:00

Λοιπόν, απόψε ήθελα να γράψω για τα γενέθλια του Μίθρα, για τον Bruno Bauer, αλλά δεν βαριέσαι, κάθε χρόνο οι ίδιες γκρίνιες...

Έτσι, θέλω να σας ευχηθώ Χρόνια Πολλά, Χρόνια Ευτυχισμένα και Καλά Χριστούγεννα. Η μόνη λειτουργία της θρησκείας είναι η ανάπαυλα, το ότι βρισκόμαστε με δικούς μας ανθρώπους. Τίποτα άλλο, οπότε χαρείτε το.

Η ζωή είναι ένα μπαρ, η Υγεία και η Αγάπη είναι τα 15άρια ουΐσκι, τα υπόλοιπα: λεφτά/γκόμενοι/γκόμενες/πτυχία/διασκεδάσεις και λοιπά, είναι τα σφηνάκια. Άμα δεν πιεις από τα ακριβά ποτά, τα παλαιωμένα, δεν ήπιες τίποτα εκτός από μπόμπες. Αν δεν έχετε υγεία, τουλάχιστον ας έχετε αγάπη! Ας μοιράζετε αγάπη εδώ και εκεί, κάνοντας ακόμα και τα πιο μηδαμινά, αφορμές αγάπης. Εγώ στην δική μου ζωή έκανα αφορμή αγάπης ένα βλέμμα ενός 16χρόνου παιδιού, κάποτε πριν πολλά χρόνια. Σήμερα είμαι μόνη στην ζωή μου, και τον σκέφτομαι συχνά γιατί τον αγαπάω. Τι σημαίνει "τον αγαπάω"; Τον θυμάμαι με αγάπη, τον ζητάω, τον σκέφτομαι. Τον νοσταλγώ γιατί υπήρξε μία στιγμή ευτυχίας στην ζωή μου. Και χωρίς να το ξέρει, με έκανε ποιήτρια, χωρίς να το ξέρει με έκανε να μάθω τη τζαζ, χωρίς να το ξέρει με έκανε πολλές φορές να προσπαθώ για κάτι καλύτερο στην δύσκολη ζωή μου, γιατί τον σκεφτόμουν και τον σκέφτομαι. Και τώρα, μπορεί να αγαπά και να αγαπιέται, δυστυχώς είμαστε άγνωστοι.
Τον αγαπάω απλά γιατί έγινε αφορμή αγάπης ένα βλέμμα του! Περίεργο συναίσθημα, μα και όμορφο!! Όχι, δεν είμαι η μόνη που βιώνει κάτι τέτοιο: συζητούσα με ένα συνάδελφό μου, που με έχει ερωτευτεί αλλά όχι εγώ εκείνον χεχε (τον αγαπάω σαν καλό μου φίλο, όχι έτσι. Και ναι, τελικά υπάρχει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών και είναι πολύ πιο ποιοτική από την αντίστοιχη γυναικεία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν πιστεύω πως με έχει ερωτευτεί. Η φιλία δεν είναι έρωτας...), πως και εκείνος ακόμα σκέφτεται μία Ιταλίδα συμφοιτήτριά του, με την οποία δεν έγινε κάτι γιατί η κοπέλα ήταν με άλλον. Τον παρακίνησα να πάει στην Ιταλία να τη βρει, δεν απάντησε μα το ξέρω πως δεν θα το κάνει. Είναι και εκείνος της ίδιας ρομαντικής σχολής με εμένα, μας λένε και "ηττημένους" αλλιώς. Αλλά γιατί; Αυτός δεν έχει θέμα υγείας όπως εγώ, η κοπέλα του είναι ακόμα ελεύθερη, γιατί να μην το κάνει; Οι καρμικοί έρωτες, όμως, είναι δύσκολοι: όταν το άλλο σου μισό δεν σε θέλει στην ζωή του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τότε μένεις μισός και δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο παρά να υποφέρεις. Μα αυτό δεν είναι δίκαιο, καθόλου δίκαιο!!

Θέλω να αφιερωθώ στη συγγραφή και στην έρευνα. Θέλω να ξαναπροσπαθήσω να θέσω υποψηφιότητα για διδακτορικό στο Αν. Πανεπ. της Κύπρου για να είμαι μαζί με το φιλαράκι μου, να έχω κάποιον γνωστό ρε παιδί μου εκεί. Θέλω να γράψω μερικές ακόμα εμπνευσμένες ιστορίες, θέλω να κάνω αυτοκινητάδες, θέλω να πηγαίνω για καφέ στην Πάτρα με την πάλαι ποτέ κολλητή μου, θέλω να αποδράσω από το μπλογκ και τη μιζέρια του. Θέλω, ακόμα, να του πω: "Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, σ' αγαπώ!" σπάζοντας όλα τα δίχτυα που με έχουν δέσμια της θλίψης μου, μα το ξέρω πως δεν έχω δικαίωμα να το κάνω. Ένα βράδυ τον είχα δει με μία κοπέλα σε μία ταβέρνα, ευγενική μορφή εκείνη, θέλω να πιστεύω αν είναι η κοπέλα του, πως τον αγαπάει πολύ. Εκείνη τη νύχτα αποφάσισα να παραιτηθώ από το διδακτορικό μου στην Ουαλία, συμπλήρωσα τα χαρτιά της παραίτησης και τα έστειλα τη Δευτέρα. Το έκανα γιατί εκείνη τη βραδιά κάτι πέθανε μέσα μου, προσγειώθηκα κάπου ανώμαλα και δεν ήθελα να προσπαθήσω άλλο.

Αρκετά με την πολυλογία, όπως σας είπα, δεν ξέρω αν θα ξαναγράψω εδώ μέσα. Ίσως μία-δύο αναρτήσεις έτσι για να μαθαίνετε κανένα νέο μου που και που.
Μιας και είναι Χριστούγεννα, σας εύχομαι να περάσετε καλά, καλές γιορτές και να είστε υγιείς!!

Κάνοντας κλικ εδώ, κατεβάζετε μία συλλογή από τραγούδια που μου αρέσουν πολύ, και σας τα προσφέρω σαν χριστουγεννιάτικο δώρο. Είναι περίπου ένα ελάχιστο δείγμα από τη μουσική μου συλλογή, που φιλοδοξώ κάποτε να πιάσει το ένα τέρα. Ελπίζω να σας αρέσει!!!

Σας χαιρετώ!!! :-)

Sound of Noise: γέλα ρε, είναι μουσική!!

2011-12-19T17:06:00.000+02:00

Έχετε βρεθεί ποτέ σε φάση γερής κλαψομουνίασης που αλλάζει σε καταιγισμό σκέψης και αισθημάτων μετά από τη θέαση μίας ταινίας ή/και την ακρόαση μουσικής; Εγώ αυτό έπαθα χτες το βράδυ, ουπς λάθος: σήμερα το πρωί στις 2.30. Είχα εδώ και καιρό κατεβάσει από τα γνωστά κανάλια σοσιαλιστικής διασποράς μικρών θαυμάτων, μία ταινία που υπήρχε στο σκληρό μου δίσκο για κάμποσες μέρες: το Sound of Noise. Χτες λοιπόν αποφάσισα να κάνω εκκαθάριση της μνήμης του σκληρού και βρέθηκα στο δίλημμα: να τη σβήσω ή να την περάσω στον εξωτερικό σκληρό ως κάτι που αξίζει να σωθεί; Δεν την είχα δει, οπότε πάτησα το play, και... βρέθηκα στην αυλή των θαυμάτων!!

Τι ήταν αυτό;! Η ταινία ξεκινά με δύο απίθανα τυπάκια που είναι μέσα σε ένα βαν, ένας μπάτσος με μοτοσυκλέτα τους καταδιώκει, το αμάξι εγκαταλείπεται και μαζεύεται η αντιτρομοκρατική γιατί ακούγεται ένα "τικ-τακ" από μέσα, οπότε οι φοβικοί μπάτσοι σκέφτονται πως είναι βόμβα. Δεν ήταν, ήταν κάτι πολύ πιο επαναστατικό: ένας μετρονόμος!!! Την υπόθεση αναλαμβάνει ο επιθεωρητής Amadeus κάτι, γόνος μουσικής οικογένειας, που όμως λατρεύει την ησυχία. Η παρέα των δύο γίνεται η τρομοκρατική ομάδα των έξι drummers που αναλαμβάνουν να δώσουν τέσσερις πρωτοποριακές συναυλίες στους πιο άκυρους χώρους: σε ένα χειρουργείο, σε μία τράπεζα, στο προαύλιο της όπερας και στα σύρματα της ΔΕΗ. Η μουσική που βγαίνει είναι κάτι άλλο, είναι η επιτομή της δημιουργίας: η κοιλιά του ασθενή γίνεται ταμπούρλο, τα οχήματα εκσκαφής κελαηδάνε σαν μεγάλοι μηχανικοί κύκνοι και τα χρήματα όμορφα σκίζονται σαν τραγούδι που μιλά για τα πάθη των ανθρώπων. Όσο για τα σύρματα της ΔΕΗ; Αυτά είναι ένα τεραστίων διαστάσεων πεντάγραμμο που η μουσική του είναι η φωνή ενός ηλεκτρικού τέρατος που μιλά κάθε νύχτα στους ανθρώπους.

Φυσικά το "μουσικό κατεστημένο" των ωδείων και της μουσικής που ακούγεται συνοδεία tuxedos και τουαλετών, δεν μένει άπραγο: ποιοι είναι οι τύποι που τολμούν να αμφισβητούν το κύρος του ταλέντου, των επίσημων πρεμιερών και του καλού κόσμου που μπορεί να πληρώνει εισιτήρια για κονσέρτα;! Οι επαναστάτες πρέπει να εξαλειφθούν γιατί είναι "τρομοκράτες". Ο εκ γενετής άτονος επιθεωρητής Amadeus (Μότσαρτ; Η ταινία λέει: ναι. Ο άμουσος Αμαντέους στο τέλος συνθέτει μουσική!!!) αναλαμβάνει τις έρευνες και... η συνέχεια επί της οθόνης. Να σημειώσω ακόμα κάτι: η ομάδα που δημιουργεί εκ του μηδενός είναι όντως καλλιτεχνικό σχήμα με το όνομα Sound of Noise, το οποίο ειδικεύεται σε μουσική από καθημερινά αντικείμενα. Το 2001 είχαν φτιάξει ένα σύντομο φιλμάκι, προπομπό της ταινίας, που ονομαζόταν: Music for One Apartment and Six Drummers. Το βλέπετε εδώ:

Η φιλοσοφία αυτής της ταινίας είναι υπέροχη: όλα είναι μουσική!! Το πρώτο "θύμα" των μουσικών τρομοκρατών είναι ένας άρρωστος από αιμορροΐδες, τύπος: τον παίρνουν στο χειρουργείο και τον κάνουν μουσικό όργανο χρησιμοποιώντας τα χέρια του, τους χτύπους της καρδιάς του και την κοιλιά του μαζί με τα ιατρικά εργαλεία του δωματίου. Τη σκηνή τη βλέπετε εδώ και η μουσική παίζει από το 1:15 και μετά:

Πράγματι, στην ταινία όλοι οι ήχοι, ας είναι και το ενοχλητικότατο κομπρεσέρ, μπορούν να βρουν τη θέση τους σε ένα καλορυθισμένο σύμπαν, του οποίου η μουσική υπάρχει παντού, ακόμα και στον ήχο του πληκτρολογίου! Εφόσον κάτι "ακούγεται", μπορεί να υπάρξει ως οντότητα. Σε μία φάση στην ταινία, ο επιθεωρητής Αμαντέους χάνει την ικανότητά του να ακούσει συγκεκριμένα πράγματα, όσα έχει αγγίξει η παρέα των 6 ντράμερς, και έτσι αυτά παύουν να υπάρχουν για εκείνον εκτός μόνο από εικόνες. Η ιδιότητα του ήχου όμως περιέχει ακόμα και τη βία: ένας από τους καταζητούμενους μουσικούς αντιμετωπίζει σε μία καταδίωξη τον μπάτσο με δύο από αυτά που έχουν στα γήπεδα, που μοιάζουν με κόρνες φορτηγού και δεν δεν θυμάμαι τώρα το όνομά τους. Το αποτέλεσμα είναι να ματώσουν τα αυτιά του Αμαντέους, να δει επιτέλους ο θεατής το -απαραίτητο για ταινία με τρομοκράτες- αίμα επί σκηνής, και να τρομάξει φυσικά αν ακούει -όπως εγώ- ατέλειωτες ώρες μουσική, ακόμα και στον ύπνο του (το γράφω αυτό γιατί όντως πολλές φορές αποκοιμιέμαι με δυνατή μουσική και φοβάμαι πως ένα πρωί θα ξυπνήσω με ματωμένα αυτιά :-)) οπότε η σκηνή αυτή με τρομοκράτησε λίγο).

Στην ταινία ακόμα αμφισβητείται η αντίληψη περί ταλέντου και ανθρώπων που "το έχουν" σε σχέση με τους υπόλοιπους. Ο αδερφός του αστυνομικού, για παράδειγμα, είναι μαέστρος και δίνει συναυλίες στην Όπερα της πόλης. Πριν από αυτό, σε μία τυχαία συνάντηση μεταξύ του Αμαντέους και της τρομοκράτισσας-μουσικού, εκείνη του δίνει μία μέθοδο εκμάθησης για funk bass ως δώρο για το μαέστρο, που όμως ο φτασμένος κύριος αρνείται να παραλάβει, γιατί όπως λέει "Εγώ είμαι μαέστρος!", αν και στο τέλος τον βλέπουμε να δηλώνει πως έχει αρχίσει και την μελετάει. Εδώ έχουμε την αντιπαράθεση της μουσικής που φτιάχνεται χωρίς όρους και όρια, της jazz εν ολίγοις, με την μουσική των σαλονιών που σε πολλές κοινωνίες λειτουργεί ως μέσο διαχωρισμού των κοινωνικών τάξεων μιας και συνδέεται με υψηλό μορφωτικό επίπεδο και φυσικά κοινωνική αποδοχή: στις συναυλίες στην Όπερα, παραβρίσκεται μέχρι και ο αρχηγός της αστυνομίας, ενώ λίγο μετά όλοι οι εκτός "νόρμας" μουσικοί συλλαμβάνονται και οδηγούνται στο τμήμα.

Δεν θα πολυλογήσω άλλο, θα προσθέσω για τέλος πως η ταινία είναι καταπληκτική, τη γουστάρω τρελά, και έχει την ιδιότητα να μαγεύει τον θεατή. Το πως το κάνει αυτό είναι απλό: του διδάσκει πως δεν έχει σημασία αν δεν ξέρει να διαβάσει μία νότα, και μόνο που κρούει ένα κουταλάκι στο τραπέζι με ρυθμό, αυτό είναι μουσική. Βέβαια, για να τα λέμε όλα, εκεί βρίσκεται και η ψευδαίσθηση της ταινίας: πχ στην σκηνή του χειρουργείου είναι πασιφανές πως οι άνθρωποι το έχουν δουλέψει πολύ για να βγάλουν αυτό το υπέροχο μουσικό αποτέλεσμα. Αλλά δεν αποθαρρύνουν τον θεατή με θεωρίες αριστοκρατίας περί "ταλέντου" και "θεϊκού δώρου", και αυτό είναι ανεκτίμητο. Για εμένα προσωπικά, ως ατόμου που απλά βαράει τα πλήκτρα σε μία κιθάρα, με έπεισαν να συνεχίσω να το κάνω. Ως ερευνήτριας, οι τύποι της ταινίας μου έδωσαν μία ακόμα μαρτυρία για αυτό που υποψιάζομαι: η μουσική και ο ρυθμός κάποτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, έγιναν -αντίθετα με τη φύση που έχει δώσει ρυθμό σε όλους μας: χτύποι καρδιάς και η αρρυθμία τους ως ασθένεια, "ατονία"- προνόμιο των λίγων και μέθοδος για να εξουσιάζουν τους πολλούς. Στην ινδοευρωπαϊκή παράδοση αυτό είναι μία μεγάλη αλήθεια: όσοι μπορούσαν να εκφράζουν ρυθμικά λόγια, αυτοί ορίζονταν και βασιλιάδες γιατί πολύ απλά μπορούσαν να βάλουν τους άλλους σε ένα ρυθμικό πρόγραμμα εργασίας (θα προσθέσω παραπομπή λίγο αργότερα γιατί τώρα οι σημειώσεις μου είναι χαμένες στο διάστημα). Σε άλλους πολιτισμούς αυτό δεν υπήρξε, στην Ιαπωνία πχ αν μπορείς να σκεφτείς μία 17σύλλαβη πρόταση, ασχέτως ομοιοκαταληξίας και ρυθμού, είσαι ποιητής χαϊκού, so simple!!!

Έτσι λοιπόν, η ταινία Sound of Noise βλέπεται και ως σεμινάριο δημιουργικότητας, αν προτιμάτε. Όπως όμως και να προτιμήσετε να τη δείτε, ένα είναι σίγουρο: θα την ευχαριστηθείτε.Εμένα με κράτησε ξύπνια ως τις 5 το πρωί: να τη γυρίζω πίσω, να ξαναβλέπω σκηνές, να ψάχνω το soundtrack. Δεν ξεκολλάς μαζί της, είναι πολλή δυνατή!

Και τώρα τα downloads σαν χριστουγεννιάτικα δώρα:
-Η ταινία: ως torrent στο thepiratebay: κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ.
- Η ταινία: ως απευθείας download file: κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ
-Ελληνικοί υπότιτλοι χρήσιμοι, μιας και η γλώσσα είναι τα σουηδικά: κατεβαίνουν κάνοντας κλικ εδώ
- Το soundtrack της ταινίας (τους τα πήραμε όλα, χεχε), κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ. Λεπτομέρεια: είναι σε flac κωδικοποίηση!!!

Αποφάσεις βουτηγμένες σε κρασί

2011-12-17T16:29:00.001+02:00

Λοιπόν, το αποφάσισα. Αν την χρονιά που έρχεται δεν πάρω διδακτορικό, αν δεν βελτιώσω την ζωή μου, αν δεν κάνω πράγματα που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια... θα βάλω τέρμα. Λογικό είναι, δεν μπορώ να υποφέρω άλλο, οπότε θα το κάνω. Αν δεν βρω ένα στόχο ζωής, αν δεν βρω ένα λόγο να συνεχίσω θα το κάνω, ψυχρά και λογικά. Βάζω όριο ενός χρόνου, αν δεν καταφέρω κάτι, αν δεν γίνει τίποτα, θα το κάνω. Θα πουλήσω τα πτυχία μου στο e-bay, θα τακτοποιήσω τα πάντα και θα το κάνω. Δηλαδή, γιατί να συνεχίζω; Αφού δεν υπάρχω, δεν βρίσκομαι πουθενά. Δεν υπάρχω ως τίποτα. Πουθενά χρήσιμη. Πουθενά! Γιατί λοιπόν να το παλεύω; Τι θα βγει;

Τίποτα!! Ένας χρόνος μόνο προθεσμία, μετά... χαίρετε. Ας πούμε, για το διδακτορικό, γιατί δεν μου έδωσαν εμένα; Και στην Πάτρα και μετά, δεν μου έδωσαν. Γιατί ρε; Τι έχω; Το πιο κοντινό που έφτασα να πάρω, ήταν το Ανοιχτό Κύπρου, μα μετά αποφάσισαν πως δεν τους αρέσει το θέμα μου και πήραν άλλον στη θέση μου.

Πονάω, ξέρετε, πονάω. Με πονάει η σκέψη αυτή πως δεν μου έδωσαν εμένα, και νιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται. Πονάω που είμαι έξω από την κοινωνία σας, πονάω που τον αγαπάω και δεν ξέρει. Πονάω και κλαίω τώρα, αυτή τη στιγμή πονάω. Ναι, έχω πιει, ναι έχω αφήσει ανοιχτή τη μπαλκονόπορτα, να μπαίνει το κρύο όχι για να συνέλθω, αλλά για να κρυώνω σαν τιμωρία. Τι να κάνω; Πως να τους πείσω για μία τελευταία ευκαιρία; Πως; Αλλά όσο και να ήπια, ξέρω: ένας χρόνος.

*Συγγνώμη για όλα αυτά τα πολύ προσωπικά που γράφω εδώ μέσα. Συγγνώμη όσοι με διαβάζετε, απολογούμαι για αυτό που βγάζω, αλλά μερικές φορές δεν αντέχω, απλά δεν αντέχω. Είναι δύσκολο, δεν είναι καθόλου εύκολο να βιώνει κανείς κάποια ανυπέρβλητα πράγματα. Και μαζί με αυτό, να είσαι στο περιθώριο χωρίς κάποιο στήριγμα.
Σας ζητώ συγγνώμη, αλλά μερικές φορές από το να μην μπορείς να πεις κάτι, να μην έχεις κανέναν να πεις κάτι, καλύτερο είναι να ξεσπάς έστω και έτσι.
Λυπάμαι για αυτά που γράφω. Ζητώ συγγνώμη...

Τα χριστούγεννα των μοιραίων

2011-12-15T19:40:00.003+02:00

Έρχονταν Χριστούγεννα, το έλεγε το ημερολόγιο και όλοι έπρεπε να το σεβαστούν. Ήταν 15 του Δεκέμβρη όταν στις περισσότερες πολυκατοικίες είχαν ανάψει φωτάκια, και στις βιτρίνες των καταστημάτων υπήρχαν στολισμένα δεντράκια.

Ο ταβερνιάρης ποτέ του δεν έβλεπε τα Χριστούγεννα με καλό μάτι: Δεκέμβρη είχε γεννηθεί και από τότε, για εξήντα συναπτά έτη, κρύωνε χειμώνα καλοκαίρι. Ίσως να μην έφταιγε ο καιρός για το κρύο του, αλλά το ότι η μάνα του τον είχε εγκαταλείψει σε ένα άθλιο ορφανοτροφείο μέσα στην καρδιά του εμφυλίου, ούσα κομουνίστρια και ήδη φυλακισμένη. Εκείνη πέθανε στη φυλακή από φυματίωση και αυτός ονομάστηκε Χρήστος από τις νοσοκόμες του ιδρύματος.

Ο Χρήστος ο ταβερνιάρης, γρύλιζε από νεύρα κάθε φορά που όλα έπρεπε να είναι γιορταστικά. Η γυναίκα του, η Μαρία, ήρεμη και υπομονετική δεχόταν τα νεύρα του, τις βλαστήμιες του ίσως όχι γιατί τον αγαπούσε, -τριάντα χρόνια γαμωσταυρίσματος ήταν πολλά για να αγαπάς κάποιον- αλλά γιατί μπορούσε και ρούφαγε όσο κρασί ήθελε η καρδιά της στην ταβέρνα. Παιδιά δεν είχαν και κάθε φορά που το σκέφτονταν, η θάλασσα τους καλούσε μυστικά κοντά της να βρουν λίγη γαλήνη στο βυθό, αφού τους πίεζε σαν πινέζα η έλλειψη ενός νέου ανθρώπου ανάμεσα τους να τους ηρεμεί κάθε φορά που εκείνοι τσακώνονταν. Τα δαχτυλάκια και οι κραυγούλες ενός μωρού που ποτέ δεν ήρθε, στοίχειωναν συχνά την σκέψη τους κάνοντας αφόρητο το βάρος της συμβίωσής τους. Μα τον περισσότερο καιρό δεν μιλούσαν, πιο πολύ κοιτάζονταν βουβοί και ανίκανοι να μοιραστούν τη μέρα ή τη νύχτα τους, που έπεφτε σαν βάρος από τσιμέντο στις ζωές τους.

Εκείνο τα βραδάκι τίποτα δεν πήγαινε καλά: οι προμηθευτές της κάβας είχαν αργήσει να τον προμηθεύσουν με ποτά, τα κρέατα είχαν αρχίσει να βρωμάνε γιατί το ψυγείο έκανε τζιριτζάτζουλες και η εφορία ήταν ο μπαμπούλας της βραδιάς. Έπρεπε να κλείσουν βιβλία και η εφοριακός, μία χοντρή κοπέλα με πυκνά μαλλιά, τους το είχε δηλώσει ξεκάθαρα: "Εκ προοιμίου θεωρείστε φοροφυγάδες. Σε εσάς απομένει να μας αποδείξετε πως δεν είστε!". Η κυρά-Μαρία όμως στον κόσμο της: "Να στολίσουμε δέντρο, έτσι πρέπει Χρήστο, και είναι το έθιμο", για να εισπράξει ένα μούγκρισμα από το γέρο γκρινιάρη. Όλα τα είχαν, ο φερετζές τους έλειπε. "Ρε, δεν πας στο διάολο εσύ και το δέντρο σου, εσύ και ο γρύλος σου να πούμε. Εδώ δεν έχουμε να βγάλουμε το μήνα, εσύ στον κόσμο σου, δέντρο ζητάς." σκεφτόταν ο Χρήστος και δεν μίλαγε φωναχτά μόνο για να μην γίνουν πάλι κώλος και ακουστούν χριστουγεννιάτικα. Για να την αποφύγει, της υποσχέθηκε πως θα το στόλιζε ο ίδιος το βραδάκι, όταν επιτέλους θα ξεκουμπίζονταν οι δύο μόνιμοι θαμώνες της ταβέρνας, ο συνταξιούχος υδραυλικός και ο αμίλητος ξυλουργός που έπινε τη μπύρα σαν νεροφίδα.

Στις οχτώ οι δύο μοναδικοί πελάτες της ταβέρνας του Χρήστου με το σφόδρα ειρωνικό όνομα Τα Γαϊδουράκια, έκαναν την εμφάνισή τους στο κατάστημα. Παράγγειλαν μπύρα, μα ο ταβερνιάρης δεν είχε ακόμα παραλάβει τα νέα ποτά, έτσι τους έβγαλε κρασί. Ούτε και είχε τρόφιμα, γιατί το ψυγείο, εχθρικό και κακομούτσουνο όπως πάντα, αρνιόταν να παγώσει τα τρόφιμα και έτσι το είχε βγάλει από την πρίζα μέχρι να βρει λεφτά να το φτιάξει. Η κυρά-Μαρία ήταν στο σπίτι γιατί η τηλεόραση εκείνο το βράδυ έδειχνε ένα πολύ ενδιαφέρον θέαμα: τον τελικό ενός παιχνιδιού που διάσημοι και πλούσιοι αγωνίζονταν σε αγωνίσματα βάρβαρα όπως πάλη στη λάσπη, βουτιές σε πισίνες με σμέρνες, πάρτι με κροκόδειλους και στο τέλος, ο κάθε διάσημος έπρεπε να βάλει τη μπέρτα του Σούπερμαν και να πέσει από τον τέταρτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Ο νικητής θα δώριζε ένα μεγάλο ποσό σε φτωχά παιδάκια, και έτσι όλοι έβαζαν τα δυνατά τους να παλέψουν στη λάσπη, να αντιμετωπίσουν τις σμέρνες, να νικήσουν τους κροκόδειλους και να σταθούν όρθιοι μετά την πτώση, γιατί τα παιδάκια στο ίδρυμα Γέλιο του Μικρού πεινούσαν και κρύωναν ή μήπως δεν είχαν κουβέρτες; Δεν είχε καταλάβει κανείς, γιατί οι δημοσιογράφοι δεν ενδιαφέρονταν για αυτά όταν έκαναν το λινκ με τους χώρους της οργάνωσης. Πιο πολύ τους έκοβε να δείχνουν τον πατέρα Αφθόνιο και την κυρία Βαρδινογιώργου που έλαμπαν από ευτυχία και χρυσαφικά υπερασπιζόμενοι τα ορφανά. Το διαγωνισμό τελικά νίκησε ο πιο παλιός πολιτικός της χώρας, ο Κιτσομάκης που ζούσε από τον προηγούμενο αιώνα και ήταν ιδιαίτερα γουρλής. Στην τελευταία δοκιμασία κατέβηκε σαν στούκας από τον τέταρτο όροφο μίας πολυκατοικίας, προσγειώθηκε ήρεμος και γελαστός χωρίς να ανοίξει μύτη και στη συνέχεια ζήτησε σβουνιές με μέλι, παραδοσιακή συνταγή της μαμάς του. Οι υπόλοιποι διαγωνιζόμενοι έγιναν πίτα πέφτοντας, αλλά κανείς δε νοιάστηκε, μιας και οι κάμερες έδειχναν τον θριαμβευτή Κιτσομάκη. Η κυρά-Μαρία ενθουσιασμένη με τον γέροντα πολιτικό, ένιωσε ικανοποίηση για το όμορφο θέαμα που της είχαν χαρίσει και για το ότι βοηθήθηκαν τα ορφανά, και κλείνοντας την τηλεόραση πήγε στην τουαλέτα και μετά για ύπνο.

Στα Γαϊδουράκια δεν ήταν τα πράγματα καλύτερα: ο υδραυλικός και ο ξυλουργός έκλαιγαν τη μοίρα τους για τις νέες περικοπές στις συντάξεις που θα έφταναν πλέον στο αστρονομικό ποσό των 150 ευρώ το μήνα και ο Χρήστος δεν έβλεπε την ώρα να πάνε στα σπίτια τους για να στολίσει και το γαμοδέντρο να τελειώνει με αυτή τη βλακεία επιτέλους.

Πράγματι, μόλις τέλειωσε και ο διαγωνισμός μιζέριας ανάμεσα στους δύο πελάτες, πλήρωσαν ένα συμβολικό ποσό για το κρασί, σηκώθηκαν και επιτέλους έφυγαν. Ο Χρήστος κλείδωσε το μαγαζί και ρουθούνισε εκνευρισμένος: όλα του έφταιγαν, αν μπορούσε θα έδινε μία γροθιά στο πρόσωπο του ουρανού και θα του έσπαγε τα δόντια. Του έφταιγε η μάνα του, του έφταιγε η γυναίκα του, η ατυχία του να μην κάνει παιδιά, οι άνθρωποι που ζούσαν στον πλανήτη, τα πάντα. Και κοντά στο θυμό του, είχε να φτιάξει και το χριστουγεννιάτικο δέντρο... Έτσι, το κατέβασε από το πατάρι που το είχαν καταχωνιάσει πέρυσι, το έβγαλε από το κουτί του και το άπλωσε ανοίγοντάς του τα πλαστικά κλαδιά. Έτρεμε από τα νεύρα του, και κυρίως είχε θυμώσει με τους δύο τύπους πριν που τάχα ήταν πελάτες του και άλλο δεν έκαναν παρά να λένε θλιβερές ιστορίες και να κλαίνε για τα μελλούμενα. Σε άλλα μήκη και πλάτη της γης, αυτή την ώρα εκατομμύρια Χρήστηδες και Μαρίες χόρευαν σε πάρτι ντυμένοι στην τρίχα και έπιναν σαμπάνιες, αλλά εκείνος και η γυναίκα του ζούσαν στην πιο θανατερή βρωμόπολη της χώρας, δεν είχαν παιδιά και η εφορία τους περίμενε το επόμενο πρωί για να τους κόψει ένα ξεγυρισμένο κουστούμι. Έπρεπε να βάλει και τα φωτάκια τώρα στην κακόγουστη παρουσία του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Τα πήρε στα χέρια του, τα κοίταξε και το αποφάσισε: θα τα φόραγε πάνω του ο ίδιος. Θα γινόταν ένα πανέμορφο και λαμπερό χριστουγεννιάτικο άστρο. Γιατί δηλαδή να τα έβαζε στο δεντράκι; Εκείνος δεν είχε δικαίωμα στην λάμψη των γιορτών; Φάρος θα γινόταν που θα κραύγαζε σε όλο τον κόσμο πως τους έχει γραμμένους στα παλιότερα των υποδημάτων του, πως ήθελε να φύγει, να πάει αλλού, κάπου που οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι, ναι αυτό ήθελε περισσότερο από όλα εκείνη τη στιγμή.

Έτσι, τα έβαλε στην πρίζα, τα τύλιξε γύρω από το σώμα του και στάθηκε στη βιτρίνα της ταβέρνας. Θα κρατιόταν σε αυτή τη θέση όσο μπορούσε και δεν θα έδινε την παραμικρή σημασία στους πεζούς και οδηγούς που περνώντας από εκεί, θα ξαφνιάζονταν με το θέαμα του ανθρώπινου χριστουγεννιάτικου δέντρου. Το έκανε και πράγματι οι περαστικοί τον κοιτούσαν με βλέμμα παράξενο. Μερικοί πλησίασαν το μούτρο τους στη βιτρίνα και γελούσαν περιπαιχτικά, για να εισπράξουν ένα γερό φτύσιμο από τον μπάρμπα-Χρήστο. Άλλοι έβγαζαν τα κινητά τους και τηλεφωνούσαν στην αστυνομία αρχικά και μετά τραβούσαν φωτογραφίες τον παράξενο τύπο με τα λαμπιόνια περασμένα γύρω του σαν λουκάνικα σε ευτυχισμένο σκύλο. Σιγά σιγά μαζεύτηκε κόσμος στη βιτρίνα των Γαϊδουρακίων και όλοι σχεδόν κουνούσαν το κεφάλι τους συμπονώντας το δύστυχο επαγγελματία που οι φορομπήχτες της κυβέρνησης είχαν φέρει σε κατάσταση σοκ. Ο Χρήστος στωικά τους υπόμενε να τον κοιτάζουν και όσους πλησίαζαν πολύ τους κοψοχόλιαζε με απότομες κινήσεις το κεφαλιού του προς τα εμπρός με αποτέλεσμα εκείνοι να φεύγουν πάλι πίσω έντρομοι. Τα χέρια του, έτσι τεντωμένα και ακίνητα που ήταν εδώ και ώρα, τον πέθαιναν από τον πόνο και ένιωθε την πίεση της βαρύτητας να τα κατεβάσει. Μα έσφιγγε τα δόντια μέχρι την ηρωική του έξοδο. Η κυρά-Μαρία, η γυναίκα του ειδοποιημένη από γνωστούς, κατέφθανε την ώρα που ένα περιπολικό άραζε εμπρός από τη διάσημη πλέον ταβέρνα. Στάθηκε απέναντι του, τον κοίταξε ίσια και αυστηρά και δεν του είπε τίποτα άλλο, μόνο ένα απλό "Χρήστο τι είναι αυτά που κάνεις;" για να το βουλώσει μετά έντρομη και μαζεμένη στη γωνιά της. Οι δύο τελευταίοι πελάτες της ταβέρνας πριν το περιστατικό, ο λιγδιάρης υδραυλικός και ο καταθλιπτικός ξυλουργός, είχαν πάρει θέση και χαμογελαστοί έδιναν συνεντεύξεις σε πανεθνικό δίκτυο για το ποιόν του Χρήστου: όχι δεν είχε δώσει ποτέ πριν δικαιώματα, ναι ήταν καλός τους φίλος και δεν το περίμεναν αυτό.

Ο Χρήστος, αυτόφωτος αστήρ πλέον, είχε πάρει θέση για την ηρωική αυλαία της παράστασης που έδινε. Οι μπάτσοι ήταν έτοιμοι να μπουν μέσα στο μαγαζί του και ο εντεταλμένος κλειδαράς τούς άνοιγε την πόρτα παρουσία εισαγγελέα. Πιο πίσω τους ήταν οι δημοσιογράφοι, με κάμερες και φωτογραφικές μηχανές ενώ οι πιο φανταιζί από αυτούς ετοιμάζονταν να βγουν σε ζωντανή σύνδεση με το στούντιο όπου μία κυρία Όλγα αγωνιούσε ειλικρινά για την έκβαση της παράξενης υπόθεσης. Τα πρώτα παπαγαλάκια είχαν ήδη βαφτίσει το Χρήστο "ακροαριστερό" και "αναρχοκομουνιστή" που προσπαθούσε να πυροδοτήσει το ήρεμο κλίμα των εορτών. Θυμήθηκαν και την κομουνίστρια μάνα του, ποτέ δεν ξεχνούσαν αυτοί άλλωστε, και έβλεπαν πίσω από την κίνηση αυτή το κόμμα του Ξώριζα που έφταιγε γενικώς για όλα, ακόμα και για την ξηρασία του καλοκαιριού.

Στην ομήγυρη που μαζεμένη έξω από τα Γαϊδουράκια περίμενε το τέλος της κωμωδίας, είχε προστεθεί κρυφά και αθόρυβα ένα μεγάλο κίτρινο ασθενοφόρο. Οι νοσηλευτές του κρατούσαν στα χέρια τους ένα άσπρο ύφασμα με λουριά στην πλάτη, και ήρεμοι πλησίαζαν τους αστυνομικούς. Έγιναν ένα μαζί τους και αθέατοι από τα μάτια των δημοσιογράφων μπήκαν μέσα στην ταβέρνα μόλις ο κλειδαράς κατόρθωσε να ξεκλειδώσει την εξώπορτα. Μόλις οι μπάτσοι όρμησαν μέσα, τα φώτα έκλεισαν, οι κουρτίνες τραβήχτηκαν, και τέλος ακούστηκαν ήχοι από τραπέζια που έπεφταν στο έδαφος. Μπορεί και μία κραυγή. Οι νοσοκόμοι περικυκλωμένοι από τους αστυνομικούς βγήκαν έξω με τον Χρήστο στη μέση, δεμένο πισθάγκωνα με το ύφασμα εκείνο. Του είχαν φορέσει ζουρλομανδύα και δεν φορούσε πια στο σώμα του τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια, μα το στόμα του ήταν ελεύθερο, έτσι η τελευταία άρια του δράματος ήταν δική του: "ΑΦΗΣΤΕ ΜΕ ΡΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΝΑ ΓΛΙΣΤΡΗΣΩ ΣΤ’ ΑΣΤΕΡΙΑ!!". Αμέσως μετά, ένας βλοσυρός μπασκίνας του έφραξε το στόμα με την παλάμη του και γρήγορα πριν το κοινό επεξεργαστεί τα λόγια του Χρήστου στο μυαλό του, έτρεξαν όλοι, νοσοκόμοι και μπάτσοι, προς το ασθενοφόρο. Το πλήθος διαλύθηκε απογοητευμένο όχι για την τύχη του Χρήστου, αλλά οι πιο πολλοί ζητούσαν να λήξει με αίμα αυτό το επεισόδιο, για να έχουν κάτι να λένε στα γιορταστικά τραπέζια που τώρα θα ήταν σιωπηλά και άδεια από πυρετώδεις συζητήσεις για τα λάθη της αστυνομίας και τους αναρχικούς του Ξώριζα που δεν σκαμπάζουν μία από εορταστική περίοδο ευτυχίας και γλυκερών τραγουδιών. Έμεινε μόνη της η γυναίκα του, η Μαρία, να κοιτάζει έκπληκτη και συγκινημένη το δρόμο από όπου είχε φύγει το νοσοκομειακό. Ποτέ της δεν είχε καταλάβει πόσο βασανισμένος ήταν εκείνος, πόσο μόνη εκείνη, μα και πόσο πολύ τον αγαπούσε. Το χέρι της έσφιξε το παλτό της και μόλις ακούστηκε να ψιθυρίζει το όνομά του: "Χρήστο...".

Στα κανάλια των τηλεοράσεων, μιας και το περιστατικό είχε λήξει αναίμακτα, είχαν ήδη ολοκληρώσει τα έκτακτα δελτία και τώρα παρουσίαζαν το κατόρθωμα του υπεραιωνόβιου πολιτικού Κιτσομάκη να πέσει από τον τέταρτο όροφο και να σταθεί όρθιος χωρίς ούτε μία γρατζουνιά. Αυτό έκανε και τις νέες τηλεπαρουσιάστριες να ζητάνε να είναι ξανά υποψήφιος για πρωθυπουργός στις επόμενες εκλογές, καθώς "Τέτοιους ανθρώπους χρειάζεται ο τόπος: με τόλμη και γενναιότητα". Ο Κιτσομάκης, αν και ήταν ήδη 101 ετών, κολακευόταν από την πανελλαδική εκτίμηση που του είχαν οι τηλεοπτικοί αστέρες και ήδη φανταζόταν τον εαυτό του για έκτη συνεχή φορά πρωθυπουργό. Οι δηλώσεις του άλλωστε είχαν οριστεί να παίξουν στις έντεκα το βράδυ στις σοβαρές πολιτικές εκπομπές, που είχαν προγραμματιστεί να προβληθούν μετά το φιλανθρωπικό σόου για τα φτωχά και ορφανά παιδιά. Τα λόγια του "Θεωρώ πως η πατρίς πρέπει να σωθεί από εμένα για ακόμα μία φορά. Είναι χρέος μου να το κάνω!!!" ακούγονταν από το δέκτη του φύλακα του ψυχιατρείου, την ώρα που ο Χρήστος, δεμένος και φιμωμένος σαν "επικίνδυνος υστερικός" που ήταν, ετοιμαζόταν να κάνει εισαγωγή ως ασθενής.

Παπάς και Δαίμονας

2011-12-15T04:09:00.006+02:00

Παπάς: -Αγαπάτε αλλήλους.
Δαίμονας: -Μισείστε τους όλους.

Π:-Η βασιλεία των ουρανών...
Δ:-Λευτεριά στη χούντα των ουρανών!
Π:-... θα δοθεί στους πτωχούς το πνεύματι.
Δ:-Οι πλούσιοι τη τσέπη θα πάρουν τη βασιλεία της γης.

Π:-Εγκράτεια!
Δ:-Γαμήστε!

Π:-Νηστεία!
Δ:-Φάτε σκατά!

Π:-Αγνότητα!
Δ:-Στις καλόγριες δώστε οργασμό. Γαμήστε!!

Π:-Ο έχων δύο χιτώνας να δίδει τον ένα.
Δ:-Ο έχων δύο χιτώνας να τους κάνει τρεις, κλέβοντας έναν ακόμα.

Π:-Στη δευτέρα παρουσία θα κριθούν όλοι.
Δ:-Στην δευτέρα παρουσία θα κριθούν όλοι, ακόμα και ο θεός.

Π:-Ο θεός είναι ζωή.
Δ:-Ο θάνατος είναι στοιχείο της φύσης, πίσω από το μέγαρο μουσικής σαπίζουν και βρωμάνε ψόφια ποντίκια.

Π:-Ο θεός τα βλέπει όλα.
Δ:-Μα δεν μπορεί να ακούσει τίποτα.

Π:-Χωρίς αγάπη, είμαι κύμβαλο αλαλάζον.
Δ:-Χωρίς αγάπη, είμαι ηλεκτρική κιθάρα που γκαζώνει.

Π:-Άμωμος σύλληψη
Δ:-Εγκυμοσύνη χωρίς σεξ είναι σαν να μεθάς τόσο που το επόμενο πρωί δεν θυμάσαι τίποτα, χώρια που έχεις φοβερό πονοκέφαλο.

Π:-Ο κύριος αναστήθηκε την τρίτη ημέρα κατά τας γραφάς!
Δ:-Και την τέταρτη μέρα πέρασε η επίδραση του χόρτου.

Π:-Χαίρε κεχαριτωμένη, ο κύριος μετά σου.
Δ:-Γεια σου γκόμενα, θέλεις ένα σου;

Π:-Ο Θεός εποίησε τα πάντα καλά λίαν.
Δ:-Αλλά ξέχασε τη συνταγή όταν ήρθε η ώρα να φτιάξει τους διανοητικά ανάπηρους.

Π:-Ο αυνανισμός είναι αμαρτία.
Δ:-Το να ζεις χωρίς σεξ είναι μαλακία.

Π:-Ου κλέψεις.
Δ:-Έκλεψα από τα αμπάρια των ευσεβών γιατί πεινούσα. Είμαι παιδί της Αφρικής, είμαι γέρος στην Ευρώπη της κρίσης, είμαι άστεγος στη Νέα Υόρκη.

Π:-Τίμα τους γονείς σου.
Δ:-Ακόμα και όταν είναι παιδεραστές;

Π:-Ου ψευδομαρτυρήσεις.
Δ:-Ψευδομαρτύρησα στη Δίκη του Κάφκα για να τον σώσω.

Π:-Παρθένος Μαρία.
Δ:-Παρθένος με υστερία.

Π:-Ο κύριος θεράπευσε τυφλούς και ανέστησε νεκρούς.
Δ:-Αλλά δεν μπορεί με τίποτα να κάνει ένα κομμένο πόδι ή χέρι να ξαναβγεί.

Π:-Προσδοκώ ανάσταση νεκρών.
Δ:-Προσδοκώ ανάταση πεών και οργασμών.

Π:-Θα πάω στον παράδεισο όταν πεθάνω.
Δ:-"Ναι ρε έζησα!!!" θα φωνάζω στην κόλαση όταν πεθάνω.

Υπόσχεση ευτυχίας από τη νεράιδα της τύχης

2011-12-09T04:34:00.001+02:00

[Το διήγημα που ακολουθεί, έχει ως λογοτεχνικό του πρόγονο το Κοράκι του E. A. Poe. Είναι ένα κοράκι με λίγα βιωματικά στοιχεία, πολλή φαντασία και αρκετή ανατολική φιλοσοφία. Ελπίζω να σας αρέσει...]

Είχα, που λέτε, κατεβάσει ένα παλιό βιβλίο του 19ου αιώνα από το google books. Ο τίτλος του ήταν "Μαγικά λόγια και εξορκισμοί", που το είχε συγγράψει ένας τύπος από την Σκωτία, ο Ian Mac Dougan. Με ενδιέφερε να δω πως εκφραζόταν η μαγεία στους πρώτους αιώνες της βιομηχανικής επανάστασης. Ο pdf reader μου βαριεστημένα γύριζε τις σελίδες από το κιτρινισμένο βιβλίο, ενώ στην οθόνη έβλεπα στιχάκια, υποτίθεται μαγικά, που μιλούσαν για τα trolls, τις νεράιδες του βουνού, τις ιρλανδέζικες γοργόνες και όλα τα υπέροχα και αξιοπερίεργα πλάσματα της βόρειας μυθολογίας. Κόντευα να το ξεφυλλίσω όλο, όταν μου τράβηξε την προσοχή ένα σύντομο κεφάλαιο δύο σελίδων που ανέλυε με υπερβολικό και κάπως γελοίο τρόπο πως να επικαλεστεί κανείς την προσωπική του νεράιδα της τύχης.

Οι οδηγίες ήταν σύντομες και απλές: θα έπρεπε κάποιος να σταθεί σε ένα λόφο τα μεσάνυχτα και να φωνάξει τρεις φορές προς το φεγγάρι "Νεράιδα της τύχης, κυρά των νημάτων/ και των θαυμάτων/, κατέβα και με το ραβδάκι σου/ έλα να δεις τα δύστυχα θύματά σου/". Ύστερα, ο συγγραφέας σημείωνε πως οφείλει ο επικληθείς να είναι πιστός, ανοιχτός στην αύρα του σύμπαντος, να μην μιλήσει καθόλου μέχρι να του φανερωθεί η νεράιδα, και μετά την επίσκεψή της να μην πει πουθενά και σε κανέναν οτιδήποτε από εκείνα που είχε δει και ακούσει.

Φυσικά γέλασα, αν είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς μετά από τον Βολταίρο και τον Αϊνστάιν πως με λίγα στιχάκια θα μπορούσε να έχει πρόσβαση στο πως είναι διαμορφωμένη η ζωή του, όταν μάλιστα όλα αυτά εξαρτώνται από τις επιλογές του στην ζωή, το πως και το που γεννήθηκε και μεγάλωσε, τι μόρφωση πήρε και όλα αυτά με τα οποία έχουμε μάθει να βάζουμε σε κουτάκια τη ζωούλα μας. Μα εκείνο το μικρό σκουλήκι που ζει στο πίσω μέρος των σκέψεών μας, χαμογέλασε σαρδόνια, και με ρώτησε θρασύτατα και χυδαία: "Φοβάσαι ε;" εγώ σούφρωσα τα χείλη μου προς απάντησή του και είπα πως "όχι, δεν φοβάμαι, αλλά το βρίσκω γελοίο". Εκείνο δεν είπε τίποτα άλλο, αλλά συνέχισε να χαμογελάει ειρωνικά ώστε να μου κουνάει την ειρωνεία του σαν κόκκινο πανί εμπρός σε ταύρο. Το σκουλήκι ήξερε πως χρόνια τώρα πάλευα με δαίμονες που με τυραννούσαν τις νύχτες, φωνάζοντας όλοι μαζί: "Γιατί εγώ; Γιατί σε εμένα; Γιατί σε εμένα;" και έτσι γρατζούναγε λίγο ακόμα την πληγή ώστε να ή να τρέξει αίμα ή απλά να νιώσω φαγούρα.

Και το κατάφερε. Ήταν η σειρά μου να γελάσω: φοβόμουν;! Ποιος φοβόταν;!;! Χα!!! Ξανακοίταξα προσεκτικά τις οδηγίες του σκωτσέζου Ίαν Μακ κάτι, το ρολόι έδειχνε λίγα λεπτά πριν τα μεσάνυχτα οπότε ο χρόνος ήταν ό,τι έπρεπε για το τελετουργικό, και έξυσα το κεφάλι μου προβληματισμένη. "Χμ, σκέφτηκα, λόφος εδώ γύρω δεν υπάρχει, αλλά μπορώ να βγω στο μπαλκόνι μου. Τα υπόλοιπα είναι εύκολα, και... μωρέ πλάκα θα έχει. Σιγά, γιατί να μην το κάνω;" αποφάσισα. Άνοιξα την μπαλκονόπορτα, το κρύο μού έκανε ανηλεή επίθεση στο πρόσωπο, αλλά ευτυχώς η νύχτα ήταν ήσυχη και στο δρόμο δεν κουνιόταν ούτε κουνούπι. Στα απέναντι διαμερίσματα ή είχαν ήδη κοιμηθεί ή κάπου αχνόφεγγε μία τηλεόραση ή ένας υπολογιστής. Όλα ήταν πρίμα. Ξερόβηξα και απήγγειλα το ηλίθιο ποιηματάκι τρεις φορές προς τη σελήνη. Ύστερα, χαμογέλασα χλευαστικά και μαζί μου έσκαγαν στα γέλια όλοι οι συγγραφείς του Διαφωτισμού και της σύγχρονης θετικής επιστήμης. Ξαναμπήκα στο δωμάτιο και δεν σας κρύβω πως είχα μία μικρή ελπίδα να δω καμία οπτασία κάποιας ασπροφορεμένης γυναίκας, αλλά βέβαια ο λογικός τρόπος σκέψης που είχα εγκαταστήσει στο λειτουργικό του μυαλού μου πέταξε έξω όποια μικρή ή μεγάλη ελπίδα για εξωπραγματικές εμπειρίες και συναντήσεις με πνεύματα της μυθολογίας.

Νυσταγμένη έπεσα για ύπνο και σύντομα χάθηκα στις στοές των ονείρων. Μα αν τα όνειρα με έπαιρναν μακριά, σε πρόσωπα αγαπημένα που δεν ήταν πια εδώ, σε άλλα εντελώς άγνωστα και σε μέρη που δεν έχω πάει ποτέ, μία οπτική τους ανακολουθία ήρθε και έκατσε ακριβώς επάνω από το κρεβάτι μου. Την είδα με τη μεγαλοπρεπή της λευκή φορεσιά, τα χρυσά της μαλλιά, και το άσπρο σαν γάλα δέρμα της να στέκεται από πάνω μου και να με παρατηρεί μέσα στο ημιφωτισμένο μου δωμάτιο. Δεν ήξερα αν κοιμόμουν ή όχι, ήμουν σε ένα ενδιάμεσο τριπάκι που όμως μπορούσα να μιλάω αλλά δεν μπορούσα να σηκωθώ επάνω ή να ανοίξω το φως. Η γυναικεία μορφή βλέποντας την ταραχή μου, ξεκίνησε να μιλά πρώτη: "Με ζήτησες και ήρθα. Τι θες;", ερώτηση που όχι μόνο δεν μπορούσα να απαντήσω, αλλά με έκανε να νιώσω άπειρη έκπληξη και ίσως φόβο. Το αδιέξοδο που μου είχε προκαλέσει, ανέλαβε να το λύσει η ίδια συνεχίζοντας να μιλά: "Είμαι η νεράιδα της τύχης. Απόψε με κάλεσες κοντά σου και ήρθα. Πες μου ό,τι θες να μάθεις". Μια τρικυμία είχε παραλύσει το μυαλό μου, τι γινόταν; Είχα παίξει ένα παιχνιδάκι, και τώρα αυτό συνεχιζόταν; Τι ήταν αυτό που βίωνα; Αποφάσισα βολικά πως δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι, αυτό ήταν και τίποτα άλλο. Ας έπαιζα λοιπόν, ας μην έχανα ένα ακόμα όνειρο, ας το ζούσα συμμετέχοντας. Έτσι, απάντησα: "Θέλω να μάθω: γιατί; Πες μου γιατί τυραννιέμαι χρόνια τώρα, γιατί αυτή η κλήρωση; Πες μου, ό,τι και να είσαι, μίλα!!".

"Το περίμενα πως θα ρωτήσεις. Λες: γιατί. Θα σου εξηγήσω: υπάρχει μία μεταφυσική δικαιοσύνη που αποδίδει σε κάθε ψυχή ό,τι εκείνη έχει κάνει. Έτσι για παράδειγμα, οι πιο καλοί από τους ανθρώπους επιστρέφουν ως χαμομήλια και τριαντάφυλλα. Εσύ έπρεπε να περάσεις μέσα από αυτό το καθαρτήριο για να εξαγνιστείς." είπε σοβαρή η νεράιδα. Μα αυτό δεν ήταν εξήγηση, αυτό ήταν σταυρόλεξο για εμένα: τι είχε πει; Χαμομήλια, τριαντάφυλλα, καθαρτήριο; Τι ήταν όλα αυτά; Έτσι, αποφάσισα να ρωτήσω και άλλα: "Τι εννοείς; Ποιο καθαρτήριο; Και ποια δικαιοσύνη; Δικαιοσύνη εσύ το λες αυτό; Πες μου!!".

Εκείνη χαμογέλασε, και έβγαλε μία επίπεδη πλακέτα από το αραχνοΰφαντο φόρεμά της. "Ξέρεις, είμαστε τυχεροί, από τότε που ήρθε σε εμάς ο Steve Jobs, μπορούμε και έχουμε και εμείς τα τεχνολογικά καλούδια που χαιρόσαστε εσείς εδώ κάτω. Έτσι, αυτό είναι ένα προσαρμοσμένο σε μεταφυσικούς κανόνες, i-pad. Θα σου δείξω τι εννοώ με τον όρο δικαιοσύνη. Έχω έρθει με το προσωπικό σου αρχείο και θα σου το δείξω. Άλλωστε έχεις δικαίωμα να μάθεις." είπε και τελειώνοντας τη φράση της, το δάχτυλό της περιπλανιόταν επάνω στην οθόνη του υπολογιστή της. Εγώ ήμουν πιο μπερδεμένη από ποτέ, αλλά άφηνα το όνειρο, την οπτασία, όπως θες πες το, να συνεχίζεται αφού δεν μπορούσα να κάνω και αλλιώς.

"Να, κοίτα: η προηγούμενη ζωή σου" είπε, και μου έδειχνε ένα βιντεάκι, όπου οι εικόνες ήταν αρχικά θολές και στη συνέχεια έδειχναν ένα νεαρό αγόρι να φτάνει πεζός έξω από ένα μεσαιωνικό πύργο. Εγώ δεν καταλάβαινα τίποτα από όσα έβλεπα και έτσι ανέλαβε να μου εξηγεί εκείνη: "Εδώ είσαι 13 χρονών και είσαι έτοιμος να πας μαθητευόμενος δήμιος στο δούκα της περιοχής σου, κάπου στην Τσεχία του Μεσαίωνα. Εδώ..." μα της διέκοψα το λόγο με φανερή απορία: "Εγώ αγόρι; Τι είναι αυτά που λες κοπελιά; Εγώ είμαι γυναίκα! Δεν είμαι εγώ αυτός, δεν θα μπορούσα να είμαι δηλαδή!" φώναξα με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Η νεράιδα της τύχης δε μάσησε και με ένα ψυχρό: "Θα έρθουμε και στο ζήτημα του φύλου", συνέχισε τη ξενάγηση στα δρώμενα του βίντεο αγνοώντας όλες τις επόμενες διαμαρτυρίες μου. "Μαθητευόμενος δήμιος, λοιπόν στο κάστρο του δούκα Νοβάρτις. Το ήθελες να γίνεις δήμιος και το κατόρθωσες. Ο πατέρας σου σε εμπόδισε, ήσουν χρήσιμος στα χωράφια αλλά ούτε η βία της λουρίδας του δεν σε απέτρεψε από το να πραγματοποιήσεις το όνειρό σου. Αρχικά καθάριζες τα άλογα του στάβλου, μα μετά είδαν πόσο πολύ ήθελες να βασανίζεις κόσμο και έτσι σε έστειλαν στον μέθυσο δήμιο να μάθεις την τέχνη του βασανισμού. Τα απορροφούσες όλα σαν σφουγγάρι: τι τροχός, τι σιδηρά παρθένος, τι χύτρα για ανθρώπους, τι τρόπους αργού θανάτου, αποκεφαλισμός, σε όλα διέπρεψες. Και δεν είχες στάλα τύψης πάνω σου, με κρύο αίμα εκτελούσες αθώους και φτωχούς ανθρώπους. Στα 15 σου τελικά αντικατέστησες τον προηγούμενο δήμιο, που δεν άντεχε άλλο να εκτελεί και να βασανίζει τον κοσμάκη. Μπήκες στη θέση του και δεν άφησες πέτρα πάνω στην πέτρα να μην τη βασανίσεις. Δες στο βίντεο" και όντως, το βίντεο έδειχνε κοσμάκη σε μία χωματένια πλατεία να κλαίει και να οδύρεται, στρατιώτες να φέρνουν και άλλους στην ξύλινη εξέδρα, και ένας νεαρός που δεν νοιαζόταν να καλύψει το πρόσωπό του με μάσκα, να είναι αιματοβαμμένος και ανέκφραστος. Στα χέρια του κρατούσε ένα δρεπάνι και έβγαζε τα σωθικά από ένα φουκαρά αγρότη μάλλον, που ούρλιαζε από τον πόνο. Εγώ ήμουν αυτός; Αποκλείεται, ακόμα δεν μπορούσα να πιστέψω πως αυτό που έβλεπα ήταν η προηγούμενη ζωή μου. Η νεράιδα συνέχισε την αφήγηση της: "Μα πιο πολύ μισούσες τις γυναίκες, δες! Εδώ εκτελείς μία κοπέλα που ισχυρίστηκε πως ήταν έγκυος από το δούκα. Εκείνος σε διέταξε να τακτοποιήσεις το θέμα και εσύ με ένα χτύπημα του σπαθιού σου, της έσκισες τα σωθικά. Και άλλες σκότωσες, άλλες βασάνισες, όλες με ένα χυδαίο και κακό τρόπο. Για αυτό αποφασίσαμε να σε επιστρέψουμε στην ζωή τώρα ως γυναίκα. Και το τέλος σου δεν άργησε να έρθει: σε ηλικία 22 χρονών ήσουν ήδη ολοκληρωμένος τύραννος πιο πολύ, και όχι δήμιος. Ο δούκας Νοβάρτις σε έστελνε να του κάνεις όλες τις βρώμικες δουλειές που απαιτούσαν σφαγή και αίμα. Να βλέπεις; Εδώ εκτελείς βράζοντας τους ζωντανούς, επαναστατημένους αγρότες. Και αυτή ήταν η τελευταία σου δράση ως δήμιος. Οι φτωχοί αγρότες ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν από το δούκα να σε ξαποστείλει, διαφορετικά θα σταματούσαν την εργασία στα χωράφια. Ο Νοβάρτις φυσικά τους αγνόησε, μα εκείνοι πήραν τις τσουγκράνες και τα δρεπάνια και εισέβαλαν στο κάστρο. Μπροστά στον κίνδυνο να χάσει την ζωή του ή ακόμα και να καταλήξει φτωχός, ο αγαπημένος σου δούκας θυσίασε εσένα. Τέσσερις στρατιώτες σε κυνήγησαν στους τοίχους του κάστρου και μπροστά στα αφρισμένα από οργή στόματα των αγροτών, ο δούκας έδωσε εντολή να σε πετάξουν από το κάστρο κάτω στην τάφρο. Ο θάνατός σου ήταν ακαριαίος και για αυτό άδικος προς τις πράξεις σου εν ζωή. Έτσι, αναλάβαμε εμείς να αποδώσουμε δικαιοσύνη. Τα υπόλοιπα τα ξέρεις: μάλλον καλύτερα θα έλεγα, τα βιώνεις!".

Όχι, δεν μου έφερε δάκρυα η ιστορία που μου αφηγήθηκε η Νεράιδα της τύχης. Μόνο οργή, μία οργή που με πλημμύρισε σαν κύμα, σαν νερό σε ποτήρι που δεν χωρά άλλο και πετάγεται έξω. Τι είναι δικαιοσύνη; Ποιοι είναι αυτοί που θα αποδώσουν δίκαιο; Έτσι, ούρλιαξα προς το μέρος της "Δώσε μου όσα μου χρωστάς, καταραμένη! Δώσε μου εκείνα που μου λείπουν, δώσε μου!! Δώσ' μου!". Μα αυτή ατάραχη, αποκρινόταν "Όχι!" σε κάθε δική μου απαίτηση: "Όχι, δεν θα σου δώσουμε τίποτα, όχι, δεν μπορείς να έχεις κάτι άλλο από την ζωή που σου δόθηκε. Όχι, δεν θα αλλάξει τίποτα. Το αίμα που έχυσες στην προηγούμενη ζωή σου, ζητάει εκδίκηση. Αλλά δεν είμαστε άδικοι: είσαι πρώτη στη λίστα προτεραιότητας για ευτυχία, αλλά αυτό θα γίνει όταν ξαναγεννηθείς. Τώρα όχι!". Τότε και εγώ παραπονέθηκα πως αφού ο δήμιος είχε πεθάνει, ας πήγαινε στην κόλαση, εγώ τι δουλειά είχα να του ξεπληρώνω τις αμαρτίες. Η νεράιδα γέλασε, μου χάιδεψε τα μαλλιά και είπε: "Μα αυτή είναι η κόλαση, γλυκιά μου, για εσένα. Η ζωή που σου δώσαμε είναι καθαρτήριο για αυτό είναι και κόλαση!" και με αυτά τα λόγια έφυγε διαλυόμενη στο σκοτάδι του δωματίου μου.

Ξύπνησα αναστατωμένη. Είχα την ισχυρή εντύπωση πως αυτό που είχα βιώσει πριν λίγα λεπτά δεν ήταν όνειρο, αλλά κάτι άλλο. Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή και κρύος ιδρώτας με είχε λούσει. Όταν συνήλθα λίγο, έκατσα στη γωνιά του κρεβατιού και έφερνα πάλι στη μνήμη μου τις τρομερές σκηνές της ζωής του άγνωστου δήμιου με το κρύο πρόσωπο. Το αίμα που έχυνε στην δόξα του ως βασανιστής, έρεε τώρα ζωντανά μέσα στα οπτικά μου νεύρα και ανακαλούσα μνήμες που ποτέ δεν είχα, τρομερές μνήμες που δεν κατείχα ως παραστάσεις ποτέ πριν, ούτε φυσικά τις είχα αποθηκεύσει στην μέχρι τώρα ζωή μου. Άνθρωποι ούρλιαζαν και ικέτευαν για έλεος, και εγώ τους έβλεπα τοποθετημένη από πάνω τους χωρίς να νιώθω τίποτα. Αμέσως μετά, έφερνα στο σώμα τους με φόρα, τσεκούρια ή μαχαίρια και το αίμα τους με πιτσίλιζε και μου άρεσε γιατί ήταν ζεστό. Και τέλος... η πτώση μου από το κάστρο, πόση αναστάτωση μού είχε φέρει. Μέχρι τώρα, ανεξήγητα και χωρίς λόγο, φοβόμουν να πέσω, μου προκαλούσε άγχος να υποστώ έστω και την παραμικρή πτώση και τις νύχτες ξυπνούσα σε αγωνία ύστερα από εφιάλτες πως πέφτω. Να που οφείλονταν όλα αυτά, στην προηγούμενη ζωή μου. Οπότε, είχε δίκιο η νεράιδα της τύχης, δεν είχα ελπίδα.

Δεν μπορούσα να περιμένω τίποτα στην ζωή μου, όλες οι ελπίδες μου ήταν ποντίκια που εγκατέλειπαν το πλοίο που βυθιζόταν ή καλύτερα θα έλεγε κανείς: οι ελπίδες μου για ευτυχία ήταν κοράκια που απομακρύνονταν από εμένα, για να ξαναέρθουν όταν θα ήμουν πλέον πτώμα. Με κυρίεψε μία βαριά μελαγχολία που σκέπασε κάθε σκέψη μου σαν πένθιμο και μαύρο σεντόνι. Ήξερα όμως τι έπρεπε να κάνω. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, άνοιξα την μπαλκονόπορτα, έσκισα το σεντόνι μου λουρίδες, τις έδεσα με επιμέλεια μεταξύ τους και τις πέρασα στις μεταλλικές λαβές της επάνω ντουλάπας. Με την άκρη αυτού του πρόχειρου σκοινιού έφτιαξα μία αγχόνη και έδεσα σφιχτά την άλλη άκρη στο σωλήνα του καλοριφέρ. Φόρεσα τη θηλιά στο λαιμό μου, ανέβηκα στο κρεβάτι μου και για λίγο, χωρίς να σκέφτομαι, κοίταξα πέρα στον ορίζοντα: ξημέρωνε! Έδωσα μία από το κρεβάτι προς το κενό ... και αυτό ήταν!

Την ίδια ώρα, κάπου σε μία κωμόπολη του αμερικάνικου νότου, γεννιόταν ένα υγιέστατο κοριτσάκι, το τελευταίο παιδί μίας πολύτεκνης ευτυχισμένης οικογένειας που είχε φάρμα. Μεγαλώνοντας το παιδί, δεν αρρώστησε σχεδόν ποτέ και είχε πάντα τη διάθεση να βοηθά τους συνανθρώπους του και τα ζώα. Ασχολήθηκε με τη φάρμα της ως αγρότισσα.

....................................................................................................................................

Και με αυτό το μαγικό τρόπο, ο δήμιος του μεσαίωνα, το παιδί που ήθελε να βασανίζει τον κόσμο, ξανάγινε ο ειρηνικός αγρότης που ήθελε το σύμπαν και ο πατέρας του.

Εγώ και το σώμα μου, ήμουν απλά ένας ενδιάμεσος σταθμός, η κόλαση που έπρεπε να περάσει για να εξαγνιστεί.

*Ελπίζω να σας άρεσε, παρόλο το σκοτεινό του χαρακτήρα. Δεν ξέρω αν έχω κάτι με το γράψιμο που να είναι καλό, πάντως μου βγάζει μία φαντασία που δεν είναι φανερή στις υπόλοιπες εκφάνσεις της ζωής μου. Πληροφοριακά και χωρίς καμία διάθεση εγωισμού ή επίδειξης ή ξέρω εγώ τι, το Σάββατο αν πάτε στον διαδικτυακό τόπο onestory, θα δείτε ένα δικό μου διήγημα, την Ουρολοίμωξη της κυρίας Κορνηλίας, να είναι η ιστορία της ημέρας. Προσκλήθηκα από τον ίδιο τον διαχειριστή του ιστότοπου, τον καλό φίλο και εμψυχωτή μου στις λογοτεχνικές επιδιώξεις, συγγραφέα Γιάννη Φαρσάρη να συνεισφέρω με ένα διήγημα, έτσι του έστειλα την Κορνηλία. Κοντά σε συγγραφείς όπως ο ίδιος ο Γιάννης, ο Μιχάλης Φουντουκλής, ο Μάνος Κοντολέων και ο Νίκος Καρακάσης (άνθρωποι που ήδη είναι συγγραφείς και έχουν εκδώσει τα έργα τους), θα σταθώ και εγώ με την ιστορία της Κορνηλίας, που μία ουρολοίμωξη σημαίνει επαναστατικό αγώνα για εκείνη. Δεν μπορώ να πω πως δεν με τιμά αυτό, με τιμά τόσο που ντρέπομαι λιγάκι... Το διήγημα δυστυχώς, δεν θυμάμαι να υπάρχει εδώ, αν δεν κάνω λάθος το είχα ανεβάσει, αλλά δεν σχολιάστηκε καθόλου, οπότε το κατέβασα (από ματαιοδοξία; Όχι, ίσως λίγο παράπονο...).

Απλά, σε κάτι τέτοια που ίσως σε εσάς φαντάζουν ασήμαντα, εγώ θα ήθελα "καρμικά" να μπορούσα να δείξω την ευγνωμοσύνη μου σε εκείνον που με έκανε ποιήτρια, αφού δεν μπορώ να το κάνω αλλιώς. Έτσι, όλα μου τα γραπτά τα αφιερώνω στον εφηβικό μου έρωτα, τον Θ. και παρακαλώ το σύμπαν να είναι ευτυχισμένος!

Αυτή και τα μυστήρια της μυθολογίας (detective stories of mythology): η περίπτωση του Πάνα

2011-12-05T20:06:00.001+02:00

Ο Πάνας είναι ένας θεός που όλοι τον ξέρουμε, πιστεύω. Η μορφή του είναι χαρακτηριστική:

και ναι, έδωσε στους χριστιανούς την ιδέα να τον ταυτίσουν με τον κακό δαίμονα της εβραΐκής μυθολογίας, το Σατάν.

Θα ασχοληθούμε τώρα με μία άγνωστη σχετικά παράμετρο της μυθολογίας του. Ας τα πάρουμε από την αρχή: ο Πάνας ήταν θεός της μουσικής που έπαιζαν οι βοσκοί με αρχαία μουσικά όργανα όπως η σύριγγα, φτιαγμένη από καλάμια άνισου μήκους. Επίσης ήταν ο θεός της βουκολικής ποίησης και συνεκδοχικά, της φύσης. Ήταν μισός τράγος και μισός άνθρωπος. Αυτά περίπου τα εγκυκλοπαιδικά, που όλοι σχεδόν ξέρουμε.

Πάμε να δούμε ένα κομμάτι της αληθινής φύσης του θεού: o Borgeaud, γάλλος μελετητής και μέχρι τώρα ο μοναδικός που έχει συγγράψει μονογραφία για το θεό, στο βιβλίο του The Cult of Pan in Ancient Greece, μάς πληροφορεί ότι ο Πάνας ήταν θεότητα που λατρευόταν κυρίως στην ορεινή περιοχή της Πελοποννήσου που περιλαμβάνει το όρος Λάμπεια, όπου έχει τις πηγές του ο ποταμός Ερύμανθος, και το Μαίναλο (σελίδα: 50). Αυτή η περιοχή σήμερα περιλαμβάνει την κωμόπολη Λαμπεία της Ηλείας, βρίσκεται ανάμεσα στους 3 νομούς: Αχαΐας-Ηλείας-Αρκαδίας, και στην αρχαιότητα ταυτιζόταν απόλυτα με την Αρκαδία. Όπως σήμερα, έτσι και τότε, οι κάτοικοι της περιοχής ζουν από την κτηνοτροφία, εργαζόμενοι ως βοσκοί.

Κρατάμε αυτό και συνεχίζουμε: πριν τη μάχη του Μαραθώνα το 490 πΧ, οι Αθηναίοι έστειλαν το Φειδιππίδη απεσταλμένο στην Σπάρτη να ζητήσει βοήθεια. Οι Σπαρτιάτες συμμετείχαν τότε ως κομπάρσοι στα γυρίσματα της ταινίας 300 και αρνήθηκαν ευγενικά να βοηθήσουν (χεχε). Στην επιστροφή στην Αθήνα, ο απεσταλμένος περνώντας από την Αρκαδία, "είδε σε όραμα" τον Πάνα να του υπόσχεται βοήθεια στη μάχη που θα γινόταν (δεν θα πολυλογήσω πάνω σε αυτό, το κείμενο του Ηροδότου με μετάφραση υπάρχει εδώ). Πράγματι, μετά το τέλος της μάχης, οι δύο στρατοί αποφάσισαν να κινηθούν προς την Αθήνα, οι Πέρσες για να την καταλάβουν και οι Αθηναίοι για να την υπερασπιστούν. Όμως, νίκησαν οι Αθηναίοι στον αγώνα δρόμου γιατί οι Πέρσες πριν οργανωθούν και ξεκινήσουν, κατελήφθησαν από έντονο "πανικό", που αποδόθηκε στον Πάνα και στη βοήθεια που είχε τάξει στους Αθηναίους. Συγκεκριμένα, τον άκουσαν και "την άκουσαν", θα μπορούσαμε να πούμε, αφού όπως μας πληροφορεί και ο Borgeaud, ο Πάνας ποτέ δεν εμφανιζόταν σε κάποιον, μόνο ακουγόταν από τα θύματά του προκαλώντας τους πανικό δια μέσου του ήχου (Borgeaud σελίδες: 95, 93, 96 ). Η σύνδεση του Πάνα με τον ήχο διαπιστώνεται και από το γεγονός πως με τη νύμφη Ηχώ είχε κάνει ένα παιδί, την Ιάμβη (το όνομα της οποίας σημαίνει: χλεύη. Το ίδιο όνομα έχει και η πιο απλή τονικότητα του ποιητικού μέτρου, ο ίαμβος, που είναι άρση-θέση) ή σε άλλες version του μύθου, ο Πάνας σκότωσε την Ηχώ και έριξε τα κομμάτια της στις χαράδρες (δηλωτικό της παραγωγής ήχων σε συγκεκριμένες γεωγραφικές τοποθεσίες, όπως πχ η Λάμπεια και το Μαίναλο που είναι γεμάτα χαράδρες).

Μεθοδολογικά, θα πρέπει να σταθούμε στη συνάντηση του Φειδιππίδη με τον Πάνα στην Τεγέα, στο όρος Παρθένιο. Ξεκινώντας από προσωπική πεποίθηση αθεΐας, κρίνω πως εδώ έχουμε μία κρυμμένη αναφορά σε συνεννόηση του απεσταλμένου των Αθηναίων με τους ιερείς του Πάνα. Το τι συζήτησαν νομίζω είναι εύκολο να το μαντέψουμε: τρόπους βοήθειας την ώρα της μάχης με τους Πέρσες. Ο πανικός στα πρόβατα των τσοπάνων -ακόμα και στους ίδιους- επάνω στα όρη ήταν ανάγκη να υπάρχει την εποχή εκείνη, μόνο για να υπενθυμίζει την παρουσία του Πάνα ως θεού, ο οποίος θεός είχε ως ειδικότητα να προκαλεί φόβο και αταξία (σχετικό για αυτό είναι όλο το 5ο κεφάλαιο του βιβλίου του Borgeaud). Αυτό λοιπόν αν το συνδυάσουμε με την ιδιότητα της μουσικής και του ήχου με τα οποία ο Πάνας ήταν συνδυασμένος, μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε πως υπήρχε ένα project ψυχοακουστικής, ασκούμενο από τους ιερείς του θεού, με σκοπό την πρόκληση πανικού (*Και πάλι έχουμε παρουσία του τρομερού Λύκαιου όρους, γιατί εκεί υπήρχαν καταγεγραμμένοι ιερείς του Πάνα). Αν η υπόθεσή μου είναι σωστή, τότε προφανώς στο κρίσιμο σημείο του τέλους της μάχης, αυτό που καθυστέρησε τους Πέρσες προκαλώντας τους πανικό, ήταν μία εφαρμογή, της οποίας το αποτέλεσμα ήταν επίδραση στην ψυχική κατάσταση των εχθρικών στρατευμάτων, καθώς η πρόσληψη της ηχητικής πληροφορίας μεταφράστηκε σε συναισθηματική έξαρση φόβου και αταξίας (Το ίδιο έγινε και όταν ήλθε ο Βρέννος με τους Γαλάτες να λεηλατήσει τους Δελφούς: πάλι είχαμε περιστατικό όπου ο εχθρικός στρατός τρόμαξε και σκότωναν ο ένας τον άλλο).Το πως το πέτυχαν αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω, είμαι η πλέον αναρμόδια να το κάνω. Ο φόβος και ο πανικός αποτελούσαν στοιχεία που χαρακτήριζαν τις τελετουργίες προς τιμή του Πάνα, συνεπώς αντιλαμβανόμαστε ότι οι ιερείς του κατείχαν το άθλημα της πρόκλησης πανικού στους πιστούς μέσω των ήχων (Borgeaud σελίδα 92).

Κλείνοντας το σημείωμα αυτό, έχω δύο παρατηρήσεις: 1) οι ιερείς στην αρχαία Ελλάδα δεν ήταν οι απλοί παπάδες του σήμερα. Οι γνώσεις τους παρέμειναν μυστικές, τις χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά για τη θεότητα που υπηρετούσαν και συχνά έπαιζαν ρόλο στην πολιτική ζωή, όπως είδαμε και πιο πάνω. 2) Ο Πάνας ταυτίστηκε με το Σατανά, δηλαδή η μουσική/ο ήχος -μας είπαν οι χριστιανοί- είναι το απόλυτο κακό. Όταν τελικά νίκησαν και επιβλήθηκαν στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία εξορίζοντας την ελληνική θρησκεία, βροντοφώναξαν "Ο μέγας Παν πέθανε!!", όχι ο Δίας ή ο Απόλλωνας, ο Πάνας τους ένοιαζε να πεθάνει. Σήμερα στα σχολεία κυκλοφορούν ακόμα φυλλάδια που καταδικάζουν το χέβυ μέταλ ως "σατανιστική μουσική" που καλώς να απαγορευτεί. Η αιτία για αυτό, νομίζω είναι εμφανής: η μουσική βοηθά τον άνθρωπο να οργιάσει, να βγει εκτός εαυτού και να τελικά να θεραπευτεί. Το να είσαι όμως απλός υπήκοος ενός θρησκευτικού δόγματος σημαίνει να αφήνεις τον εαυτό σου να πονά μόνο για να πας στον όποιο "παράδεισο" τάζουν οι θρησκείες για μετά θάνατον. Η μουσική όμως, απελευθερώνει, και όχι μόνο: μερικές φορές προκαλεί και υποδούλωση. Είναι όμως πάντα όργανο ελευθερίας στα χέρια του κατόχου της. Σκεφτείτε: για λίγο δεν πρόφτασαν να υποδουλώσουν την Αθήνα οι Πέρσες, χάρη στους ήχους του Πανός... Εντυπωσιακό;; Για εμένα ναι, τη στιγμή μάλιστα που αυτή η ιστορία έγινε αφορμή να πάω μία βόλτα το μυαλό μου και να σκεφτώ. Στο πανεπιστήμιο όταν κάποτε είχαμε κάνει αναφορά στη λατρεία του Πάνα, ο τότε καθηγητής απέδωσε όλο το γεγονός του Μαραθώνα στην ευσέβεια των Αθηναίων, που ένα τυχαίο γεγονός -το ότι δεν πρόλαβαν οι Πέρσες να πάνε στην Αθήνα- το απέδωσαν στο θεό. Αγνοούσε όλη τη μυθολογία του θεού, ακόμα και τη φύση της λατρείας του και έτσι, απλοϊκά και όπως κάνουν οι κλασικοί φιλόλογοι: με πολύ μπλα μπλα, δικαιολόγησε το ότι μετά το Μαραθώνα η λατρεία του Πάνα γνώρισε διάδοση ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας. Καθώς δεν μπορεί να στηριχτεί η σκέψη πως η ευσέβεια των Αθηναίων και μόνο, ήταν ικανή να διαδώσει μία λατρεία σε μακρινές περιοχές όπως η Ιλλυρία πχ., οφείλουμε να σκεφτούμε πως υπήρξε κάποιο πολύ σοβαρό γεγονός που έκανε τον Πάνα να "φύγει" από τη Λάμπεια και να γίνει γνωστός στην Ελλάδα.

** Διαβάζουμε:
-το βιβλίο του Borgeaud, The Cult of Pan in Ancient Greece, κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ.
-το μυθιστόρημα του Tom Robbins: Το Άρωμα του Ονείρου, που δυστυχώς δεν υπάρχει online η ελληνική του μετάφραση. το πρωτότυπο αγγλικό κείμενο υπάρχει στο scribd και διαβάζεται/κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ.
Βλέπουμε: Το Λαθύρινθο του Πάνα. Ισπανική ταινία, που κάνει αναφορά στην ελευθερία του παράξενου.

Ακούμε:

αλλά και τον γλυκό ήχο των κουδουνιών από "κουρντισμένα" τροχάνια (κουδούνια) ώστε να παράγεται μουσική ή τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται ο uploader του βίντεο :-)))

Διδακτορικό και όψεις του σε ακαδημαϊκό και προσωπικό επίπεδο

2011-12-02T05:39:00.002+02:00

Δεδομένα μέχρι στιγμής για το διδακτορικό (που ίσως φανούν χρήσιμα και σε άλλους για αυτή την κατάσταση φραπέ που λέγεται διδακτορική έρευνα) :

Α) Ακαδημαϊκές όψεις του:
1) Το θέμα που θέλω, δεν το παίρνω που να έχω μπάρμπα τον ίδιο το Βούδα. Δεν τραβάει με τίποτα, οπότε γιατί να τραβάει 3-4 χρόνια μετά; Άλλωστε, ας υπάρχει στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, ποτέ δεν χάνονται οι σκέψεις και οι ιδέες για ένα θέμα, θα μπορούσα κάποτε να το κάνω μία ωραιότατη μονογραφία.

2) Το θέμα που μου προτείνεται μέχρι στιγμής, δεν το χωνεύω ούτε με είκοσι σόδες. Λογικό: σχετίζεται με ιστορία και εγώ είμαι φιλόλογος που θέλω να δουλέψω μύθο και θρησκεία. Μεθοδολογικά, τι θα γίνει; Θα τα καταφέρω; Φοβάμαι πως όχι...

3) Άμα μπλέξεις με ένα παλούκι για 4 χρόνια, και δεν το χωνεύεις κιόλας, στο τέλος το παρατάς και πας για αντίδια και σκίνους στο δάσος. Κρίμα δεν είναι;

4) Και πες ότι το παίρνεις το παλούκι, και το βγάζεις πέρα με χίλια ζόρια, μετά τι γίνεται που θα έχεις ειδικευτεί σε ένα θέμα που μισείς; Απλά δεν το συνεχίζεις ερευνητικά, οπότε δεν εξελίσσεσαι. Διδακτορικό λοιπόν μόνο για τον τίτλο και το χαρτί; Δεν νομίζω... Ας είμαστε ρεαλιστές, με αυτό το προσόν πάντα θα παίζει το μάτι για προκηρύξεις θέσεων σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, όπου γίνεται ο κακός χαμός, και άμα δεν πείσεις πως είσαι έξπερτ στον τομέα σου, απλά δεν σε παίρνουν.

5) Μένει λοιπόν, μία μέση οδός: προσπαθούμε να φέρουμε το θέμα στα δικά μας ενδιαφέροντα ώστε να έχουμε ψωμί για έρευνα. Οπότε, σαν Ιφιγένεια εν Αυλίδι, θυσιάζουμε ψυχρά το γουάου πανεπιστήμιο και τις περγαμηνές του. Θυσία και απελευθέρωση μαζί, από το άγχος των απαιτήσεων που μία τέτοια ευθύνη έχει.

6) Συν ότι καλό θα είναι να αποκτήσω και ένα κύκλο επαφών που είναι εφικτό να γίνει, έστω για μία συναδελφική κουβέντα βρε αδερφέ. Ξέρω μερικούς συναδέλφους, γιατί να μην κάνω τις επαφές αυτές συναδελφικότητα και ίσως ακόμα "κύκλο"; Αυτό δεν θα το είχα, με τα μέχρι τώρα δεδομένα...

7) Συνεπώς: πρέπει να ανατρέψω πάλι δεδομένα. Η κυριότερη έννοια πρέπει να είναι η θεματική του διδακτορικού, και όχι άσχετα πράγματα. Point black σε αυτό, η θεματική ενδιαφέρει, όχι φρου φρου και αρώματα ιδεοληψιών για πανεπιστήμια κύρους. Είμαι λάθος; Με ενδιαφέρει να ακούσω γνώμες σε αυτό το θέμα... Πείτε κάτι, παρακαλώ πολύ, επ' αυτού!!

Β) Προσωπικές όψεις:
8) Πότε θα τελειώσει αυτή η Οδύσσεια; Το παλεύω από το 2007... Και επιμένω ακόμα: αφοσίωση, πληγωμένος εγωισμός ή απλά δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω; Νομίζω είναι και τα τρία, γουστάρω απείρως την έρευνα, θέλω να τους δείξω πως μπορώ να κάνω έρευνα (ναι ρε, μπορώ!!!!) και φυσικά δεν με ενδιαφέρουν τα φροντιστήρια: να κοροϊδεύω τον κοσμάκη πως "Το παιδί έχει ελλείψεις στην ιστορία και πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερα για τη στάση του Νίκα" ενώ μπορεί να διαβάσει και μόνο του. Κατάντια το βρίσκω... Η μόνη φάση της εκπαίδευσης που με συναρπάζει είναι το δημόσιο σχολείο, και αυτό με όρους: πχ να ήμουν μηχανολόγος σε τεχνικό λύκειο όπως ο αδερφός μου και η κοπέλα του (ω ναι, υπάρχουν και γυναίκες μηχανολόγοι, όσο και αν δεν το πιστεύετε!!!!!!), και να έφτιαχνα καρτ αμάξι ή να δούλευα στον τόρνο, αυτό ναι, είναι γαμάτο (ή τουλάχιστον ήταν: τέρμα το πρόγραμμα Δαίδαλος που αφορούσε στην καινοτομία των τεχνικών σχολείων, λόγω μνημονίου. Εκεί βρήκαν να κάνουν οικονομίες;!;!) και θα μου άρεσε πολύ!!!

9) Βλακεία-σκέψη: νιώθω πως το σύμπαν μού χρωστάει ένα διδακτορικό. Βασικά νιώθω πως το σύμπαν μού χρωστάει πολλά περισσότερα και πολύ πιο σημαντικά από το διδακτορικό, αλλά ας το αφήσω αυτό γιατί θα μπει καμία απελπισία στο μάτι μου και δεν θα βγαίνει με τίποτα, παρά μόνο με απόνερα δακρύων. Όταν επιτέλους το πάρω, -σκέφτομαι τη στιγμή-: θα βγω στο μπαλκόνι μου, νύχτα ή ξημέρωμα, όπως τώρα, και θα φωνάξω "ΝΑΙ ΡΕ, ΤΟ ΠΗΡΑ!", γιατί με πονάει ψυχικά και σωματικά (σαν πόνο στο στομάχι το νιώθω όταν το σκέφτομαι) ο τρόπος που μου είχαν συμπεριφερθεί κάποιοι κύριοι κάποτε, στο upatras. Δεν με νοιάζει να με ακούσει κανείς, απλά θέλω να βιώσω αυτή τη στιγμή της ευτυχίας, μόνο για εκείνο το αίσθημα της δικαιοσύνης.

10) Στη βιβλιοθήκη μου δεν έχω διακοσμητικά, μόνο ένα καραβάκι από βαφτίσια και μία σπασμένη κούπα: το 2007, όταν είχε γίνει η άσχημη φάση με τους καθηγητές μου στο Π. Πατρών, ένα πρωί ξύπνησα χάλια. Πήγα να βάλω γάλα, πήρα μία κούπα στο χέρι μου, σκέφτηκα τι είχε γίνει λίγες μέρες πριν, και η κούπα βρέθηκε στο πάτωμα με σπασμένο χέρι. Τη φύλαξα, μόνο για να θυμάμαι τη ρατσιστική συμπεριφορά ορισμένων: ΔΕΠ, γραμματείας (άλλη φάση αυτοί, απάλευτοι...), αλλά κυρίως του συλλόγου μεταπτυχιακών φοιτητών που με άφησαν μόνη μου τότε με το σκεπτικό "Ναι, έχουν δίκιο οι καθηγητές. Δεν δίνουν σε όποιον και όποιον τα διδακτορικά, άλλωστε έχουμε άσυλο και κάνουν ό,τι θέλουν". Αν ήμουν από το Αφγανιστάν, θα έκαναν συναυλία υπέρ μου και θα τους έκραζαν ως ρατσιστές... Ε; Έτσι δεν είναι;

Η κούπα της οργής: χωρίς χέρι αφού έσπασε, μα ακόμα και έτσι, μπορεί άνετα να κάνει τη δουλειά της. Τόσο απλό είναι...

Αστείο μα και σοβαρό: όταν επιτέλους ξεμπέρδεψαν από εμένα, η τότε πρόεδρος, μία πραγματικά δίκαιη γυναίκα, εκφράστηκε ανοιχτά υπέρ μου σε συζήτηση που έγινε με παρόντες κάποιους συμφοιτητές-τότε διδακτορικούς, στη βάση πως οι αριστούχοι δεν πρέπει να φεύγουν από το τμήμα. Μα τι να το κάνεις; Μάταιη και κατόπιν εορτής ευαισθησία...

Θα ανεβάσω αύριο φωτογραφία της κούπας με το σπασμένο χέρι, είναι ανεκτίμητο κομμάτι για εμένα!! Μου θυμίζει πολλά και η μνήμη αυτή μού δίνει δύναμη για το μέλλον, μόνο για να τους αποδείξω πως υπάρχω ως άνθρωπος, πως είμαι άνθρωπος και είμαι εδώ, και όχι η εικόνα ενός ανθρώπου που καλό θα ήταν να πάει στον αγύριστο. Είμαι άνθρωπος και είμαι εδώ, θα με ανεχτείτε!!!

Τι τραγούδι να βάλω για κλείσιμο; Θα βάλω αυτό, για τη σπάνια ευαισθησία του:

Καλημέρα!!

ΥΓ.: Αν έχετε καμία άποψη/συμβουλή για το θέμα, πολύ θα ήθελα να την ακούσω, με ενδιαφέρει πολύ. Δεν δαγκώνω, δεν είμαι το τέρας με τα τρία κεφάλια, συζήτηση θα ήθελα να κάνω. Ευχαριστώ!

Κεκλεισμένων των θυρών

2011-11-27T03:05:00.000+02:00

Ένα σαββατόβραδο κεκλεισμένων των θυρών, το πρώτο μίας μακράς σειράς άνοστων χειμωνιάτικων σαββατόβραδων χωρίς έξοδο. Μία νύχτα χαμένη, χωρίς γεωγραφικούς ορισμούς και όρια χρόνου. Παλεύω με τη νύστα, την ιγμορίτιδά μου και μία άθλια ταινία στην τηλεόραση, ένα τρένο χωρίς φρένα θα εκτροχιαστεί σε "twenty five minutes" όπως επαναλαμβάνουν εδώ και μία ώρα οι αγχωμένοι πρωταγωνιστές. Περιμένω το φριχτό τους τέλος, να πέσουν οι τίτλοι μόνο για μάθουμε ποιος τους έφερνε καφέδες στα γυρίσματα, αξίζει να μην κοιμηθείς μόνο για αυτόν τον κακομοίρη τον John Doe που σε όλη του τη ζωή του θα κοκορευόταν πως ανήκε στο συνεργείο γυρίσματος μίας ταινίας περιπέτειας. Τιμή και δόξα στον ανώνυμο εργάτη της λουμπέν τέχνης.

Εσένα σκέφτομαι, εσένα αγαπημένε μου. Βάζω λίγο ποτό και σε ρωτάω αν σου αρέσει το έργο ή να αλλάξω κανάλι. Χαμογελάω γιατί δεν απαντάει κανείς. Είμαστε ξένοι μεταξύ μας. Βλέπεις, εγώ ξεκίνησα με γκολ από τα αποδυτήρια, εγώ ηττήθηκα ή μάλλον κληρώθηκα να αποδεικνύω πως οι θεοί τους είναι βλάκες και φυσικά κάνουν λάθη, και βεβαίως είναι καθάρματα. Γκολ από τα αποδυτήρια, αυτό είναι βάρος για εμένα, δεν μπορώ να το μοιραστώ με κανένα.
Απόψε δεν θέλω να διαβάσω, δεν θέλω χαζές θεωρίες για την κοινωνία και επιστημονικές αναλύσεις από αξιόπιστους συγγραφείς, θέλω εσένα. Απόψε θέλω εσένα.
Κεκλεισμένων των θυρών σε αγαπώ, μα δεν μπορώ να βρω τα κομμάτια μου ν' ανοιχτώ. Τα ψάχνω σε απίθανα μέρη, κάτω από το κρεβάτι, στο ποτηράκι με την οδοντόβουρτσα, τα βρίσκω και τα συναρμολογώ και πάντα μου λείπει κάτι. Για αυτό και σ' αγαπώ, κεκλεισμένων των θυρών.

Life in mono λοιπόν, όχι όμως από επιλογή...

Google earth και αρχαιολογικοί χώροι με μυθολογική σημασία: η σπάνια περίπτωση του Ταινάρου

2011-11-25T03:26:00.001+02:00

Αυτή η ανάρτηση δεν πρόκειται να έχει το βαρετό περιεχόμενο που υποδηλώνει ο τίτλος της. Θα είναι περιγραφική, χωρίς απαντήσεις, αλλά μόνο με ερωτήσεις.

Χρησιμοποιώ το google earth από την αρχή της παρουσίας του ως πρόγραμμα. Με ενδιαφέρει να παρατηρώ το τοπίο κάθε μυθολογικού χώρου μόνο για να προσδιορίσω ποια στοιχεία του τοπίου κάθε περιοχής με μυθολογικό βάρος, έκαναν τους μυθοπλάστες να παράξουν τις ιστορίες τους.

Έτσι λοιπόν, έχω δει πως το όρος Λύκαιο είναι απομονωμένο από αστικά κέντρα, ακόμα και τώρα, είναι η κορυφή ενός ψηλού βουνού, σε ευθεία γραμμή συνυπάρχει -στο περίπου- με το ναό του Επικούρειου Απόλλωνα και έτσι βγαίνουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα. Ανάλογα, η Ολυμπία έχει ένα ιδιαίτερο τοπίο λόφων και εύφορης πεδιάδας (σταθερή αντίθεση προς το Λύκαιο των ανθρωποθυσιών), που και πάλι δεν εξηγεί ορισμένα πράγματα: πχ πως βρέθηκαν στους γύρω λόφους θαλασσινά κοχύλια, αφού η περιοχή απέχει αρκετά από τη θάλασσα; Ερώτημα που δεν μπορεί να βρει απάντηση χωρίς να καταφύγει κανείς σε γεωλογικές ερμηνείες όπως πχ τσουνάμι.

Υπάρχει όμως μία περίπτωση που με τρελαίνει, με την έννοια πως την παρακολουθώ με κάθε ανανέωση της έκδοσης του προγράμματος. Εξηγούμαι: στο ακρωτήριο Ταίναρο υπήρχε στην αρχαιότητα ένας ναός αφιερωμένος στον Ταινάριο Ποσειδώνα, και νεκρομαντείο μαζί με κατάβαση στον Άδη, καθώς εκεί είχαν τοποθετηθεί οι ανάλογες πύλες στη φαντασία των κάτοικων. Είναι περιοχή με έντονο το στοιχείο της λατρείας του θανάτου στην αρχαιότητα. Στη σύγχρονη λαογραφία, θα έλεγε κανείς πως επικρατούν οι αρχαίοι μύθοι, καθώς ακόμα και σήμερα, όπως πληροφορούμαστε από εδώ, σύγχρονες δοξασίες για βρυκόλακες και άλλα ανάλογα όντα, σχετίζονται με την περιοχή και σύμφωνα με τους θρύλους, έλκουν την παρουσία τους από ένα σπήλαιο που βρίσκεται εκεί.

Πάμε τώρα στο παράδοξο: αν κάποιος δει το ακρωτήριο Ταίναρο από το google earth, σε όλες τις εκδόσεις του, θα παρατηρήσει μία έντονη μαύρη κηλίδα αριστερά μέσα στη θάλασσα, δείτε το στη φωτογραφία:

Αν δεν πρόκειται για ένα bug του προγράμματος, τότε έχουμε μία ενδιαφέρουσα περίπτωση εδώ. Η απεικόνιση του χώρου, όπως τη διαβάζω εγώ, δείχνει ένα υπερυψωμένο υποθαλάσσιο μέρος, την κατάληξη ενός θαλάσσιου όρους ίσως, χωρίς όμως την αίσθηση πως η κορυφή του καταλήγει σε μία μυτερή βάση, αλλά μάλλον μία κοίλη επιφάνεια θα έλεγα πως βλέπουμε, όπως ίσως θα εμφάνιζε ένα υποθαλάσσιο πηγάδι. Και αν είμαι σωστή, παρατηρώ στην εικόνα μεγεθύνοντάς τη, σημάδια μίας δίνης που προκαλείται στο νερό και υπάρχει στο περίβλημα αυτού του μαύρου σημαδιού. Την πιθανότητα να είναι βράχος, γιγαντιαίος, δεν την αποκλείω φυσικά, μα η δίνη που όπως φαίνεται, δημιουργείται, πιο πολύ παραπέμπει σε βάθος απροσμέτρητο.

Βρίσκω λοιπόν πως αυτό το θέμα, για να ερευνηθεί στην ολικότητά του, απαιτεί πρόσβαση σε άλλα στοιχεία, πχ σε άλλες δορυφορικές απεικονίσεις πέραν του γκουγκλ έρθ. Φυσικά, πάντα παίζει η περίπτωση εδώ να έχουμε ένα bug του προγράμματος και τίποτα άλλο. Ερεύνησα όμως και την υπόλοιπη απεικόνιση της Μεσογείου, και είναι γεγονός πως μία τέτοια κηλίδα δεν βρέθηκε πουθενά αλλού. Υπάρχουν βέβαια σημεία με έντονο χρώμα το μπλε έως μαύρο, αλλά τέτοιας έντονης απόχρωσης όπως βρίσκεται στο Ταίναρο, με απεικονιστικά σημάδια δίνης, δεν έχω δει κάπου αλλού.

Είναι λοιπόν ένα ζήτημα που η φύση του ισορροπεί ανάμεσα στο σπουδαίο -τη σύνδεση του υποθαλάσσιου αυτού εν δυνάμει πηγαδιού με τη λατρεία του Άδη και την ύπαρξη των πυλών του εκεί (αν είναι όντως το πηγάδι που περιληπτικά αναφέρει ο Παυσανίας, όπου ήταν η είσοδος για τον κάτω κόσμο)- και στο ελαφρύ -δεν είναι τίποτα άλλο από bug του προγράμματος που δεν διορθώθηκε ποτέ-, το επιστημονικό -τι μπορούμε να ανακαλύψουμε με εργαλεία όπως το google earth στις αρχαιογνωστικές επιστήμες- και το γελοίο τύπου Πύλες του Ανεξήγητου by Χαρδαβέλλας.

Το επόμενο βήμα θα ήταν λογικά η αναζήτηση στο διαδίκτυο για πληροφορίες σχετικά με τα bugs του google earth. Σε αυτήν εδώ τη σελίδα, μπορούμε να δούμε μερικά μα κανένα δεν σχετίζεται με black spots. Εδώ κάτι λέει, αλλά είναι άσχετο με το θέμα που ερευνώ, και όπως παρατηρώ, η αναζήτηση για το συγκεκριμένο bug των black spots, φέρνει αποτελέσματα που περιγράφουν/σχολιάζουν restricted areas όπου η απεικόνιση έχει απαγορευτεί εξαιτίας συγκεκριμένων κανόνων. Όμως τα οπτικά αποτελέσματα στις περιοχές αυτές διαφέρουν αισθητικά από την περίπτωση του Ταινάρου, και φυσικά για πιο λόγο να έχει απαγορευτεί η απεικόνιση στο νότιο άκρο της Λακωνίας; Δεν έχει κάποιο στρατιωτικό ειδικό βάρος η περιοχή, από όσο γνωρίζω και έχω ερευνήσει σχετικά. Έτσι, μέχρι να μάθουμε περί τίνος πρόκειται, θα μείνουμε με την απορία.

Και οι απορίες είναι αιτίες αϋπνίας...

Σαν μια σπασμένη κούκλα εμπορίου, δίπλα στα σπουπίδια

2011-11-24T18:32:00.003+02:00

Μερικές ειδήσεις σε κάνουν να εξοργίζεσαι αν απλά βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί λίγο συνδυαστικά. Ένα παράδειγμα:
1) Συνέντευξη τύπου του Λοβέρδου για τους ρυθμούς μετάδοσης του HIV στην Ελλάδα, που δυστυχώς είναι ταχύτατοι. Σε ένα μέρος της διαβάζουμε: "Σοκ προκάλεσε όμως και η δήλωση του λοιμωξιολόγου Μάριου Λαζανά ότι υπάρχουν χρήστες ναρκωτικών που επιδιώκουν να κολλήσουν τον ιό του AIDS προκειμένου να εισπράττουν μηνιαίως το επίδομα των 700 ευρώ".
2) Ελεύθερος με εγγύηση 200.000 (διακόσιες χιλιάδες) ευρώ ο μοναχός Αρσένιος. Τον θυμάστε, είναι αυτός που μαζί με το αρχιλαμόγιο και κλέφτη Εφραίμη, έκαναν το δίδυμο της κλεψιάς στο Βατοπαίδι.

Συνδυάστε τώρα αυτές τις δύο ειδήσεις αφού πρώτα πάρετε ένα υπογλώσσιο για την πίεση: ένας κλέφτης και απατεώνας καλόγερος βρίσκει στο πι και φι λεφτά -και μάλιστα ένα ποσό τόσο μεγάλο όσο διακόσια χιλιάρικα- την ώρα που εξαρτημένοι ναρκομανείς προσπαθούν να κολλήσουν αίητζ για να πάρουν το επίδομα των εφτακοσίων ευρώ.

Συμπεράσματα: 1) Λεφτά υπάρχουν, και τα έχει η εκκλησία.

2) Τα λεφτά όμως αυτά τα διαθέτει σε άτομα που μπορούν και διεκπεραιώνουν άνετα οικονομικές της υποθέσεις προς το συμφέρον της, έτσι ούτως ώστε η εκκλησία επε να κερδίζει εκατομμύρια εις βάρος μίας ολόκληρης χώρας.

3) Αν διαιρέσουμε τα διακόσια χιλιάρικα του Αρσενίου με τα εφτακόσια των ανθρώπων που έχουν ανάγκη, τότε βγαίνει ένας αριθμός 285,714 και κάτι ψιλά, πες 286 άνθρωποι θα μπορούσαν να βρουν υποστήριξη από την εκκλησία και το κράτος με 50% συμμετοχή ο καθένας στο ποσό αυτό (οπότε κράτος και εκκλησία κάθε μήνα θα δαπανούσαν το μισό του ποσού), και με την κατάλληλη υποστήριξη, να ενταχτούν σε προγράμματα απεξάρτησης με εφαλτήριο το ποσό αυτό. Αυτό για ένα μήνα, τον επόμενο μήνα άλλοι 286 κοκ. Από τους πολλούς, ίσως οι περισσότεροι να ξανακυλούσαν, αλλά μόνο για τον ένα ή δύο που θα αποφάσιζαν να κόψουν, μόνο για αυτούς θα άξιζε το όλο εγχείρημα.
Το ξέρω πως ίσως είναι ανόητη πρόταση, αλλά αν η εκκλησία είχε ως φιλανθρωπικός οργανισμός στόχο κοινωφελή και κοινωνικό, έστω και έτσι θα προσέφερε κάτι στην κοινωνία αυτή.

Ένα ακόμα σχόλιο: κάποιος θα πει: γιατί να επενδύσουν σε ναρκομανείς, όταν οι ίδιοι θέλουν να κολλήσουν αίητζ; Η επιθυμία για θάνατο, δεν εκφράζει τίποτα άλλο από κατάθλιψη και κραυγή για βοήθεια, παράλληλα. Οι άνθρωποι αυτοί δεν θέλουν να πεθάνουν, αυτό που θέλουν είναι να βρουν ένα εισόδημα σταθερό, απλά για να μην καταφεύγουν σε λύσεις όπως πορνεία κλπ. Αλλά δυστυχώς έχουν συμβιβαστεί όχι με την ιδέα του θανάτου, αλλά με την απελπισία, καλύτερα θα έλεγα πως την έχουν κάνει τρόπο ζωής και σκέψης γιατί πολύ απλά δεν τους βοηθάει κανείς να ξεκόψουν. Η γνωστή μου έμπορος ναρκωτικών, φυλακισμένη τώρα στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, όταν θα βγει ξέρει πως θα ξανακάνει τα ίδια, γιατί δεν έχει άλλο κίνητρο να ξεκόψει παρά μόνο τη φρίκη της φυλακής, που κάποια στιγμή θα ξεθωριάσει μέσα της. Που είναι λοιπόν, οι άγιοι αυτοί άνθρωποι με τον πακτωλό χρημάτων, να βοηθήσουν; Πουθενά, προηγούνται οι επενδύσεις τους.

Σε αυτό το δημοσίευμα, δε νομίζω πως ταιριάζει τραγούδι ως επίλογος. Αυτό που θα ήθελα να βάλω είναι αυτή η φωτογραφία: έτσι αφήνονται οι άνθρωποι να τελειώσουν την ζωή τους, σαν μία σπασμένη κούκλα εμπορίου, δίπλα στα σκουπίδια, γιατί δεν ενδιαφέρεται κανείς και όσοι μπορούν να το κάνουν είναι άτολμοι να το σκεφτούν, σκληροί για να το προσπαθήσουν, και πολύ εγωιστές για το πραγματοποιήσουν

Το μόνο σχόλιο για το λυρισμό της φωτογραφίας, θα μπορούσε να είναι ένα απόσπασμα του Καρυωτάκη, από το ποίημα του Θάνατοι:

Μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο κάποιας ώρας, κάποιου τόπου.
Μάτια, χεράκια, στόματα, ιστορήστε μου
τον πόνο των πραγμάτων και του ανθρώπου.

Μακάρι να είχαμε ιερείς που θα διάβαζαν ποίηση και όχι οικονομικά. Αλλά νομίζω πως η θρησκεία σχετίζεται τόσο με την εξουσία, που δε γίνεται αλλιώς, η οικονομική ισχύς είναι μέρος της θρησκευτικής-εκκλησιαστικής κουλτούρας

Δεοντολογία

2011-11-22T22:13:00.007+02:00

Είναι κουραστικό να εμφανίζεται ένας χαζός/μία χαζή και να ξεσπάει το θυμό του σε ένα προσωπικό ιστότοπο. Τι ακριβώς παριστάνετε όταν χρησιμοποιείτε ένα σάκο του μποξ για τις λεκτικές σας επιθέσεις...; Οκ, το ξέρω πως "γράφω μαλακίες", αλλά αυτό είναι δικό μου θέμα.
Αυτά περίπου, μαζί με άλλα, έγραφα χτες. Αφορμή για αυτό στάθηκε μία ανάρτηση όπου περιέγραφα ένα spam mail που έλαβα. Δεν ξέρω λοιπόν αν γράφω βλακείες, αλλά νιώθω την ανάγκη να γράφω. 'Όταν ένας άνθρωπος περνάει πολλές ώρες μόνος/μόνη τότε ακόμα και το πιο άσχετο γεγονός, γίνεται αιτία συζήτησης. Αν όμως προσβάλλω την απέραντη εξυπνάδα σας με αυτά, τότε απλά μην τα διαβάζετε. Ή ακόμα και όταν τα διαβάζετε, μην μπαίνετε στον κόπο να απαντάτε, τηρείστε μία δεοντολογία.

Εγώ από τη μεριά μου ήδη τηρώ έναν απαράβατο κανόνα: δεν αναφέρομαι ποτέ σε πρόσωπα άσχετα, δεν θα παραθέσω άτομα που δεν έχω άδεια να το κάνω, δεν θα αναφερθώ σε τρίτους που δεν έχω την άδειά τους να το κάνω. Μία φορά είχα αναφερθεί σε μία τύπισσα που αποδεδειγμένα παρανομεί βγάζοντας διαγνώσεις και δίνοντας συνταγές μέσα από το μπλογκ της, αλλά το απέσυρα (και λόγω της δικής της πίεσης, και εξ αιτίας πως τελικά αδιαφορώ).
Από τον κανόνα αυτό εξαιρούνται οι πολιτικοί.

Αλλά μπλογκάρω με ό,τι άλλο υλικό θέλω, ακόμα και ασυναρτησίες, άμα μου έρθει, θα γράψω ασυναρτησίες. Αυτό είναι ένα δικαίωμα που διατηρώ και δεν δέχομαι να λογοκρίνομαι με χαρακτηρισμούς προσβλητικούς.
Δεν έχετε παρά να το δεχτείτε γιατί εδώ είναι προσωπικός μου χώρος. Μπορείτε και πάλι να σχολιάσετε, αλλά προειδοποιώ: όλα τα σχόλια με περιεχόμενο υβριστικό θα διαγράφονται. Δεν θα απαντώ καν σε αυτά.

Απόψε

2011-11-19T01:48:00.004+02:00

Απόψε η καρδιά μου πλημμυρίζει από την σκέψη σου.
Απόψε η νύχτα είναι βαριά.
Απόψε το ποτό δεν κάνει τίποτα.

Απόψε είσαι εδώ
στο μοναχικό μου μυαλό,
και μπορώ να σου μιλώ.
Απόψε σ' αγαπώ πολύ,
όπως ακριβώς το πρωί,
όπως δέκα χρόνια πριν,
όπως πάντα
σ' αγαπώ!

Ένα τραγούδι που αγαπάω γιατί μιλάει για ερωτευμένους, που έχουν το δικό τους αλλιώτικο νόμο, έχουν το δικό τους νόμο!!

Όλα είναι οικονομία, ακόμα και ο πολιτισμός

2011-11-16T18:42:00.007+02:00

Έχω σπουδάσει κλασική φιλολογία με ειδικότητα στον αρχαίο μύθο και κοινωνία, και φιλοδοξώ να κάνω ένα διδακτορικό στην Αυγούστεια περίοδο της Ρώμης. Πολύ θεωρητικά, θα πείτε, όλα αυτά και χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Ναι, αυτό το ακούω πολύ συχνά και από πολλούς. Είναι όμως έτσι; Ας το δούμε...

Θα ξεκινήσω την ανατροπή αυτής της άποψης παραθέτοντας μία είδηση από το Βήμα: "Μισό εκατ. δολάρια για νόμισμα με την επιγραφή «ειδοί μαρτίου» και αναφέρεται στην πώληση ενός δηναρίου που απεικονίζει το Βρούτο ως Imperator στη μία πλευρά και στην άλλη έχει επιγραφή Eid Mar (Ειδοί Μαρτίου) μαζί με το σκούφο των απελεύθερων και τα όπλα με τα οποίο σκότωσαν τον Καίσαρα. Η είδηση εδώ. Το νόμισμα πουλήθηκε στην τιμή των 500.000 δολαρίων περίπου στην Καλιφόρνια και ανήκει στην σπάνια ομάδα των δηναρίων του Βρούτου για τη δολοφονία του Καίσαρα. Σκεφτείτε πόσος φόρος θα πήγε στην πολιτεία της Καλιφόρνια μετά από αυτή τη συναλλαγή. Δεν έχω χρόνο για να ψάξω τη φορολογία που επιβάλλεται στην πολιτεία αυτή σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά φαντάζομαι πως εφόσον η συνδιαλλαγή ολοκληρώθηκε επίσημα, σίγουρα θα υπήρξαν κάποια κρατικά έσοδα από το ποσό αυτό. Να σημειώσω μόνο πως οι ιδιωτικές συλλογές αρχαιοτήτων είναι μία πραγματικότητα, που μπορεί σε εμάς να ακούγεται ως δυσάρεστη, είναι όμως μία πανάκριβη αγορά που απευθύνεται στους πραγματικούς κεφαλαιοκράτες, ούτε καν στην μεγαλοαστική τάξη. Στο πανεπιστήμιο όταν σπούδαζα, είχα ακούσει από καθηγητή μου περίπτωση κατά την οποία η κληρονόμος του μουσείου Getty έδινε σε ιδιωτικό συλλέκτη το ποσό των εφτά εκατομμυρίων δολαρίων για να αγοράσει το άγαλμα ενός εφήβου, αγοραπωλησία στην οποία είχε προσκληθεί ο εν λόγω καθηγητής ως εκτιμητής. Μιλάμε για τρελά ποσά η αγορά της τέχνης, και μακάρι κάποια στιγμή να μπορούσα -λόγω σπουδών- να μπω στους κύκλους νομίμων αγοραπωλησιών αρχαίων έργων τέχνης γιατί παίζει πάρα πολύ χρήμα στον τομέα αυτό, το οποίο πληρώνουν πρόθυμοι και πάμπλουτοι συλλέκτες!!

Επόμενη προς εξέταση περίπτωση: η χρήση των μουσείων ως χώρου επίδειξης σύγχρονων μορφών τέχνης όπως η υψηλή ραπτική ή η ζωγραφική. Τυχαίο παράδειγμα: η επίδειξη μόδας που οργάνωσε ο Valentino μέσα στο μουσείο της Ara Pacis στη Ρώμη το 2007 για τα 45 χρόνια του στη μόδα. Ένα βίντεο εδώ:

Προφανώς ένας χώρος όπως το Τέμενος της Ειρήνης (αυτό σημαίνει Ara Pacis) δεν θα δόθηκε δωρεάν στο μόδιστρο και φυσικά θα του τέθηκαν κάποια όρια στη χρήση του. Αν δεν κάνω λάθος, ο ίδιος ήταν ή κάποιος άλλος σπουδαίος της μόδας, που είχε ζητήσει πριν πέντε-έξι χρόνια την Ακρόπολη για ανάλογη επίδειξη μόδας; Η αναζήτηση που έκανα στο γούγλη μόλις τώρα, μου επέστρεψε αποτελέσματα όπως: "Απίστευτο. Ζήτησαν την Ακρόπολη για επίδειξη μόδας" και σχόλιο "Ρε που πάμε ρε που πάμε..."και αναφέρεται σε πρόσφατο αίτημα γαλλικού οίκου προς τον υπουργό πολιτισμού. Πληροφορούμαστε φυσικά πως το ΚΑΣ δεν έδωσε άδεια κλπ κλπ ενώ εδώ μαθαίνουμε πως ήταν ο Karl Lagerfeld για λογαριασμό του οίκου Fendi που ζήτησε την Ακρόπολη. Και στις δύο περιπτώσεις, βλέπουμε ένα κατινίστικο λόγο ("Ρε που πάμε ρε που πάμε..." και "Η εφημερίδα λέει ότι ο υπουργός πολιτισμού Παύλος Γερουλάνος απέρριψε την πρόταση – και καλά έκανε. Άλλο η εκπληκτική και ιστορική φωτογράφηση της χορεύτριας Isidora Duncan και άλλο πασαρέλα με τα μοντέλα του Λαγκερφελδτ") που εμένα προσωπικά μου θυμίζει ανατολιτες χωριάτες (χωρίς καμία διάθεση ρατσισμού) που δεν διανοούνται πως θα εμφανιστεί ακάλυπτη γυναίκα στο τζαμί. Τι θα πάθει η Ακρόπολη αν περπατήσουν δέκα-είκοσι μοντέλα δίπλα της; Ίσα ίσα θα αντιληφθούμε καλύτερα τη συμμετρία και την ομορφιά της. Και γιατί είναι άλλο πράγμα η χορογραφία της Dunkan και άλλο οι δημιουργίες του Lagerfeld; Και τα δύο τέχνη δεν είναι; Για εμένα, ναι, όπως τέχνη είναι και οι φωτογραφίες της Leni Riefenstahl από την Ολυμπία ή της Nelly's από την Ακρόπολη (λίγα δείγματα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ) αλλά και το project theotheracropolis με φωτογραφίες της Ακρόπολης από απλούς πολίτες και ακαδημαϊκούς. Φυσικά όμως, όπως βλέπουμε, το μικροαστικό ιδανικό (που ενστερνίστηκε και το ΚΑΣ) θέλει τα μνημεία άσπιλα και αμόλυντα από κοσμικά γεγονότα, γιατί ... δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να το εξηγήσω. Σκεφτείτε πως με τόσο πλούτο αρχαιολογικών χώρων και μουσείων που έχουμε στην Ελλάδα, θα μπορούσαμε να αντλούμε ένα μεγάλο ετήσιο εισόδημα παραχωρώντας τα ως χώρους πολιτισμού για ανάλογες εκδηλώσεις, και φυσικά παράλληλα θέτοντας αυστηρότατα κριτήρια επέμβασης στα μνημεία από τους ιδιώτες.

Τρίτη και τελευταία περίπτωση για το πως αφήνουμε κυριολεκτικά ανεκμετάλλευτη τη σχέση μας με την αρχαιότητα (αν υπάρχει βέβαια ή υπήρξε ποτέ, τέτοια σχέση): οι ακαδημαϊκές εκδόσεις υψηλού κύρους και κόστους, που παράγονται από εκδοτικούς οίκους της Ευρώπης για την αρχαία Ελλάδα. Ας σκεφτούμε πως εκδοτικοί οίκοι της Βρετανίας, της Ολλανδίας, της Γερμανίας και της Γαλλίας εκδίδουν πορίσματα ερευνών που σχετίζονται με μία πλειάδα θεμάτων για την αρχαία Ελλάδα. Και αυτό μεταφράζεται σε χρήματα, και σε πολλές περιπτώσεις πολλά. Θα αναφέρω λίγες περιπτώσεις: μία στάνταρ τιμή για βιβλίο των εκδόσεων OUP ξεκινά περίπου στα 15-16 ευρώ και μιλάμε για τα πιο φτηνά των εκδόσεων. Τα βιβλία του οίκου Brill είναι τσιμπημένα έως απλησίαστα (και ειδικά αυτά της σειράς Religions in the Graeco-Roman World που με ενδιαφέρουν πολύ, είναι άστα να πάνε, χεχεχε!!!), ενώ η πολύτιμη συλλογή άρθρων σε αλλεπάλληλους τόμους Aufstieg und Niedergang der römischen Welt του οίκου Walter de Gruyter ουσιαστικά προορίζεται για βιβλιοθήκες καθώς οι τιμές ενός μόνο τόμου αγγίζουν τα 659 δολάρια (Σημείωση: σε πολλές από αυτές τις εργασίες έχω τύχει να συναντήσω ως βιβλιογραφία το Αρχαιολογικό Δελτίο ή την Αρχαιολογική Εφημερίδα). Είναι ακριβή η έρευνα του αρχαίου κόσμου και φυσικά ανταμείβει ανάλογα τις χώρες που έχουν επενδύσει σε έρευνα στον τομέα αυτό.
Εμείς; Α εμείς... Όχι ότι δεν υπάρχει έρευνα (για αυτό και ανέφερα τα βιβλιογραφικά δελτία πιο πάνω), αλλά δεν "πωλείται" με τον τρόπο που έχει επιλεγεί σε άλλες χώρες. Αν βάλουμε στην εικόνα και την νεοελληνική πραγματικότητα, έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα αποτυχημένου management πολιτιστικής κληρονομιάς.

Μία άλλη περίπτωση που γνωρίζω πάρα πολύ καλά: στο όρος Λύκαιον οι πρώτες ανασκαφές έγιναν από δύο Έλληνες, τον Κοντόπουλο και τον Κουρουνιώτη, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα. Από τότε τίποτα δεν εξετάστηκε για το θέμα αυτό, σε παγκόσμιο επίπεδο, εκτός από κάποιες σκόρπιες αναφορές του Cook το 1914 και μία μονογραφία της Piccaluga το 1968. Μέχρι που το 2004 ήρθε στην περιοχή η ομάδα του Pensylvania Uni με επικεφαλής τον Dr David Gilbert Romano και φυσικά θα εκμεταλλευτούν ακαδημαϊκά/οικονομικά/πολιτιστικά τα πορίσματα των έρευνών τους, όπως και είναι θεμιτό να γίνει. Ήδη, στον τόμο Arcadia του Νορβηγικού Ινστιτούτου της Αθήνας έχουν δημοσιευτεί κάποια πρώτα πορίσματα από τις εκεί ανασκαφές.
Την ίδια χρονιά με την έλευση και εργασία των αμερικάνων στο Λύκαιο, ο πηδήκουλας φελόλογος Ζαχόπουλος, ως γενικός γραμματέας πολιτισμού, επιχορηγούσε ΜΚΟ όπως Τα Κόκκινα Λουριά, διάφορους άλλους πονηρούληδες και φυσικά τον Λουδοβίκο των Ανωγείων καθώς ο αοιδός υπήρξε ο πιο αγαπημένος τραγουδιστής νανουρισμάτων της τότε """πρώτης κυρίας""" (ενώ επί των ημερών του κάηκε η Αρχαία Ολυμπία, αν ακόμα θυμάται κανείς...). Δεν φταίνε όμως μόνο οι πολιτικοί, το φταίξιμο για την κατάσταση αυτή βαραίνει και τα μμε, ο έλληνας τζαζίστας Γιώργος Φακανάς (καθόλου καθόλου τυχαίος) είχε κάποτε δηλώσει στα Νέα: "Αν δεν το παίζεις λίγο "έθνικ" ή αν δεν έχεις καταγωγή από κανένα Τουρκμενιστάν, δεν σου δίνουν σημασία. Πέρυσι μου έκαναν αφιέρωμα στο "Βass Ρlayer" στο τεύχος Δεκεμβρίου και δεν τολμάω να το πω...". Προβάλλεται και χρηματοδοτείται μόνο ό,τι είναι trendy και σύμφωνο με τα εκάστοτε στερεότυπα, τίποτα άλλο ή για να το πω αλλιώς: τι απέγινε ο Λουδοβίκος των Ανωγείων σήμερα; Που εξαφανίστηκε αυτή η ψυχή που πρωταγωνιστούσε επί Νατάσας-πρώτης κυρίας;;

Αυτά είχα εν ολίγοις να παρουσιάσω για το πως ο πολιτισμός γίνεται στην Ελλάδα αντικείμενο απαξίωσης, αχρηστίας και τελικά μετατρέπεται σε νεκρό κεφάλαιο ενώ θα μπορούσαμε να τον εκμεταλλευτούμε σαν το βαρύ μας πυροβολικό ακόμα και στον τομέα της οικονομίας. Παρέλειψα φυσικά πολλά (όπως η απαξίωση του Ερρίκου Σλήμαν από το τότε ελληνικό κράτος, η υπόθεση "Πάτρα-πολιτιστική πρωτεύουσα", η Αρχαία Ολυμπία και η τύχη της στις πυρκαγιές του 2007, και άλλα πολλά) αλλά προσπάθησα να δώσω την εικόνα, μέσα από παραδείγματα που γνωρίζω, πως η σχέση μας με την αρχαία Ελλάδα είναι μία σχέση κόμπλεξ, συμπλεγμάτων που δεν μας αφήνει να δούμε τελικά πως εμείς και η αρχαιότητα θα τα μπορούσαμε να τα βρίσκαμε παντού, ακόμα και στο εμπόριο!!!

*Βιβλιογραφία (downloadable)
-Yannis Hamilakis, The Nation and its Ruins: Antiquity, Archaeology, and National Imagination in Greece (Classical Presences), κατεβαίνει κάνοντας κλικ εδώ. Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να διαβάσετε την κριτική που κάνει ο Χαμηλάκης στο Μανόλη Ανδρόνικο, θα σας ανατρέψει την εικόνα που είχατε για τον διάσημο αρχαιολόγο, και θα σας εισάγει στην αμφισβήτηση ακόμα και των ευρημάτων του στην Πέλλα.

Νομίζω πως το βιβλίο του καθηγητή Χαμηλάκη είναι αρκετό για να σκεφτείτε διάφορα πράγματα για το θέμα που μόλις έθιξα, οπότε δεν θα προτείνω άλλο. Καλή ανάγνωση όσοι το κατεβάσετε!!!

Ο αιβαίσθοιτος καλλιτέγνης και η προσφορά του στην χειμαζόμενη κενωνία

2011-11-15T02:33:00.000+02:00

Είσαι καλλιτέγνης και ανησυχείς πως θα βρεθείς πίσω από τις εξελίξεις;
Είσαι μουσικός και θες να βγεις από την ανωνυμία σου;
Είσαι συγγραφέας και απορείς γιατί δεν σε καλούν στα πάνελ των ειδήσεων;

Μη στενοχωριέσαι και μη θλίβεσαι άλλο. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω! Ακολούθησε τις συμβουλές μου και θα βγεις από την ανωνυμία στο πι και φι:

1) Άνοιξε λογαριασμό στο twitter και στο facebook. Φρόντισε να σε ακολουθήσουν καμία εξακοσαριά άτομα. Τιτίβιζε σαχλαμαρίτσες του τύπου: "Λευτεριά στα καναρίνια", "Ουστ Πάγκαλε, ουστ", "Στους δρόμους καθάρματα, εκεί θα χυθεί αίμα" και λοιπές επαναστατικές κουβέντες, που δεν χρειάζεται βέβαια να τις αποδείξεις και εμπράκτως. Είναι σίγουρο πως θα πείσεις το 1/4 του κοινού σου πως είσαι ο Τσε σε μετενσάρκωση ταλαντούχου καλλιτέχνη, γιατί φυσικά όταν σηκώνεις το κοκκινόμαυρο μπαϊράκι, τότε το ταλέντο εξυπακούεται πως υπάρχει.
2) Εκμεταλλεύσου καταστάσεις: πχ. κάνει κρύο, κόβονται συντάξεις, κάνει σεισμό, κυνηγούν φάλαινες στο Τσιν Τσιάο Μινγκ της Γιαπωνίας, κοροϊδεύουν χοντρούς στα ριάλιτι; Φτιάχνε αμέσως πιασάρικα hashtags τύπου: #astegoi, #ftoxoi, #syntaxiouxoi, #savethefalaines (αυτό το τελευταίο ισχύει και για τους χοντρούς και για τις φάλαινες), αλλά και facebook ομάδες του στυλ "Ταΐστε τα πεινασμένα παιδάκια/συμπαρασταθείτε στους φτωχούς παππούδες/σώστε τις φάλαινες/αγαπήστε τους χοντρούς [κοκ] με ένα κλικ" (σημείωσε τη φράση αυτή: ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΗ) όπου θα δηλώνεις την πρόθεσή σου να βοηθήσεις τους αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας απλά καλώντας τους homo grecus kanapedatous να κάνουν την οκτωβριανή τους επανάσταση πατώντας ένα κλικ στο ποντίκι του υπολογιστή τους. Θα σε θεωρήσουν το λιγότερο Λένιν και θα έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη πως άλλαξαν τον πλανήτη μέσα από ένα κλικάρισμα!!
Άσχετο: τα παιδάκια δεν τρώνε κλικς, αν ήταν έτσι η Microsoft θα ήταν Macdonalds και για να προσληφθείς εκεί, θα έπρεπε να ξέρεις το μυστικό για τέλειες τηγανητές πατάτες, όχι κώδικες λογισμικού... Αλλά αυτό εσένα δεν σε ενδιαφέρει!
3) Όπου γάμος και χαρά η Βασίλω πρώτη, όπου διαδήλωση και διαμαρτυρία ο αιβαίσθοιτος καλλιτέγνης πανταχού παρών. Αλλά προσοχή: δεν θα είσαι με το πλήθος, ώστε να αντιμετωπίζεις κίνδυνο να φας καμία στο κεφάλι από κανέναν μπασκίνα, όοοοοοχι, εσύ θα βρίσκεσαι στην εξέδρα, στην πλατεία μαζί με τη μπάντα σου, να τραγουδάς/να απαγγέλλεις. Και αυτό σημαντικότατο: όσο η ανόητη πλέμπα θα τρώει το ξύλο της αρκούδας, έχει μέγιστη σημασία να ακούγεται η φωνή σου από τα μεγάφωνα, πχ Θεοδωράκης και τανκς στο Πολυτεχνείο, Κακοφωνίξ και γκλομπς στο Σύνταγμα. Μετά θα σε αναλάβει η Ιστορία και που ξέρεις; Μπορεί στα γεράματά σου να μετράει η γνώμη σου ακόμα και όταν θα λες "Σήμερα έχει κωλόκαιρο", ας είναι και καλοκαίρι, όλοι θα πιστεύουν πως είναι παλιόκαιρος, αφού το είπες ΕΣΥ.
4) Πρόσεξε τι μουσική-λογοτεχνικό είδος κλπ θα επιλέξεις: αν είσαι μουσικός για παράδειγμα, μην επιλέξεις να εκφραστείς με φαγκότο, άρπα ή βιολοντσέλο, προτίμησε καλύτερα την κιθάρα (όχι την ηλεκτρική, είναι δια τους αλήτας και τας αλήτισσας όπως εγώ, την άλλη την απλή). Αν είσαι λογοτέγνης αντίστοιχα, ακολούθησε την πειραματική ποίηση χωρίς αρχή, μέση, και τέλος ή το ψαγμένο λόγο της αόριστης και ακατανόητης φλυαρίας, δίνοντας γουάου τίτλους στα γραπτά σου: πχ "Μι στη Νιοστή", "Που πήγες αύριο Οιδίποδα;", "Γυμνή στην κερήθρα της μέλισσας σου", "Στις φαλκιδευμένες ιτιές της Βολάντζας", και "Ονειρεύομαι την Δέσπω Τζαβέλλαινα ιππεύουσα τη φάλαινα του Μόμπι Ντικ". Αξεσουάρ όπως πίπα, μπερέ και κασκόλ είναι απαραίτητα για τους άνδρες, ενώ για τις γυναίκες ας προτιμηθούν τα ίδια χωρίς όμως την πίπα, γιατί το στόμα τους πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή ελεύθερο να προσφέρει μελίρρυτες υπηρεσίες...
5) Όταν κάποτε χρειαστεί να δώσεις συνέντευξη στα έντυπα του μεγάλου και δίκαιου αγώνα των homo grecus kanapedatous για καπιταλιστικό ισομερισμό των i-phones σε όλους τους ανθρώπους του πλανήτη, ήτοι όταν -ω! του θαύματος- σε πάρει τηλέφωνο ο Άρης Δημοκίδης για να γεμίσεις ένα δύο σελίδες της γ-lifo με τη σοφία σου, τότε φρόντισε να είσαι ακόμα πιο ασαφής, επαναστάτης και σκοτεινός. Για να εξασκηθείς στο σνομπισμό, διάβασε λίγο Σεφέρη, ενώ για το σοσιαλισμό συνιστώ Μενέλαο Λουντέμη. Πες πχ: "Τα περιστέρια δεν σε αφήνουν να κοιμηθείς στην Αχαρνών, μα ποιος κοιμάται όταν αλυχτούν οι λύκοι του καπιταλισμού;". Αν κατορθώσεις και τους συνδυάσεις επιτυχώς αυτούς τους δύο τιτάνες των γραμμάτωνε, τότε ναι, κάθε σου εμφάνιση σε μπαράκι θα είναι κοζμικό γεγονός και ίσως βρεις θέση στον καφέ με την Ελένη ή στο Φώτη και τη Μαρία. Τότε, ναι θα είναι και η μαμά ικανοποιημένη: το λύσαμε το θέμα πατριώτη!! Αν όμως αποτύχεις σε αυτό το κρισιμότατο τεστ, υπάρχει και η στήλη με τη γυμνή πόλη στη γ-lifo: ξεβρακώσου και άσε τους να σε φωτογραφήσουν, που ξέρεις τι καλό (εκτός από ένα κρυολόγημα) μπορεί να βγει από αυτό;!

Αν ακολουθήσεις όλες μου τις δωρεάν, -επαναλαμβάνω: ΔΩΡΕΑΝ!!!!!- συμβουλές, τότε είναι σίγουρο πως θα αποκτήσεις και ΕΣΥ τη δική σου θέση στο πάνθεον των νεοελλήνων πνεφματικών ανθρώπων, που έχει την τιμή να φιλοξενεί γίγαντες του πνεύματος όπως το Μίκη μας, τον Κατσατσίδη, τον υπουργό Άδωνι, τον Κοζμά (ή Καζμά; Δεν θυμάμαι...) Αιτωλό. Θα είσαι αξιός του έθνους μας, άξιο τέκνο των Καρυάτιδων, του Ερμή, του ηνιόχου των Δελφών και των Σατύρων!
Μπορείς μετά να πέσεις για ύπνο ήσυχος και χορτάτος! Και φυσικά θα έχεις άδεια να ξυλοφορτώνεις και καμία γκομενίτσα:

Καλή σου επιτυχία!!!!

ΥΓ.: Και βεβαίως το κείμενο αυτό είναι βαθιά ειρωνικό. Έχω βαρεθεί να βλέπω καλλιτέχνες να φλυαρούν ασύστολα μέσα από κανάλια επικοινωνίας όπως το facebook και το twitter για τους αναξιοπαθούντες, να υπόσχονται πως "θα τα πούμε στους δόμους με αίμα", και γενικώς να πουλάνε σε ένα ευρύ κοινό την εικόνα του επαναστάτη τη στιγμή που οι ίδιοι είναι οχυρωμένοι πίσω από τη γνωστή τους εικόνα, που συνήθως δεν αγγίζει κανένας μπατσογούρουνος. Δεν είναι σκόπιμο να δώσω ονόματα λέγοντας πως ο τάδε και ο δείνα έκαναν αυτό ή εκείνο, όλοι τους έχετε/έχουμε δει/ακούσει να σκυλιάζουν από επαναστατικό θυμό και πόνο για τον συνάνθρωπο, ενώ παράλληλα το μόνο που μπορούν να κάνουν δεν είναι τίποτα άλλο από το να φτιάχνουν χασταγκς στο τουίτερ για φοβερά προβλήματα όπως αυτό των αστέγων.

Πριν καιρό, ένας καλλιτέχνης που θαυμάζω για τη μουσική του αλλά και τη στάση του σε ένα θέμα σοβαρό όπως αυτό της φορολόγησης της εκκλησίας, ο Spyweirdos, είχε γράψει ένα άρθρο στο οποίο επεσήμανε: "Όταν ο Καζαντζίδης τραγουδάει για ξενιτιά στους ξενιτεμένους Έλληνες ή ο Θεοδωράκης για επανάσταση στους Αθηναίους που βρίσκονται στο πολυτεχνείο, στην εποχή της χούντας, δε δημιουργούν τέχνη. Δημιουργούν μαζικά το ίδιο συναίσθημα σε συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων που βρίσκεται σε μια κατάσταση. Ποτέ δε θα ονόμαζα κάτι τέτοιο "τέχνη" διότι στερείται πλήρως της ελεύθερης παραγωγής συναισθημάτων από τη μεριά του δέκτη. Το συγκεκριμένο κοινό όμως τους θεωρεί άμεσα μεγάλους καλλιτέχνες και το έργο τους αδιαμφισβήτητα αριστουργηματικό αφού κατάφεραν να συγκινήσουν. Έτσι τα έργα αυτά, περνώντας στην ιστορία σημαίνουν πολλά και για τις επόμενες νέες γενιές του εν λόγω κοινού, οι οποίες θα τα αντιμετωπίσουν ως ένδοξο παρελθόν. Έτσι από την πλευρά του ο καλλιτέχνης μετατρέπεται σε δημαγωγός και είτε εκφράζεται αληθινά έχοντας λαϊκή παιδεία είτε, δίνοντας στο λαό αυτό που θέλει, το αποτέλεσμα παραμένει ίδιο.", όλο το άρθρο το διαβάζετε κάνοντας κλικ εδώ.

Δεν έχω δει καλύτερη περιγραφή της σχέσης μεταξύ τέχνης και δημαγωγίας από αυτό το απόσπασμα. Ούτε ο Καζαντζίδης πήγε μετανάστης, ούτε ο Θεοδωράκης κλείστηκε μέσα στο Πολυτεχνείο (ήταν πολύ πολύτιμοι για να πράξουν ό,τι και η πλέμπα, προφανώς). Οχυρώθηκαν όμως και οι δύο στην εικόνα του ταλαντούχου καλλιτέχνη ακριβώς επειδή -εν αγνοία τους ή όχι, λίγο με αφορά- δημιούργησαν το συναίσθημα της ικανοποίησης μέσα στο θυμικό του ακροατή, ότι τέλος πάντων ως δρων υποκείμενο -μετανάστης ή καταληψίας φοιτητής- έκανε κάτι σπουδαίο (δεν εξετάζω εδώ την αξία αυτών των πράξεων, άλλο με αφορά). Αντί όμως η κολακευτική ρητορεία των "καλλιτεχνών" αυτών να εξαντληθεί ως soundtrack κάποιων γεγονότων, γύρισε πίσω ως οριστικό γεγονός για να θεωρηθεί κάποιος "τέλειος/δεξιοτέχνης/εκφραστής" κλπ κλπ ως καλλιτέχνης. Το ίδιο σχήμα χρησιμοποιείται -περίπου με τον τρόπο που ειρωνικά περιέγραψα παραπάνω-, και σήμερα: είναι μόδα η επανάσταση του ανούσιου και βλακώδους μουτζώματος έξω από τη βουλή και η παράλληλη φροντίδα των ευπαθών ομάδων της χώρας ή και του πλανήτη μέσα από κλικς και χασταγκς. Όμως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες που πρωταγωνιστούν σε τέτοιες πρωτοβουλίες, ουσιαστικά δεν κάνουν κάτι άλλο εκτός από το να κολακεύουν όχι τις ομάδες που υποτίθεται πως φροντίζουν, αλλά το ίδιο τους το κοινό, που έτσι έχει την ψευδαίσθηση πως συμμετέχει σε κάτι.
Και για αυτό ακριβώς το λόγο, αυτοί οι τύποι είναι ναρκωτικοί όπως το χασίσι και ελαστικοί όπως οι βαλβίδες εκτόνωσης. Αλλά δεν είναι καλλιτέχνες!!!

"Fourth" - Spyweirdos by Synch_Festival

Για πάντα

2011-11-12T23:15:00.005+02:00

Έχω ένα συνάδελφο με τον οποίο γνωριστήκαμε μετά από ένα καυγά για ζητήματα θρησκείας. Εγώ είμαι άνθρωπος που δεν μου αρέσει να αφήνω πίσω παραπονεμένους ανθρώπους, φαντάζομαι το ίδιο είναι και αυτός, και έτσι ήρθαμε κοντά μιλώντας στο Facebook, στο skype, στο τηλέφωνο. Το Πάσχα είχε έρθει για τρεις ημέρες εδώ στον Πύργο, τα είπαμε, ήπιαμε ένα δύο καφέδες και συνεχίζουμε να είμαστε φιλαράκια.

Μπορώ να πω πως είναι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο μιλάω και έχω πει κάποια πράγματα προσωπικά, που δεν νιώθω καλά να μοιραστώ ούτε με την κολλητή μου, εκτός ίσως από εδώ στο μπλογκ που τα λέω όλα. Και ώρες ώρες εύχομαι να είναι μέσα στο skype απλά για τα πούμε. Από εμένα όμως, μέχρι εδώ, καμία άλλη πτυχή δεν έχω δώσει σε αυτό. Δυστυχώς, το απόγευμα όμως, μου είπε πως είμαι ερωτεύσιμη και τα λοιπά, και τα λοιπά και θα ήθελε να είμαστε μαζί. "Νάτα μας, σκέφτηκα, άρχισαν τα δύσκολα". Είναι δύσκολα, γιατί δεν νιώθω έρωτα για αυτόν, νιώθω συμπάθεια, φιλία, εκτίμηση, συναδελφικότητα αλλά όχι έρωτα.

Έχουμε πολλά κοινά: με συμβουλεύει για το διδακτορικό μου μιας και ήδη έχει ξεκινήσει το δικό του, μιλάμε για τη μελέτη της αρχαιότητας, τον κινηματογράφο (έχει απίθανες γνώσεις, και λόγω του παππού του που είχε ασχοληθεί με κινηματογράφηση -μία πολλή σπουδαία ταινία που συμμετείχε, είναι και ο Ουρανός που είχα κάνει αναφορά την 28 Οκτώβρη- και λόγω δικιάς του ενασχόλησης), τα ιταλικά, τον αναρχοκομμουνισμό και τη χασισοκουλτούρα, χεχε. Στη μουσική δεν έχει καθόλου γούστο όμως: ακούει κάτι ξενερουά ιταλικές μπαλάντες, μπλιάχχχ και επίσης πιστεύει αδικαιολόγητα πολύ στο χριστιανισμό. Είναι μικρότερος μου τρία χρόνια και πράγματι έχουμε πολλά να πούμε, μα δεν πίστευα ποτέ πως θα γίνω αφορμή έρωτα για αυτόν.

Όχι, δεν πιστεύω πως είναι έρωτας όλο αυτό, ούτε και από την πλευρά του. Είναι μάλλον η απεγνωσμένη προσπάθεια να βρούμε ένα καταφύγιο που θα μας πάρει μακριά από την πολυπληθή ερημιά του κόσμου και νομίζουμε πως το βρήκαμε όταν ξαφνικά αντικρίζουμε μία φωτοτυπία του εαυτού μας σε έναν άλλο άνθρωπο. Και τότε απλά αρπαζόμαστε πάνω του, μόνο για να σπάσουμε τον τοίχο της μοναξιάς. Μιλάμε, γελάμε, κάνουμε έρωτα όταν οι ορμόνες μας το προστάζουν, μα δεν είναι αγάπη όλο αυτό. Είναι ίσως μία βαθειά φιλία, αλλά όχι έρωτας και αγάπη.

Αυτά τα δύο, ο έρωτας και η αγάπη λέω, είναι κάτι άλλο: είναι ο πόνος για ένα πρόσωπο που σου λείπει, τα χέρια σου που ζητάνε τα χέρια του, η φρίκη του κενού που νιώθει το σώμα σου επειδή εκείνος δεν είναι μέσα του να το συμπληρώνει, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Και για εμένα, τα αισθήματα αυτά τα νιώθω μόνο για εκείνον, Εκείνον τον αγαπημένο μου, όχι για αυτόν τον καλό μου φίλο. Έρωτας είναι να του λες "καλημέρα" το πρωί, και "καληνύχτα αγάπη μου" το βράδυ, και ας μην είναι εκεί. Να βλέπεις τη φωτογραφία του και να πονάς που δεν μπορείς, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να ζητήσεις κάτι από την ζωή του.

Η κακιά μάγισσα του έρωτα είναι η μοναξιά, αυτό το τέρας που σε ρίχνει μέσα στη δίνη του μέχρι να σε κατεβάσει στο βυθό. Μα η καρδιά βαστά, και για εμένα δεν τίθεται ζήτημα, η καρδιά μου είναι σε εκείνον, εκείνον θέλω και ποθώ με όλους τους τρόπους, πάντα, από παλιά.

Η φιλία δεν μπορεί να γίνει έρωτας, μπορεί ίσως να μεταμφιεστεί με την καρναβαλική στολή του έρωτα, μα δεν είναι αγάπη, δεν θα γίνει ποτέ έρωτας, τουλάχιστον όχι για εμένα. Για εμένα ο έρωτας έχει όνομα, μορφή, ζει μακριά μου ή και τόσο κοντά μου, στην Πάτρα, και δεν μπορώ να τον ξεχάσω.

Επιτέλους

2011-11-10T22:54:00.004+02:00

Άνοιξα σήμερα το μέηλ με τα εισερχόμενα και ... ήρθε απάντηση από τον εκδότη που σας έλεγα προσφάτως, αν θυμάστε, ότι είχα στείλει κάποια διηγήματα και ότι δεν μου έχει απαντήσει και μάλλον δεν του άρεσαν. Λοιπόν, στο μέηλ λέει πως του άρεσαν και πιο πολύ ξετρελάθηκε με τον Άγιο που έρχεται στην πόλη μας. Το θεωρεί, όπως είπε, αριστούργημα :-)))) Και ίσως το καλοκαίρι να κυκλοφορήσουν οι ιστορίες σε βιβλιαράκι.

Δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ, προς το παρόν κοκκινίζω και ειδικά αυτή τη στιγμή θέλω να κουκουλωθώ στο πάπλωμα και να γελάσω!!

Επίσης έχω καλά νέα και για το διδακτορικό. Την πρόταση τη βρήκε πρωτότυπη και θέλει να την επεκτείνω λίγο ακόμα η -προς το παρόν, και ελπίζω και μετά- επιβλέπουσα.

Έχει αλλάξει, λέτε, το κάρμα μου; Μπα, βλακείες και θεωρίες μόνο για τον καφέ. Απλά νομίζω πως το θέμα είναι να κυνηγάς τα όνειρά σου.

Θα δούμε τι θα γίνει...

Τι να βάλω για τραγούδι; Αυτό, το μόνο που αξίζει να ντύνει μουσικά τα καλά νέα:

Habemus paparam!!

2011-11-09T19:46:00.006+02:00

Το πρόβλημα της χώρας είναι τραγικό: δεν μπορεί να βρει νταβάτζ... εε, χμ σόρρυ, πρωθυπουργό ήθελα να πω. Με αίσθημα ευθύνης και πατριωτισμού, εγώ η απλή Μαρία, αποφάσισα να συνεισφέρω στο θέμα προτείνοντας μία σειρά από έγκυρους κυρίους, κατόχους γραβατών και σακακίων για να κυβερνήσουν τον αγιασμένο αυτόν τόπον!

Ήδη άλλωστε, τρέχει μία ψηφοφορία στα δεξιά σας (όπως πρέπει να είναι όλες οι ψοφοφορίες: δεξιές!!!) όπου και μπορείτε να ψοφ... (πφ τι λάθη κάνω σήμερα η χαζοβιολίς;) ψηφίσετε.

Αλλά το κυρίως πάνελ των υποψηφίων για ετούτο τον τόπον, όπου κακιά σκουριά δεν πιάνει, δεν εξαντλείται φυσικά σε λίγους διασήμους. Υπάρχουν και άλλοι:
-Ο Dr House. Άριστος αναλυτής πάσας νόσου, μπορεί να βρει διατί η κοιλία του Παγκάλου είναι ευμεγέθης ώστε ένας εύμορφος, μελίρρυτος και προσηνής νεανίας όπως ο Πάγκαλος, κατέληξε εις το τέρας των πάγων. Θεραπεία δια τούτον δεν υπόσχεται. Ας δώσει ένα cv και θα τον έχουμε στα υπ' όψιν μας.
- Ο Μπομπ Σφουγγαράκης: προσωπική μου επιλογή στην ψηφοφορίαν. Δεν θέλω να τον επιβάλλω στην κοινή γνώμη, αλλά νομίζω πως κατέχει όλα τα εχέγγυα για έλλην πρωθυπουργός: είναι εύπλαστος και μαλακός (ιδανικός για συνεργασίαν με τους Ευρωπαίους εταίρους μας), κίτρινος (ιδανικός για συνεργασία με τους Κινέζους), ασεξουαλικός, μετρίου ευφυίας, πάντοτε χαρωπός και χωρίς ανδρικούς γεννητικούς αδένας. Τέλειος, ο ιδανικός υποψήφιος για τη θέση!!!
- Ο Γκούφυ. Έχει τα περισσότερα προσόντα του Σφουγγαράκη, αλλά δυστυχώς όχι τα σημαντικά εξ αυτών: δεν είναι κίτρινος... Χμ, μάλλον χάνει τη θέση.
- Ο Τσάκας. Αν μπόρεσε να βρει Άραβα να πάρει την κουρέλ... εεε, τον Παναθηναϊκό ήθελα να πω, φανταστείτε τι μπορεί να κάνει προς εξεύρεση πλουσίου αγοραστή δια την Ελλάδαν. Ας μας πουλήσει σε κανένα πετρελαιά να πέσουν τα δίφραγκα, και ας είναι γύφτος με ντατζούν και τσαντίρι!
- Ο Κάτμαν. Ουδέν σχόλιο, εκτός του ότι έχει έτοιμο το διάγγελμα προς τον ελληνικόν λαόν:

Χμ, αν και διακρίνω μία τάση προς κολακεία του λαού, οφείλω να ομολογήσω πως ο Κάτμαν δεν υστερεί σε τίποτα σε σχέση με τους νυν και πρώην νταβάτζ... (αααα, πάλι λάθος!!) της λατρευτής ημών Ελλάδος.
- Ο Cartman.

Ουπς σόρυ, είναι Αμερικάνος. Αλλά από την άλλη, μπορεί να μας προσφέρει ανοιχτό δίαυλο με τον πλανη-τάρχα Obama. Πάντως, όπως βλέπουμε στη φωτογραφία από πρόσφατη προεκλογική αφίσα του, το έχει το πακετάκι!!

Και αφού είδαμε μια πλειάδα από άξιους υποψηφίους, τώρα με δημοκρατικές διαδικασίες, θα σας αναγγείλω τον νέο πατέρα του έθνους, αν και έχετε ήδη καταλάβει, νομίζω, ποιος είναι ο καταλληλότερος.
And the winner is: ΜΠΟΜΠ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΚΗΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ!!!!!!

Το είπαμε και πριν: έχει όλα τα προσόντα για Έλλην Πρωθυπουργός!!

Ένα κατάλληλο άζμα δια την περίσταση, περικαλώ:

(Καλέ τι ομορφιές είναι αυτές; Όχι δεν κάνω πλάκα, όπως το άκουγα, φανταζόμουν τον εαυτό μου να χορεύει σε καμπαρέ, με μουσική υπόκρουση ακριβώς το εμβατήριο, σε one-woman show.
Αυτό το τραγούδι είναι ό,τι πρέπει για νούμερο καμπαρέ ή έχω άναρχη φαντασία;)

ΥΓ.: Αν είναι να φύγουμε από το ευρώ, μήπως να ξαναγυρίζαμε στο τάλαντο υστερομινωικής εποχής; Αν μη τι άλλο, θα γίνουμε και σπάγκοι θέλοντας και μη, δεδομένου πως ένα τέτοιο τάλαντο ήταν κάπως έτσι:

Άντε τώρα να πεις "Λέω να πάω να ξοδέψω κανένα τάλαντο, να πάρω κανένα ρούχο ρε παιδί μου!", που θα την κουβαλήσεις ολόκληρη γκουμούτσα, ωρέ;!

Στο σούπερ μάρκετ

2011-11-08T22:32:00.000+02:00

"Δεν σου είπα να μην πηγαίνεις εκεί; Δεν σου είπα;"
φώναζε η γυναίκα που έτυχε να είναι μάνα.
Το μαλωμένο παιδάκι στάθηκε μοναχό του
για λίγο,
έσφιξε γροθίτσες
τα χεράκια του
κι' έκλαψε.

Ο κόσμος περνούσε αδιάφορος από δίπλα του,
αγόραζε μακαρόνια και καθαριστικά
καθώς και άλλα είδη πρώτης ανάγκης.

Είναι
σκληροί
οι αστοί
όταν απειλείται η επιβίωσή τους.

Λάρισα και Καγιέν: "Είμαι ένα μικρό και ανόητο παιδάκι. Τρώω ό,τι μου δίνετε"

2011-11-08T16:59:00.002+02:00

Υπάρχει ένας αξιότιμος κύριος, τέως σύμβουλος του ΓΑΠ, καθηγητής οικονομικών στο Uni of Warwick, που ονομάζεται Ηρακλής Πολεμαρχάκις. Προ ημερών, αυτός ο μορφωμένος άνθρωπος, έγραψε ένα περισπούδαστο άρθρο στην ιστοσελίδα του πανεπιστημίου του, με τίτλο: "Credit and Crocodile Herats" (Το Χρέος και τα Κροκοδείλια Δάκρυα) στο οποίο υποστηρίζει πως: "Larissa, with about 250,000 inhabitants, is the capital of the agricultural region of Thessaly in central Greece. A rather faceless locale, but it is the talk of the town in Stuttgart, the cradle of the German automobile industry, and, particularly, in the Porsche headquarters there. The reason? Larissa tops the list, world-wide, for the per-capita ownership of Porsche Cayennes, the pricey SUV. The proliferation of Cayennes is a curiosity, given that farming is not a flourishing sector in Greece, where agricultural output generated a mere 3.2 per cent of GNP in 2009 (down from 6.65 per cent in 2000) and transfers and subsidies from the European Commission provide roughly half of the nation’s agricultural income. A couple of years ago, there were more Cayennes circulating in Greece than individuals who declared and paid taxes on an annual income of more than €50,000, a figure only slightly above the vehicle’s list price." (Η Λάρισα, με περίπου 250.000 κατοίκους, είναι η πρωτεύουσα της αγροτικής περιοχής της Θεσσαλίας στην κεντρική Ελλάδα. Μία μάλλον αδιάφορη τοποθεσία, που όμως βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων στη Στουτγάρδη, το λίκνο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, και ειδικότερα, στο αρχηγείο της Πόρσε που βρίσκεται εκεί. Η αιτία; Η Λάρισα βρίσκεται στην κορυφή της λίστας παγκοσμίως για την κατά κεφαλήν ιδιοκτησία του πανάκριβου πολυμορφικού τζιπ Πόρσε Καγιέν. Ο πολλαπλασιασμός των Καγιέν είναι άξιο απορίας, δεδομένου πως η αγροτική εργασία δεν βρίσκεται στο ζενίθ της οικονομικής της δραστηριότητας στην Ελλάδα, όπου η αγροτική παραγωγή είχε μία συνεισφορά ενός λιγοστού 3.2 τοις εκατό στο ΑΕΠ το 2009 (μία πτώση από το 6.65 τοις εκατό το 2000), και εμβάσματα αλλά και επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ίσα που προμηθεύουν το μισό από το συνολικό εθνικό αγροτικό εισόδημα. Λίγα χρόνια πριν, κυκλοφορούσαν περισσότερες Καγιέν στην Ελλάδα σε σχέση με τα άτομα που δήλωναν και φορολογούνταν στη βάση ενός ετήσιου εισοδήματος πιο πάνω από 50.000 ευρώ, μία οικονομική εικόνα ελάχιστα παραπάνω από την τιμή καταλόγου του οχήματος: η μετάφραση δική μου). Το άρθρο συνεχίζει στη βάση του πως το παράδειγμα της Λάρισας λειτουργεί ενδεικτικά για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα γενικότερα, όπου σύμφωνα με τον συγγραφέα, θριάμβευσε το easy money. Μέχρι εδώ όλα καλά, η ανάλυση ακολουθεί τα γνωστά στερεότυπα περί "τεμπέληδων ελλήνων που ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, με αποτέλεσμα να προκαλούν δικαιολογημένη οργή στους υπόλοιπους εργατικούς ευρωπαίους". Πράγματι, το άρθρο, εκτός από την ιστοσελίδα του πανεπιστημίου, βρήκε θαλπωρή στην Telegraph, στο έγκυρο BBC, και φυσικά παίχτηκε πολύ και στην Ελλάδα, όπου δεκάδες μπλογκς και ιστοσελίδες αναπαρήγαγαν αμάσητη τη βασική ιδέα του κειμένου, ότι δηλ. η Λάρισα έχει τις πιο πολλές Πόρσε Καγιέν παγκοσμίως.

Ένας μπλόγκερ, ο Αχιλλέας Πληθαράς, αποφάσισε να ερευνήσει την αλήθεια των λεγομένων του κυρίου καθηγητή και δημοσίευσε τα αποτελέσματα της έρευνάς του στο στο μπλογκ του, με τίτλο: "Πωλήσεις Πόρσε Καγιέν στη Λάρισα: χονδροειδές ψέμα από τον οικονομικό σύμβουλο του πρωθυπουργού". Τα στοιχεία που ανατρέπουν τον ισχυρισμό του Πολεμαρχάκι είναι τα εξής:

"To 2010 πωλήθηκαν 49 Καγιέν σε όλη την Ελλάδα. Το 2009, 194. Το 2008, 226. Το 2007, 265. Το 2006, 179. Το 2005, 267. Το 2004, έτος ολυμπιακών αγώνων και παχιών αγελάδων, 301. Το 2003, μόλις 89. To 2002 που πρωτοκυκλοφόρησε δεν καταγράφονται πωλήσεις στην Ελλάδα. Σύνολο 1.570 οχήματα. Δεν μου μοιάζουν για πολλά σε μια Ελλάδα που για παράδειγμα το 2008 πωλήθηκαν 15.312 οχήματα 4x4. Και δεν μου μοιάζουν ικανά να αναδείξουν την Ελλάδα πρωταθλήτρια και την Λάρισα υπερπρωταθλήτρια στην αγορά Πόρσε Καγιέν.
Ψάχνοντας λίγο στο διαδίκτυο βρήκα μια αναφορά στις πωλήσεις Καγιέν στην ΕΕ-27 για το 2010 και 2009. Δεν είμαι 100% σίγουρος για την εγκυρότητα των στοιχείων, οπότε παραθέτω με κάθε επιφύλαξη τα δεδομένα που αναφέρουν ότι στην ΕΕ-27 πωλήθηκαν 13.479 Καγιέν το 2010 και 10.141 το 2009. Τι σημαίνει αυτό; Ότι οι πωλήσεις Καγιέν στην Ελλάδα το 2010 και το 2009 αντιπροσώπευαν μόλις το 0,36% και το 1,91% αντίστοιχα των συνολικών πωλήσεων της Καγιέν στην ΕΕ-27.
Βάσει αυτού του στοιχείου είναι σχεδόν αδύνατο να εξαχθεί το συμπέρασμα πως στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Λάρισα εμπορεύονται τα περισσότερα Καγιέν ανά κάτοικο. Άσε που αν διαιρέσεις τον αριθμό των πανευρωπαϊκώς πωληθέντων Καγιέν το 2009 δια τον αριθμό των κατοίκων της ΕΕ-27 προκύπτει ότι υπάρχει ένα Καγιέν ανά 49.000 ευρωπαίους, ενώ αν κάνεις το ίδιο με τα δεδομένα της Ελλάδα θα δεις ότι πωλείται ένα Καγιέν στην Ελλάδα ανά 55.000 έλληνες, κάτω δηλαδή από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Για να μην έχω καμιά αμφιβολία επικοινώνησα χθες με την αντιπροσωπεία της Πόρσε στην Ελλάδα η οποία ευγενικότατα και άμεσα με ενημέρωσε "πως τα στατιστικά στοιχεία που έχει στη διάθεση της, από τις επίσημες πωλήσεις , δεν επιβεβαιώνουν σε καμιά περίπτωση τους ισχυρισμούς που αναφέρονται στα συγκεκριμένα άρθρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αριθμός πωληθέντων νέων αυτοκινήτων PORSCHE την τελευταία δεκαετία ποτέ δεν ξεπέρασε στην καλύτερη περίπτωση τις 550 μονάδες κατ’ έτος που αντιστοιχεί σε ποσοστό λιγότερο ή ίσο του 0,2% του συνόλου των πωληθέντων αυτοκινήτων στην ελληνική αγορά".

Και α ναι, σας άφησα το καλύτερο για το τέλος. Σύμφωνα με τον νυν Υπουργό Οικονομικών κ. Βενιζέλο "μόνο 160.000 πολίτες δηλώνουν εισόδημα άνω των 50.000 €" στη χώρα. Άρα σύμφωνα με τον κ. Πολεμαρχάκη θα έπρεπε να κυκλοφορούν στους δρόμους της Ελλάδα και ιδίως της Λάρισας πάνω από 160.000 Πόρσε Καγιέν. Κοιταχτείτε καλά, κοιτάξτε δεξιά και αριστερά. Αγοράσαμε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, συνολικά 1.570 Καγιέν, αλλά θα έπρεπε να κυκλοφορούν 160.000. Που βρίσκονται; Λέτε να ανακαλύψαμε το μεγαλύτερο κύκλωμα λαθρεμπορίας στον κόσμο; Κύκλωμα που διακινεί παράνομα δεκάδες χιλιάδες Καγιέν στη Λάρισα, στα Τρίκαλα (τόπο καταγωγής μου), στο Πετρίλο Αγράφων, στο Καϊμακτσαλάν;"

Τα ίδια με τον Αχιλλέα Πληθαρά, επιβεβαίωσε και ο Διομήδης Σπινέλλης, Γενικός Γραμματέας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών, σε οικονομικό ιστότοπο, όπου ενημερώνει πως βάσει των στοιχείων του Υπουργείου, οι ισχυρισμοί για τις εν Ελλάδι Πόρσε είναι αστήριχτοι. Βλέπετε όλο το διάλογο κάνοντας κλικ εδώ.

Η απάντηση του Πολεμαρχάκι στο Business Insider φανερώνει όλη την προκατάληψη, τη γύμνια λογικής και τελικά το μίσος που προκύπτει από την προπαγάνδα εναντίον ενός ολόκληρου λαού. Είπε λοιπόν ο κύριος καθηγητής πως "My remark was casual, based on what I had heard in economic policy circles in Greece a few years back. Someone who researched the matter recently, and whom I trust, tells me that the per capita number of Porsche in Larissa (1 per 2627) is twice that of Porsche Cayenne in the OECD countries (1 per 4555)" ("Ο ισχυρισμός μου ήταν τυχαίος, βασισμένος σε λόγια που είχα ακούσει από κύκλους που ασκούν την οικονομική πολιτική στην Ελλάδα λίγα χρόνια πριν. Κάποιος που ερεύνησε το θέμα πρόσφατα, και τον οποίο εμπιστεύομαι, μου λέει ότι η κατά κεφαλήν κατοχή Πόρσε στη Λάρισα (1 ανά 2627) είναι διπλάσια σε σχέση με τις Πόρσε Καγιέν στις χώρες του ΟΟΣΑ (1 ανά 4555)": η μετάφραση δική μου, και έχω και βερσιόν σε πιο ελεύθερη μετάφραση: "Ρε, είχαμε πάει κάποτε με τον κουμπάρο μου, που τον πάω με χίλια, πολύ καλό παιδί λέμε, στη Λάρισα και γίναμε λιάρδα στα τσίπουρα. Φέρε και φέρε, στο τέλος τα βλέπαμε όλα διπλά. Περνάει ένα πορσικό από δίπλα μας και λέει ο κουμπάρος: "Ρε συ, οι βλάχοι είναι ματσό, την είδες τη γκομενοπομπή από σαράντα καγιένες; Ρε να τους φορομπήξουμε!". Ε, αφού το είπε ο κουμπάρος, έτσι θα ήταν. Άρα, ας τους φορομπήξουνε, ρε το αίμα να τους πιούνε, γελάνε και στη Στουτγάρδη ρε συ με τους καράβλαχους, λέμε!!").

Όχι, ούτε η "μισητή" Μέρκελ, ούτε ο "ανάπηρος" Σόϊμπλε, ούτε και ο "κοντός" Σαρκοζύ είναι προκατειλημμένοι με τους έλληνες, αλλά έλληνες πολιτικοί λομπίστες οικονομίας επιδίδονται στη διασπορά ψευδών ειδήσεων και στερεοτύπων εναντίον μας στο εξωτερικό. Οι ξένοι φυσικά, απλά καταναλώνουν την προπαγάνδα αυτή αφού ούτε τους νοιάζει, ούτε έχουν καμία αιτία να ψάξουν την αλήθεια. Δεν μας φταίει κανείς εκτός από εμάς που είμαστε σε κατάσταση νηπίου ακόμα και πιστεύουμε ό,τι αηδία κυκλοφορεί αρκεί να έχει την πηγή της σε "έγκριτο δημοσιοκάφρο/πανεπιστημιακό/πολιτικό". Αν όμως ένας μπλόγκερ αποφάσισε να αφιερώσει χρόνο για να ψάξει την "αλήθεια" ενός αχαρακτήριστου πανεπιστημιακού, σκεφτείτε πόσο εύκολο είναι να καταρρεύσουν τα ψέματα με τα οποία μας έχουν συσκοτίσει το μυαλό. Όχι μόνο δεν το κάνουμε όμως, να ερευνήσουμε την αλήθεια λέω, αλλά χρησιμοποιούμε τα ψεύδη για να εξηγήσουμε ή ενίοτε να δικαιολογήσουμε το ανεξήγητο μίσος μας κατά ομάδων πληθυσμού (και το ίδιο ισχύει και για τους ευρωπαίους που καταδικάζουν τους "τεμπέληδες έλληνες" στα διάφορα φόρα).

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από σχολιαστή της "προοδευτικής" lifo για τη μουτζά του Λαρισαίου μαθητή, αποδεικνύει του λόγου το αληθές:

Προσέξτε την επιχειρηματολογία του τύπου/της τύπισσας: έχει καταπιεί αμάσητη την προπαγάνδα Πολεμαρχάκι, σκέφτεται με στερεότυπα περί "καράβλαχων που τα χαλάνε στα μπουζούκια", και φυσικά στη βάση αυτή απορρίπτει την χειρονομία του παιδιού, που τελικά δεν ήταν καθόλου βολεμένο, ως επίδειξη αγανάκτησης για την απώλεια του easy money. Την περίπτωση τελικά το παιδί να προέρχεται από οικογένεια που τα βγάζει πέρα δύσκολα, ούτε που την σκέφτεται ο πανέξυπνος σχολιαστής μας... Έτσι, μία πράξη αντίδρασης όπως αυτή του παιδιού, απορρίφθηκε λόγω στερεοτύπων.

Ερχόμαστε λοιπόν στο βασικό πυρήνα της ύπαρξης της προπαγάνδας: -η απόδοση κοινωνικών στερεοτύπων βασίζεται σε αντιλήψεις που δεν αντέχουν στη λογική,

-ικανοποιούν όμως ένα γενικό αίσθημα περί δικαίου που δεν εγγυάται όμως δικαιοσύνη ("ο μη εργασθείς μη εσθιέτω" λέει το χριστιανικό κείμενο: όποιος δεν εργάζεται ας μην τρώει),

-έχει στόχο τη διάσπαση της κοινωνικής αλληλεγγύης και -εξαπλώνεται μόνο από πρόσωπα που πείθουν λόγω της αυθεντίας τους, όπως εδώ ο Πολεμαρχάκις και η πανεπιστημιακή του ιδιότητα, το περιοδικό του πανεπιστημίου και τα έγκυρα ΜΜΕ της Βρετανίας που φιλοξένησαν τις ανοησίες του.

Μα πάνω από όλα, η προπαγάνδα υπάρχει λόγω της απώλειας της ικανότητας για σκέψη και αναλυτική λογική. Cogito ergo sum έλεγαν παλιά, τώρα για να υπάρχουμε πρέπει να παραιτηθούμε από την σκέψη μας...

Ψιτ μάγκες, για να υπάρχει "πατερούλης", απαραιτήτως πρέπει να υπάρχουν και "παιδάκια". Χωρίς αυτούς τους δύο ρόλους, δεν γίνεται δουλειά... Θέλετε να είστε "παιδάκι";

Ασυμφωνία αρμονιών

2011-11-05T01:10:00.001+02:00

Λοιπόν, είμαι ντίρλα, είμαι λιάρδα, είμαι κόκαλο. Και γουστάρω πολύ που ξέφυγα έστω και λίγο από την ατέλειωτη μιζέρια και μίρλα για τον ΓΑΠ και τον Σαμαρομλκα. Βρε δεν πάνε να ... λέω εγώ!

Σήμερα ήρθε το μάστερ, που είχα τελειώσει εδώ και καιρό και το έστειλαν σήμερα με το ταχυδρομείο. Το παραλαμβάνω πρωί πρωί, από κάπου μακριά ακουγόταν μία κατσίκα να βελάζει, ανοίγω το φάκελο και ω του θαύματος... ρε το μάστερ!!!!

Το μονάκριβό μου:

Δεν έχετε ιδέα πόσο πολύ μου βγήκε ο κ...άλος να το τελειώσω! Έμαθα το ξενύχτι μαζί του, να γράφω πχ μέχρι τις 9 το πρωί από το προηγούμενο βράδυ, άσε τρελές καταστάσεις... Ε δεν μπορείς να πεις, μία συγκίνηση την ένιωσα, δεν είναι παίξε γέλασε πράγμα. Και απόψε ξοδεύτηκα να κεράσω, χεχε!!! Και τα έχω πιει, ε χμ, μάλλον τα έχω κοπανήσει, θα έλεγα. Κάτι έκανα στην ζωή μου, να πάρει ο διάλος! Καλά, καμία σχέση το πτυχίο με το πακετάκι-υπερπαραγωγή του upatras: ούτε ακριβή φωτοαντίγραφα, ούτε ααναλυτική, ούτε όρκος μέσα στο πακέτο. Μόνο το πτυχίο και μία επιστολή ότι έχουν την τιμή να ανήκω στους alumni τους, χαχα, ψωνίσανε από σβέρκο, παίδες!!!

Αυτές τις ώρες, τις όμορφες, που όλοι ανησυχούν, εγώ παράλογα πλέω σε ένα πέλαγος μικρής ευτυχίας, όχι ολοκληρωμένης, μου λείπει εκείνος πολύ... Γιατί σε στιγμές λύπης ή χαράς, σε ώρες μοναξιάς, σε μέρες δύσκολες, νιώθω να τον θέλω μαζί μου, με καίνε οι παλάμες μου που δεν μου σφίγγει το χέρι, που δεν τον χαϊδεύω.

Αλλά δεν μπορώ να μιζεριάζω λόγω των πολιτικών εξελίξεων, ως ένα βαθμό χαίρομαι. Περίεργο, αλλά και δίκαιο ρε παιδί μου, έχω περάσει πολλά ζόρια όταν όλο το σύμπαν πανηγύριζε (βλ. 2004, άσχημη φάση). Ο κόσμος και εγώ: ασυμφωνία αρμονιών...

Οκ, τέλος τα πανηγύρια, πέρασε και αυτό!!

Για μουσική επιλογή απόψε: Η Αυτού Μεγαλειότης του ο Καρολάκος!! Μουσική ό,τι πρέπει για πρωινό ξύπνημα, βραδινό νανούρισμα, απογευματινό καφέ και μεσημεριανό ρηλάξ!! Απολαύστε τον δεξιοτέχνη και ξεχάστε τον ΓΑααααΠ.

Αντί δημοψηφίσματος

2011-11-03T02:02:00.004+02:00

Απόψε παρακολούθησα ένα μέρος της συνέντευξης τύπου Μέρκελ-Σαρκοζί από τις Κάννες. Θα πω εντυπώσεις: η Μέρκελ φάνηκε όχι διαλλακτική, μάλλον πιο πολύ ειλικρινής στις προθέσεις της. Είπε πως ρε παιδί μου εμείς θέλουμε μία Ευρώπη ανταγωνιστική, και σε αυτό το όραμα ας ακολουθήσει όποιος θέλει. Το βρήκα τίμιο: δεν είναι πρωθυπουργός της Ελλάδος, δεν ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού, κοιτάζει να προασπίσει το γερμανικό όραμα προς ένα γερό και ανταγωνιστικό ευρώ.

Ο Σαρκοζί είπε και αυτός τα ίδια, αλλά του βγήκε μία ξινίλα θα έλεγα, που θύμιζε γάλλο* νταή σε ταινίες του κινηματογράφου. Αχώνευτος, σου ερχόταν να του ρίξεις καμία από το πολύ τουπέ του "Eμείς είμαστε της Ευρώπης οι γαμίκοι και όλοι οι άλλοι να πάτε να κόψετε το λαιμό σας", δηλαδή αυτό είπε και η Αγκέλα, αλλά απλά ο Σαρκοζί έγινε καραγκιόζης τονίζοντας σε κάθε περίπτωση την ισχύ της χώρας του.

Μία σκέψη για το περίφημο δημοψήφισμα: το να τεθεί στην κρίση ενός θυμωμένου λαού η απόφαση για το αν θα συνεχίσουμε με το ευρώ, είναι άθλιο. Εξηγούμαι: μία μεγάλη πλειονότητα του λαού, με την οργή και την καταθλιπτική απελπισία που προκάλεσαν τα άδικα μέτρα, συναισθηματικά και μόνο, θα ψηφίσει σίγουρα "όχι". Δηλαδή, η εικόνα της ΕΕ αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα ισοδυναμεί με την οικονομική αφαίμαξη και την αιτία όλων των αγχωτικών καταστάσεων που ζήσαμε δύο χρόνια τώρα. Γιατί τεχνηέντως οι κυβερνώντες κατόρθωσαν να αποσείσουν τις ευθύνες τους για την οικονομία και να τις ρίξουν σε εξωγενείς παράγοντες και ξένα έθνη (και το έκαναν τόσο αριστοτεχνικά, που απορώ αν ακόμα και το περίφημο εξώφυλλο του focus μαζί με τα υπόλοιπα προσβλητικά του διεθνούς τύπου, δεν ήταν τίποτα άλλο από πληρωμένες καταχωρίσεις της κυβέρνησης, με στόχο τον πρόκληση θυμού και την αποπροσανατόλιση της κοινής γνώμης προς τους μονίμως ενόχους "άλλους"). Έτσι φτάσαμε σε ένα σημείο όπου η "Ευρώπη" είναι εχθρός και εμείς ξαναγίναμε βαλκάνιοι. Με ένα τέτοιο αρνητικά φορτισμένο κλίμα, η αρνητική ψήφος θα έχει άμεση συνέπεια να γυρίσουμε στη δραχμή, να απομονωθούμε (γιατί τα υπόλοιπα pigs θα μείνουν στην ευρωζώνη οπότε χάνουμε και το πλεονέκτημα ενός "γουρουνίσιου" νομίσματος), να βιώσουμε καταστάσεις Αλβανίας/Βουλγαρίας, και χωρίς να κάνω πλάκα, πιστεύω πως θα φέρει την απόλυτη οικονομική καταστροφή στη χώρα.

Το "ναι" από την άλλη μεριά, θα αποτελέσει αφορμή για νέα, πολύ πιο σκληρά και άδικα φορολογικά μέτρα, γιατί ο ΓΑΠ θα πει "Οκ, θέλετε να συνεχίσουμε με το ευρώ ε; Φάτε φορολόγηση στα ακίνητα, στα κινητά, στη λίστα γάμου, στην αναπνοή, στο νερό που πίνετε και πάρτε μισθούς/συντάξεις στα 300 ευρώ έκαστος. Ευρώ γαρ, θέλατε!". Είμαι σίγουρη πως η φαντασία τους θα γεννήσει άπειρες μορφές φόρου-σαδισμού. Παράλληλα, οι παραδοσιακές μορφές λαμογίων-κλεφτών όπως: βουλευτές/παπάδες/επιχειρηματίες/εφοπλιστές θα συνεχίσουν να διασώζονται επ' άπειρον χωρίς να τους αγγίζει κανείς.

Πιστεύω λοιπόν πως το δημοψήφισμα δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κόλπο του Παπανδρέου να μεταθέσει ευθύνες από τη δική του πλάτη, στο λαό και παράλληλα να διασώσει τα συμφέροντα που ως εξουσιαστής εξυπηρετεί, με "ναι" ή "όχι".

Προτείνω λοιπόν:
-Αποχή ολοκληρωτική από το δημοψήφισμα, ώστε να μην απαντηθεί το ερώτημα που θέτει.
-Αντί δημοψηφίσματος, να συνεχιστεί ο αγώνας για δίκαιη φορολόγηση και επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.
-Τιμωρία των λαμογίων και άμεση δήμευση της περιουσίας τους!
-Άμεση διάλυση των δύο μεγάλων κομμάτων και δημιουργία ενός νέου πολιτικού πλαισίου στην Ελλάδα.

Και όλα αυτά πρέπει να γίνουν ΤΩΡΑ, γιατί ο Παπανδρέου είναι επικίνδυνος και ίσως ηλίθιος!!

*Γνωρίζω πως τα δηλωτικά εθνικοτήτων γράφονται με κεφαλαίο, αλλά λόγω ιδεολογίας τα γράφω όλα με μικρό. Η ορθογραφία είναι σχετικό πράγμα...

ΥΓ.: Το πολιτικό-οικονομικό σκηνικό με κάνει να φοβάμαι. Πραγματικά φοβάμαι...

Πότε θα έχουμε ηρεμία, πότε θα ρίξουμε άγκυρα κάπου; Θεωρώ πως μας περιμένει μεγάλο κανάλι που δεν θα τελειώσει σε ένα ή δύο μήνες, αλλά σε χρόνια...

Περί αγχόνης

2011-11-02T01:14:00.001+02:00

Δεν ξέρω αν τρομάζετε μπαίνοντας στο μπλογκ και βλέποντας την αγχόνη, αλλά έτσι μου ήρθε και το έβαλα. Η συγκεκριμένη εικόνα βέβαια, με την αγχόνη, μου αρέσει πολύ, έχει μία ποιητική γοητεία αυτή η κρεμάλα. Είναι σαν τον έρωτά μου: μακριά πολύ ένας ήλιος, ένας πανέμορφος άντρας, ένας υπέροχος άνθρωπος (που ξέρω πως είναι υπέροχος; Ποτέ δεν με έχει λαθέψει η διαίσθησή μου για τους ανθρώπους, ποτέ δεν έχω πέσει έξω στην κρίση μου), και μπροστά μου ατέλειωτα άγχη, δυσκολίες, η ίδια η πραγματικότητα τόσο σε πολιτικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Η αγχόνη λοιπόν δεν είναι κάτι απαραίτητα σκοτεινό, μάλλον πιο πολύ περιγραφικό, οπότε είναι μία πραγματικότητα ή ίσως ακόμα και μία προοπτική...

Λοιπόν, απόψε έχω διάθεση να ακούσω αυτό:

Πόσο παλιό;! Όσο και εγώ, νομίζω πως ήμουν νήπιο όταν το άκουσα πρώτη φορά από μία κίτρινη κασέτα που αργότερα χάλασα, βγάζοντας της τον ιμάντα με το δάχτυλό μου (και την ίδια τύχη δυστυχώς είχε και μία κασέτα των γονιών μου με τον Ξυλούρη...). Είχα και ένα κίτρινο παπάκι τότε, για το μπάνιο ξέρετε, και το έβαζα να χορέψει ska sou sou τοποθετώντας το στο μαξιλάρι, χεχε!! Αν δεν κάνω λάθος, τραγουδάει και ο Woody woodpecker στο τέλος; :-)

Σας έχει τύχει αυτή την εποχή να σκυλοβαρεθείτε από την πολιτική; Έχετε μπουχτίσει από αναλύσεις ειδημόνων και μη, σχετικά με το τι έφταιξε, ποιος είναι ο ένοχος και λοιπά; Εγώ αρχίζω και κουράζομαι, και τελικά βρίσκω πως το μόνο μη ανθρωποκεντρικό πράγμα που δεν σε προδίδει ποτέ, είναι η τέχνη σε όλες τις μορφές της. Μόνο η τέχνη έχει τη δύναμη της αθανασίας, όλα τα άλλα -ακόμα και το αλκοόλ-, σε προδίδουν. Σήμερα ανοίξαμε ένα μπουκάλι κρασί με τα αδέρφια μου, και είχε γίνει ξύδι, δεν πινόταν, πολύ άκυρο κρασί. Και ύστερα σου λένε τα τοπικά προϊόντα είναι καλύτερα, βλακείες καλύτερα είναι.
Α ναι, ξεκίνησα να συνεργάζομαι για την ερευνητική μου πρόταση με την καθηγήτρια που είναι σχετική στο αντικείμενο, πολύ καλή γυναίκα. Μου ζήτησε να της μιλάω στον ενικό και να την αποκαλώ με το μικρό της όνομα: καλή φάση! Δεν θέλω να ελπίζω γιατί παίζει πολύ να απογοητευτώ πάλι, αλλά μου φαίνεται είναι μία τέλεια αρχή.

Καλό μήνα σε όλους, το ξέρω πως σε άλλα μέρη του κόσμου αρχίζουν και μετράνε αντίστροφα για τα Χριστούγεννα και εμείς για τη χρεοκοπία, αλλά δεν πειράζει.
"Είναι η χώρα μας μικρή, μα κάτι καινούριο πάλι εδώ θα συμβεί", τι καλά να ήμασταν Ελβετοί...

Ιστορία μου, αμαρτία μου

2011-10-30T03:02:00.009+03:00

Ένα σχόλιο για τον εορτασμό της 28ης Οκτώβρη του 2011: ήταν η πιο όμορφη γιορτή που έχω δει ποτέ, όσο ζω. Φυσικά, η εξουσία δεν την ενέκρινε, και φυσικά "για όλα φταίει ο σύριζα" (α ρε Άλεξ τι τους έκανες!!!), και βεβαίως "δεν έπρεπε αυτή τη μέρα να γίνουν αυτά τα χυδαία πράγματα". Ναι, όπως έχουμε πει, μόνο το κράτος έχει δικαίωμα να ανοίγει κεφάλια, να τσακίζει κόκαλα και να πετάγονται σαν συντριβάνια τα αίματα από τις πληγές που προκαλούν οι ματατζήδες. Οι υπόλοιποι οφείλουν να είναι θύματα πάντα, ποτέ θύτες... Η προχτεσινή εθνική γιορτή ήταν κάτι πέρα από την ανόητη "πλατεία", ήταν γνήσια λαϊκή εξέγερση, και σπάσιμο του "κοινωνικού συμβολαίου" ανάμεσα στους πολίτες και στο κράτος.

Φυσικά υπήρξαν και ασχήμιες, όπως το κάψιμο της γερμανικής σημαίας στην Πάτρα. Η πλάκα είναι πως η σημαία αυτή ανήκει στην εποχή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και ουδεμία σχέση έχει με το ναζισμό. Φυσικά, επειδή στην Ελλάδα είμαστε ανιστόρητοι, ο ναζισμός ήταν το απλούστατο αποτέλεσμα της πίεσης έως στραγγαλισμού του γερμανικού λαού από τα τότε ΔΝΤ, μέχρι που κάποια στιγμή έγινε αυτό που εύχονταν και εκείνοι, όπως και πολλοί εδώ: ένα στρατόκαβλο "τέρας" ανέλαβε να διώξει κλοτσηδόν τους "τροϊκανούς" που τυραννούσαν το γερμανικό λαό. Όσοι τους κατηγορούμε για την ιστορία τους, ας αναλογιστούμε μόνο πόσοι συμπατριώτες μας εύχονται να αναλάβει ένας στρατιωτικός την εξουσία για να διώξει τους οικονομικούς βασανιστές μας...

Και ένα σχόλιο για την ιστορία: η 28 Οκτώβρη είναι επέτειος της κήρυξης του πολέμου εναντίον της Ελλάδας από την Ιταλία. Φυσικά οι Ιταλοί, ενώ νόμιζαν πως αυτός ο πόλεμος είναι σαχλαμάρα υπόθεση, πήραν τα βρακάκια τους στο χέρι νωρίς νωρίς. Δυστυχώς όμως, στη συνείδηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης -και της Ελλάδας- οι Ιταλοί φασίστες έχουν περάσει κυρίως ως κάτι λιγότερο από αγγελούδια. Η ίδια η ιταλική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη μεμονωμένα περιστατικά όπως αυτό της σφαγής των Ιταλών στην Κεφαλλονιά, έχει φροντίσει να βγάλει λάδι τον ιταλικό φασισμό ρίχνοντας όλα τα βάρη στους Γερμανούς.
Τίποτα πιο προπαγανδιστικό, αναφέρω εν τάχει ορισμένα γνωρίσματα της ιταλικής φασιστικής κατοχής έτσι για να μην ξεχνάμε και τα δικά τους εγκλήματα:
-Η συλλογική ευθύνη, βάσει της οποίας εκτελούσαν πολίτες για τις επιθέσεις της Αντίστασης, ήταν εφεύρεση της ιταλικής στρατιωτικής δικαιοσύνης στην Ελλάδα κ πρωτοεμφανίστηκε από τους Ιταλούς.
-Να σημειώσω εδώ πως η σφαγή του Διστόμου νομιμοποιήθηκε από ιταλό στρατιωτικό δικαστή, ο οποίος μάλιστα επισκέφτηκε το χωριό λίγα εικοσιτετράωρα μετά το συμβάν και βρήκε πως δικαίως ο γερμανικός στρατός έδρασε όπως έδρασε.
-Το στρατόπεδο αιχμαλώτων που είχαν στην Λάρισα, θεωρείται ένα από τα πλέον απάνθρωπα στρατόπεδα.
-Κανένας Ιταλός, -στρατηγός, αξιωματικός ή στρατιώτης- δεν δικάστηκε ούτε τιμωρήθηκε ποτέ για εγκλήματα πολέμου.
-Τα αέρια, οι εκτελέσεις και οι βομβαρδισμοί στην Αιθιοπία αλλά και οι βομβαρδισμοί Ελληνικών πόλεων (ανάμεσά τους και η Πάτρα, η οποία βομβαρδίστηκε άνανδρα ακριβώς το ξημέρωμα της 28ης Οκτώβρη) κ' νησιών υπήρξαν και είναι ιστορικά καταγεγραμμένα. Άρα δεν αμφισβητούνται.
-Ο ρόλος της καθολικής εκκλησίας στην άνοδο της σκατόφατσας του Μουσολίνι στην εξουσία, ήταν κρίσιμος και αποφασιστικός. Αν και δεν καλύπτει το θέμα, όμως είναι αρκετά αποκαλυπτική η ταινία Αμήν του Κώστα Γαβρά, δείτε τη, είναι κορυφαία και αυτή.
-Το κυριότερο: αν στη Γερμανία μετά τον Α'ΠΠ υπήρξαν όντως οι συνθήκες που δικαιολογούσαν την αγανάκτηση του λαού και την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία (μετά την ταπεινωτική συνθήκη των Βερσαλλιών), η Ιταλία όμως ως κοινωνία δεν είχε κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία για φασισμούς και πολέμους, παρά μόνο ίσως τον άκρατο μεγαλοϊδεατισμό τους να συνεχίσουν το έργο του σφαγέα Καίσαρα στο mare nostrum...
-Ένα υποκειμενικό σχόλιο: τον καιρό που βρέθηκα στο Μιλάνο, λόγω των γνωστών που με φιλοξένησαν ήρθα ένα βράδυ σε επαφή με ιταλούς, κυρίως αριστερούς. Με εξέπληξε η αποστροφή τους για τους τεrzomondiali, τους ξένους "τριτοκοσμικούς" φουκαράδες δηλαδή που ήταν λαθρομετανάστες, και η εμμονή τους με την italianita, την ιδέα της ιταλικότητας, έτσι όπως την έχουν πλάσει στο μυαλό τους (και φυσικά περιλαμβάνει υψηλή ραπτική, μαγειρική, ιταλικά κρασιά, αυτοκίνητα, design). Η ποιότητα των αριστερών ιταλών ούτε κατά διάνοια δεν δέχεται διεθνισμούς και λοιπές "αμαρτωλές ιδέες", τουλάχιστον όχι αυτοί που συναναστράφηκα εγώ για ένα - δύο μέρες. Ίσως έτσι να εξηγούνται και φαινόμενα τύπου Berlouskoni...

Το παράλογο είναι πως η ελληνική πολιτεία, ενώ θυμάται όποτε τη συμφέρει, τα γερμανικά δάνεια, και τα πολεμικά εγκλήματα της βέρμαχτ, ποτέ δεν κάνει αναφορά στα αντίστοιχα ιταλικά. Γιατί και αυτοί δολοφόνησαν αμάχους (όπως ένα 12χρονο παιδί στην Ηλεία, που το σκότωσαν στο ξύλο κυριολεκτικά, επειδή δεν χαιρέτησε με το φασιστικό τρόπο), αλλά στη συλλογική συνείδηση υπάρχει μόνο ο "κακός και για όλα ένοχος Γερμανός". Αν δεχτούμε τον ορισμό της προπαγάνδας από τον μετρ του είδους, χουντικό Γεωργαλά, πως "Η προπαγάνδα ποτέ δεν λέει ψέματα, αλλά μόνο μισές αλήθειες", τότε οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι στην ιταλική προπαγάνδα έχουμε συμβάλει τα μέγιστα και εμείς ως λαός, αφού τους αφήσαμε άπλετο χώρο να διαδώσουν την προπαγάνδα τους περί αθωότητάς τους στον πόλεμο. Βέβαια, σε αυτό συνέβαλε και το -ιταλοκρατούμενο εκτός από εβραϊκό- Hollywood που πρόβαλε ταινίες που τους έβγαλαν λάδι: θυμάμαι πρόχειρα Το Μαντολίνο του Κορέλι παράδειγμα.

Έτσι, βλέπουμε πως η εικονολογία και ο συμβολισμός έχουν σπουδαία σημασία για την κατανόηση του κόσμου και της κοινωνίας μας ακόμα και σήμερα. Προ ημερών μελετούσα τη συμβολή των γιορτών της Ρώμης στη διαμόρφωση της εικόνας του αυτοκράτορα: βρήκα πως οι δύο πιο σιχαμερά τύραννοι της Ρώμης (ανάμεσα σε άλλους βέβαια), ο Σύλλας και ο Αύγουστος, χρησιμοποιούσαν τις θρησκευτικές γιορτές για την εμπέδωση της τάξης και της πειθαρχίας στην κοινωνία τους. Αν λοιπόν το σύστημα έπαθε σοκ με τον φετινό εορτασμό της 28ης, αν παθαίνει ταράκουλο κάθε χρόνο με την επέτειο του Πολυτεχνείου και ζητά "να καταργηθεί", δεν είναι ότι προσβάλλεται από την μη απόδοση σεβασμού προς τους "ήρωες" (τους οποίους φροντίζει να ξεσκίζει με συντάξεις 400 ευρώ), αλλά φοβάται πως η δυναμική του να εξουσιάζει (δηλαδή το "δικαίωμα" του να ανοίγει κεφάλια) αφόρητα βιάστηκε και αμφισβητήθηκε στον φετινό εορτασμό.

Αλλά και ο ίδιος ο λαός όπως δείξαμε, είναι δέσμιος συμβόλων και προπαγάνδας. Δηλαδή, ακόμα και η πιο επαναστατική πράξη των δύο τελευταίων ετών, η εκδίωξη του προέδρου της δημοκρατίας και των λοιπών επισήμων από τα θεωρεία τους, ενώ δείχνει το πάθος, καθόλου δεν εγγυάται όμως -λόγω ακριβώς του καψίματος της σημαίας- πως έχουμε μία πλήρη συνειδητοποιημένη αντίληψη επαναστατικότητας.

"Οι αστοί τρομάξανε" από την παρέλαση των "οφειλετών" ελλήνων, αλλά "για να γυρίσει ο ήλιος, θέλει δουλειά πολλή"...

*Χρήσιμη βιβλιογραφία για τη δυναμική της εικονολογίας και του συμβολισμού-προπαγάνδας (εννοείται πως τα βιβλία πληρούν τον κανόνα μου για δωρεάν κατέβασμα για να υπάρχουν ως προτεινόμενα στο blog)
-Paul Zanker, The Power of Images in the Age of Augustus, (κλασικό και κορυφαίο στην ειδικότητά μου και όχι μόνο. Συνιστώ να διαβάσετε το κεφάλαιο για την Χρυσή Εποχή και να σκεφτείτε πως όλο αυτό εντάσσεται σε σημερινές προπαγάνδες πολιτικού περιεχομένου, σελίδες: 167-238), κατεβαίνει κλικάροντας εδώ
-W. J. T. Mitchell, Iconology: Image, Text, Ideology (σχέση εικόνας, κειμένου και ιδεολογίας), κατεβαίνει κλικάροντας εδώ

-Gunther Kress & Theo van Leeuwen, Reading Images: The Grammar of Visual Design, (πως διαβάζονται οι εικόνες κάθε είδους; Ευκαιρία να μάθουμε!!!), κατεβαίνει κλικάροντας εδώ
-Erwin Panofsky, Studies in Iconology: Humanistic Themes in the Art of the Renaissance, (κλασσικό και μη εξαιρετέο), κατεβαίνει κλικάροντας εδώ

-Axel Michaels, Ritual Dynamics and the Science of Ritual: III: State, Power and Violence (η δυναμική των τελετουργιών -όπως οι παρελάσεις και οι εορτασμοί- και η σχέση τους με την βία και το κράτος), κατεβαίνει κλικάροντας εδώ
και ένα ακόμα τελευταίο:
-Olivier Hekster et al., Ritual Dynamics and Religious Change in the Roman Empire (οι παράτες στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία και το πως συνέβαλαν στο να υποδουλωθούν οι λαοί. Μία σημείωση εδώ: συχνά στους ρωμαϊκούς θριάμβους, μετά την πομπή των υπόδουλων λαών στους δρόμους της Ρώμη, συνήθιζαν να βάζουν να τους ακολουθεί ένα τεράστιο ομοίωμα ξύλινου πέους: κατανοητές οι συνυποδηλώσεις. Αυτό είχε στόχο στο να δώσει στην ρωμαϊκή plebs την ιδέα ότι "τους ...ισοπεδώσαμε", παρόλο που τα κέρδη φυσικά από την πώληση των σκλάβων πήγαιναν σε τσέπες καθόλου λαϊκές. Με κολπάκια σαν και αυτό πετύχαιναν την τόσο χρήσιμη για την αυτοκρατορία: concordia, το ομόψυχον που δεν καταλαβαίνει φυσικά από κοινωνικές διαφορές...). Κατεβαίνει κλικάροντας εδώ

ΥΓ.: Μέσα στη μέρα θα σκανάρω και θα φορτώσω ένα άρθρο του Wallace-Hadrill, A.(1982), "The Golden Age and Sin in Augustan Ideology", Past & Present v. 95, pp.19-36**. Το έχω εκτυπωμένο αλλά όχι σε ηλεκτρονική μορφή, όμως θα το σκανάρω και θα το ανεβάσω μόνο για να δει, όποιος τον ενδιαφέρει το θέμα, το πως το μοτίβο "αμαρτία-χρυσή εποχή" χρησιμοποιήθηκε και τότε στην πολιτική προπαγάνδα της εποχής: ένα κάρο πληρωμένες πένες όπως ο Βιργίλιος και ο Οράτιος -ή με σύγχρονους όρους, λέγε με megamou, Πάσχο Μανδραβέλη και λοιπά παλικάρια- προετοίμαζαν το έδαφος για να δεχτεί ο λαός ένα τύραννο ως Σωτήρα της πολιτείας. Είδαμε και τη χρήση της "αμαρτίας" με τους "τεμπέληδες έλληνες", θα δούμε και στο μέλλον να μας υπόσχονται άλλη μία νέα Χρυσή Εποχή.
**Το άρθρο ετοιμάστηκε και κατεβαίνει κλικάροντας εδώ

ΥΓ.: Αν αυτό:

οδήγησε σε αυτό:

τότε ναι: ΖΗΤΩ ΤΟ FOCUS!!!!!

Ουρανός του Τάκη Κανελλόπουλου

2011-10-28T01:42:00.001+03:00

Μία από τις πιο καλές αντιπολεμικές ταινίες παγκοσμίως (δεν το λέω εγώ, το είπε ο Observer όταν βγήκε η ταινία στις διεθνείς αίθουσες), είναι ο Ουρανός του Τάκη Κανελλόπουλου (ναι υπήρχε ελληνικός κινηματογράφος και πριν τον Κυνόδοντα και παράλληλα με τα Παιδιά του Πειραιά). Για τον σκηνοθέτη Κανελλόπουλο, που σπούδασε κινηματογράφο στην Αθήνα και στο Bavaria Studios του Μονάχου, δεν μπορώ εγώ να μιλήσω φυσικά, την αξία του την έχουν αναγνωρίσει οι σοφοί όπως ο Ηλίας Πετρόπουλος, αλλά και οι συντεχνίτες του με κορυφαίο τον Fellini.

Μέρα όμως που είναι, ας αποφύγουμε τη ρητορική περί "ναζί που ξανάρχονται" (μόνο μία απλή ερώτηση: ο στόκος για το μυαλό πωλείται σε βαζάκια όπως και το ζελέ για το μαλλί; Θα επανέλθω με αυτό και άλλα πολλά σε ποστ κανόνι για τα αγαπημένα μου κοινωνικά θέματα) και ας δούμε την ταινία του Κανελλόπουλου. Λίγη κολ-τούρα που και που δε βλάφτει, απεναντίας, φρεσκάρει το μυαλό και ανοίγει τη μύτη για καθαρή αναπνοή. Ας απολαύσουμε:

(* Camera-man στην ταινία είναι ο επίσης σπουδαίος Συράκος Δανάλης, που αργότερα έκανε καριέρα ως διευθυντής φωτογραφίας σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, αναμεσά τους και στις ταινίες του Θανάση Βέγγου, και παράλληλα ήταν και παππούς ενός καλού συναδέλφου μου)

Άσκοπες λέξεις...

2011-10-27T02:27:00.003+03:00

Τέλειωσε και η ερευνητική πρόταση: 1500 λέξεις, αλλά στο background ήταν πολύ περισσότερες. Άσε και το διάβασμα: μπήκα σε άγνωστα σχετικά νερά και έπρεπε κάπως να το δουλέψω πολύ παραπάνω. Βγήκε όμως ένα αποτέλεσμα αρκετά καλό και μπορώ να πω πως είναι απ' τις λίγες φορές που πράγματι δούλεψα πάνω σε κάτι και βγήκε ένα όμορφο αποτέλεσμα. Και κούραση αρκετή: διάβαζα από το μεσημέρι μέχρι τις 9 το βραδάκι, μετά έπεφτα για ύπνο μέχρι τις δύο και μετά πάλι διάβασμα μέχρι τις πέντε το πρωί. Διαβολοβδομάδα, αλλά το ευχαριστήθηκα!!!

Και παράλληλα κατέβαζα άπειρη μουσική και ταινίες, που ένα μεγάλο μέρος τους ακόμα δυστυχώς δεν έχω ακούσει ή δει. Και μπορεί να κουράστηκα, αλλά έχω ανεβασμένη διάθεση, γιατί ρε παιδί μου, έχω καταφέρει να κάνω σοβαρή δημιουργική δουλειά, που τη χάρηκα, πρώτη φορά εδώ και αρκετό καιρό. Η ερευνητική πρόταση είναι: "Οι Ludi Saeculares του 17 πΧ και η συμβολή τους στη θεώρηση του Αυγούστου ως θεοποιημένου Σωτήρα-Ευεργέτη και στη διαμόρφωση νέας πολιτικής ταυτότητας στους Ρωμαίους": αναφέρεται σε μία ρωμαϊκή γιορτή και στο πως στήθηκε ώστε να πιστέψει ο λαός στην προπαγάνδα ότι χωρίς τον αυτοκράτορα/τρόϊκα/αρχηγό/προσθέτετε ό,τι θέλετε, θα πήγαινε κατά διαόλου. Σας θυμίζει κάτι από την επικαιρότητα των ημερών; Το καλό είναι πως μου δίνει την ευχέρεια να αξιοποιήσω και υλικό που ήδη έχω από τις Εκλογές, οπότε δεν πάει χαμένο τίποτα!! Αύριο προσθέτω και τα βιβλιογραφικά με μεθαύριο έχει έξοδο για ουζάκι με συγγενολόι!!!

Ας πούμε μερικά ανέκδοτα τώρα:
-Στις Ηπα έχουνε: BARACK OMBAMA - STEVIE WONDER - BOB HOPE - JOHNNY CASH! Εμείς έχουμε: GEORGIOS PAPANTREOU - NO WONDER - NO HOPE - NO CASH !!!!
Και: - Πότε θα γιορτάζαμε τα Χριστούγεννα και το Πάσχα μαζί; - Αν ο Χριστός πέθαινε στην γέννα!
Σαχλαμαρίτσες,, πουντιάσαμε!! :-))

Μιας και μόλις άρχισα να εντρυφώ στη jazz αυτή την εποχή (αρέσει εκείνου, οπότε θέλω να ακούσω τον ήχο της αγάπης του), να σας πω τι μου αρέσει εμένα πιο πολύ από τη μουσική αυτή. Λοιπόν, λατρεύω αυτά τα δύο:

(γενικά ο τύπος είναι γερό κομμάτι, δείτε και αυτό)
και

Τα λέμε με πιο ενδιαφέροντα θέματα, τώρα έχει ύπνο, χαιρετώ παίδες!!

Ερευνητική πρόταση

2011-10-21T18:45:00.002+03:00

Έχω κάτσει μπροστά στον υπολογιστή, έχω ανοίξει το word και ο κέρσορας αναβοσβήνει όπως και οι σκέψεις στο μυαλό μου: ναι-όχι, ναι-όχι, ναι-όχι. Δίπλα ακριβώς έχω βάλει το κινητό-πειρασμό: "Να πάρω την αδερφή μου τηλέφωνο να πάμε για καφέ;" και η γνωστή άτιμη μικρή φωνούλα (aka και "σκουλήκι μέσα στο κρανίο" όπως στο Corpse Bride) απαντά:" Άσε ρε τώρα τις βόλτες, στρώσου χάμω!" οπότε τι να κάνω, πρέπει να στρωθώ. Θα γράψω αυτό το ποστ για ζέσταμα και στρώνομαι αμέσως μετά.

Ζω ιστορικές στιγμές: ετοιμάζομαι να γράψω ερευνητική πρόταση, την 4η ή 5η στη σειρά; Δεν θυμάμαι, έχω χάσει λογαριασμό με τις αιτήσεις μου για διδακτορικό. Αυτή τη φορά έχει βαρύνουσα σημασία όμως: είναι σοβαροί οι τύποι, θέλουν αυστηρά κάτι πρωτότυπο, διαφορετικά μια αφηρημένη έκθεση ιδεών ως πρόταση έρευνας θα φάει τρελό σουτάρισμα, το λένε στο site τους, μου το τόνισε και η δεπ με την οποία ήρθα σε επαφή. Δεν είναι ούτε χάϊ, ούτε γνωστή για τις προχώ απόψεις της, μάλλον πιο πολύ θα την χαρακτήριζα αφοσιωμένη με την επιστήμη της, αυτή η αφοσίωση μού αρέσει αλλά και με αγχώνει κιόλας. Και πιο πολύ με αγχώνει το ίδιο το πανεπιστήμιο, είναι γερό, έχει έντονη ερευνητική παρουσία, και έχουν την τάση τα ολοκληρωμένα διδακτορικά να τα εκδίδουν σε βιβλίο μέσω συμφωνιών τους με εκδοτικούς οίκους. Με δύο λόγια, αν με πάρουν εκεί, έχει τόσο χορό στο ταψί που θα χορτάσει η μύγα ρούμι και το κουνούπι τεκίλα με αλάτι!!

Νομίζω είναι η τελευταία φορά που το προσπαθώ, πριν αποκηρύξω δια παντός τις διδακτορικές σπουδές, αν δεν κάτσει και τώρα ... πιστεύω πως τελειώνει και αυτό. Το ξέρω πως το έχω πει και άλλοτε, αλλά τώρα το εννοώ. Πριν κάνω -για άααααλλη μία φορά- επαφές, το συζητούσα καιρό: "Να κάνω εκεί ή να μην κάνω;" και φυσικά άντε να βρεις άνθρωπο να έχει ολοκληρωμένη άποψη και γνώμη. Αλλά το πιο καλό μου το είπε η μάνα μου -που ούτε σπουδές έχει, ούτε τίποτα, αλλά έχει κάτι πολύ σπάνιο: κρίση- "Αν δεν προτιμήσεις τους πιο καλούς, θα πάει χαμένο το πτυχίο σου από την Πάτρα". Άντε πάλι το πτυχίο από το upatras! Αυτό το πράγμα μού είναι σαν το σπαθί του Δαμοκλή πάνω από το κεφάλι μου: παρέτεινα τις σπουδές μου τότε για να το πάρω με βαθμό και έτσι, δεν πήγαινα να δώσω αν δεν ήμουν σίγουρη ή όταν πήγαινα ζητούσα να με κόψουν αν δεν πιάσω το βαθμό που ήθελα, έγραφα εργασίες, προσπαθούσα ακόμα και με δύο ή τρεις επισκέψεις στο πανεπιστήμιο το μήνα, να αποδώσω και τελικά... το έχεσα εντελώς με το μάστερ και σε βαθμούς και σε άποψη ποιότητας πανεπιστημίου. Τώρα όμως για πρώτη φορά μετά την Πάτρα (δεν εννοώ το τότε τμήμα μου ίσως, αλλά εν γένει το πανεπιστήμιο είναι πολύ πολύ δυνατό), αντιμετωπίζω πάλι ένα γερό πανεπιστήμιο που απαιτεί σοβαρότητα και όχι παίξε-γέλασε χαζομάρες. Θέλουν ερευνητική πρόταση πρωτότυπη και θέλουν να πειστούν πως η έρευνα που τους προτείνω δεν έχει προταθεί από άλλον ποτέ άλλοτε. Όχι και το ευκολότερο πράγμα του κόσμου, μα τα δύσκολα με πωρώνουν! Έχω πωρωθεί τρελά, και όσο γράφω εδώ, τόσο πιο πολύ ζεσταίνομαι για την πρόταση: 1500 λέξεις θέλουν στην πρόταση, έχω να γράψω δηλαδή περίπου τρεις σελίδες και μία μόνο ευκαιρία για επιτέλους κάποια σοβαρή ερευνητική δουλειά. Έχω μία τελευταία ευκαιρία για κάτι πολύ καλό, που θα με βγάλει από ένα βάλτο όσον αφορά τα ερευνητικά μου θέματα και θα μου ξαναδώσει τον ενθουσιασμό για δουλειά που είχα στο προπτυχιακό μου.

Άντε να δούμε πως θα τελειώσει και αυτό...

Τι χρειάζεται για να ανοίξει κανείς τράπεζα

2011-10-19T17:11:00.005+03:00

Πριν πολύ καιρό, είχα γράψει ένα κειμενάκι για το πως ανοίγουμε καφενείο. Δεν είχα αναφέρει λεπτομέρειες, αλλά είχα σταθεί πιο πολύ στις ρομαντικές συνυποδηλώσεις του να ανοίξει κανείς ένα καφενείο.

Σήμερα όμως θα σας πω το κόλπο για να ανοίξει κανείς τράπεζα. Αλλά πρώτα, θα σας μεταφέρω μία μαρτυρία όπως μου την έχει διηγηθεί ο πατέρας μου: είναι 1941 και στον Πύργο καταφτάνει ο γερμανικός στρατός κατοχής. Στην πλειοψηφία τους τότε, οι κάτοικοι ήταν κουρελήδες, αγράμματοι, ίσως και βρομιάρηδες και σίγουρα πάμφτωχοι. Η βασική τους εργασία ήταν η κτηνοτροφία και η αγροτιά, με λίγους μικρεμπόρους με παντοπωλεία, καπηλειά κλπ. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένας αυτοδημιούργητος και καλοντυμένος κύριος, με γραβάτες και καπέλα, και με ένα βασικότατο προσόν: γνωρίζει γερμανικά. Φυσικά πιάνει κονέ με τους Γερμανούς στρατιωτικούς, και αναλαμβάνει το ρόλο του εργολάβου σίτισης, δηλαδή πληρώνεται με ένα ποσό κάθε μήνα για να αγοράζει τρόφιμα για το γερμανικό στρατό.

Και εδώ φαίνεται η εξυπνάδα του τραπεζίτη και η διαφορά του από τη "βρωμερή πλέμπα": αν και έχει οδηγίες να αγοράζει τρόφιμα, ο καλός αυτός κύριος πηγαίνει στα αγροτόσπιτα για να φέρει ένα τρομερό νέο: "Οι Γερμανοί διέταξαν να δώσεις δύο αρνιά για να φάνε και αν δεν το κάνεις, θα σε εκτελέσουν. Να και το χαρτί της απόφασης!". Τα λόγια του επιβεβαίωνε ένα χαρτί γραμμένο στα γερμανικά, το οποίο φυσικά κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει εκτός από τον ίδιο, μιας και οι περισσότεροι εκείνη την εποχή ήταν τόσο αγράμματοι που υπέγραφαν με σταυρό, δεν ήξεραν ούτε το όνομά τους να γράψουν και πολύ περισσότερο δεν τολμούσαν να πάνε στη γερμανική διοίκηση για να διαμαρτυρηθούν, ούτε είχαν κανέναν να τους διαβάσει το χαρτί.

Έτσι ήταν όλοι ευχαριστημένοι: ο γερμανικός στρατός προμηθευόταν τρόφιμα, ο λαός ανεχόταν την εκμετάλλευση αφού νόμιζε πως έτσι έσωζε την ζωή του, και ο καλός μας κύριος καρπωνόταν τα λεφτά της σίτισης. Μέχρι που οι αντάρτες της Ολυμπίας έμαθαν για τα κατορθώματα του κυρίου, και έστειλαν τον παππού μου Παναγιώτη, περιβολάρη, κομμουνιστή και υπεύθυνο οπλισμού του ΕΛΑΣ για τον Πύργο, να κατασκοπεύσει τις δραστηριότητες του έξυπνου αυτού επιχειρηματία. Πράγματι, για ένα διάστημα ο Παναγιώτης εργαζόταν ως κηπουρός στον κύριο αυτό και παράλληλα δούλευε ασύρματος στον Ηλία Κονδύλη (στρατιωτικός του ελληνικού στρατού πριν τον πόλεμο, με ηρωική παρουσία στην Αλβανία και καπετάνιος στην κατοχή, είχε καταγωγή από ένα χωριό της Αρχαίας Ολυμπίας) για τις δραστηριότητες του τζέντλεμαν. Όταν έφυγαν οι Γερμανοί, οι αντάρτες είχαν αποφασίσει να ξεπαστρέψουν ορισμένα μεγάλα κεφάλια του Πύργου, ανάμεσά τους και τον εργολάβο σίτισης. Όμως, ο παππούς μου, επειδή είχε πιει ένα κρασί με τον κύριο, του το σφύριξε και έτσι ο μίστερ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια από τον Πύργο μία νύχτα με φεγγάρι. Στη μάχη του Πύργου, ο ο παππούς μου ο Παναγιώτης σκοτώθηκε από αδέσποτη σφαίρα. Μπορεί να τον εκδικήθηκαν οι σύντροφοί του για την ιστορία με τον πονηρό κύριο, μπορεί να του τη σβούριξαν άσχετοι με τα πολιτικά (γιατί κάποτε ο παππούς μου είχε σκαγιάσει -χωρίς να τον σκοτώσει ευτυχώς- ένα Δον Ζουάν της εποχής, γιατί το θύμα είχε ξεγελάσει την αδερφή του με γάμο "δια να την ατιμάσει", και σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, ο αδερφός έπρεπε να τον τιμωρήσει, χεχε), μπορεί απλά να βρέθηκε σε διασταυρούμενα πυρά. Δεν ξέρει ο πατέρας μου τις ακριβείς συνθήκες θανάτου του.

Ο Κονδύλης πράγματι εκτέλεσε λίγα καθίκια της υψηλής κενωνίας της πόλης όταν μπήκε μέσα, και παράλληλα άνοιξε τις αποθήκες όπου φυλάσσονταν τα βαρέλια με τη μαυροδάφνη έτοιμη για εξαγωγή. Ο λαός καλλιεργούσε το σταφύλι, το έφτιαχνε ποτό, αλλά δεν το δοκίμαζε ποτέ, αφού την μαυροδάφνη την εξήγαγαν όλη οι Πατρινοί και Πυργιώτες έμποροι. Εκείνη την ημέρα όμως, μέθυσε όλος ο Πύργος με μαυροδάφνη!!!!

Όσο για τον κύριο με τις ξένες γλώσσες και τα ωραία ρούχα... όχι μόνο τη γλίτωσε, μα η χάρη του έφτασε στα ανάκτορα του Μπάκινχαμ. Έγινε πετρελαιάς, απέκτησε καράβια και παιδιά. Ο γιος του είναι σήμερα τραπεζίτης. Και όπως και ο μπαμπάς του, έτσι και αυτός χρησιμοποιεί την κρατική βία, για να εκβιάσει το πόπολο: "Ή μου δίνεις "τα αρνιά σου", ή θα σε εκτελέσουν οι τύποι με τα όπλα!" ή κάπως έτσι. Έτσι, το βασικό μάθημα που του έδωσε ο πατέρας του φυσικά ήταν: "Για να γίνει κάποιος τραπεζίτης, πρέπει να υπάρχουν πρόθυμα πτώματα για να πατήσει επάνω τους!". Μα καθώς η κακούργα η ιστορία γουστάρει να κάνει τρελές πλάκες -ακόμα και να ανασταίνει τον Guy Fawkes άμα λάχει-, ο κύριος τραπεζίτης θα πρέπει ίσως να φοβάται έναν απηυδισμένο και αηδιασμένο στρατιωτικό, που ίσως κάποτε αποφασίσει να βαφτεί όλος κόκκινος στα μυαλά αλλά και στα χέρια. Και πολύ φοβάμαι πως τότε δεν θα υπάρξουν φιλότιμοι κηπουροί για τον σώσουν...

Κάτι ωραίο μυρίζει!!!!

2011-10-17T17:11:00.002+03:00

Δείτε αυτό:

και αυτό:

Και η δικιά μου εμπειρία: πριν από κανά δύο μήνες και κάτι, ήμουν σε μία καφετέρια εδώ στην περιοχή (ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ για τέτοια πράγματα) και στο απέναντι πεζοδρόμιο ένα τυπάκι άναψε ένα τσιγάρο ατέλειωτο, με καπνό σαν φουγάρο, με μυρωδιά λιβανιού, ξέρετε: το χόρτο το καλό!!!

Είχε αρκετό ντουμάνι για πολλή ώρα, ώστε μετά από κανένα μισάωρο, όλοι στο μπαράκι να έχουν αποκτήσει ένα χαμόγελο ευτυχίας, μία νιρβάνα ατέλειωτη όμως!! Δεν ήταν η πρώτη φορά που έχω λαθρο-μαστουρώσει, το ανάβουν και εδώ δίπλα κάτι παιδιά στα πολύ χαράματα, και το καλοκαίρι έφτανε η κάπνα και στο δωμάτιό μου. Αλλά ποτέ πριν δεν είχα μαστουρώσει από τόσο κοντά. Όχι δεν έπεσα μέχρι τώρα στα σκληρά, ούτε μου προκάλεσε στερητικό σύνδρομο η έλλειψη του την άλλη μέρα ή τις επόμενες.

Ερωτώ λοιπόν: γιατί δεν αφήνουν το χόρτο νόμιμα να εμπορεύεται, νόμιμα να εξάγεται και νόμιμα να χρησιμοποιείται σε συνταγές μαγειρικής και σε φάρμακα; Τουλάχιστον αν το έκαναν αυτό, η Ηλεία θα αναπτυσσόταν στο πι και φι, ανάμεσα στα άλλα. Οκ, δεν μπορώ να ξέρω τις πλήρεις ιδιότητές της κάνναβης στην ιατρική (είχα παλιά ένα βιβλίο από το Π. Οξφόρδης για το θέμα αυτό, αλλά το δάνεισα κάπου και το έχασα...), αλλά σίγουρα είναι αντικαταθλιπτικό. Και στην τελευταία, είναι νόμιμο το τσιγάρο με τα ποντικοφάρμακα και το αρσενικό μέσα, και είναι παράνομο το χασίσι;;;;; Γιατί;;;

Αυτό το τραγουδάκι του βίντεο το τραγουδάνε οι Ψόφιοι Κοριοί, ένα παλιό συγκροτηματάκι από φοιτητές του Πολυτεχνείου της Ξάνθης (οι μηχανικοί γενικά τα σπάνε, εκτός του ότι είναι και πολύ ωραία παιδιά!!!! Ε οκ όχι όλοι, ένας!!!). Ήταν ωραίο συγκρότημα, είχε μέταλλο στον ήχο του, και στίχους με αρκετό νόημα και εδώ έχει λινκς για download τα δύο άλμπουμς που έβγαλαν, το Outro και το Σήμερα Είναι Η Μέρα Σου, δεν νομίζω να έβγαλαν άλλα, μπορεί να πήραν πτυχίο και να σταμάτησαν μετά.
Το κομμάτι που παίζει στο βίντεο το είχαν ξεσκίσει οι """""αρχές"""" γιατί λένε στους στίχους τη λέξη: "χασίσι", με αποτέλεσμα σε κάποιες μεταγενέστερες version να βάλουν ένα "μπιμπ" όταν ακουγόταν η τρομερή λέξη. Σημειώστε ότι τα καψουροτράγουδα που αναφέρονται στο τσιγάρο τα αφήνουν όλα free, χωρίς λογοκρισίες... Είναι ή δεν είναι υποκρισία αυτό;;;