Τα παιδιά της φόνισσας στη πόλη των βλάχων

Βρε άει σιχτίρ!!! Ε μα ναι!!! Πάντα αμφισβητούσα τις εύκολες κρίσεις για τις μικρές κοινωνίες και το περίφημο φαρμάκι που κρύβουν μέσα τους. Νόμιζα πως ο κόσμος στην επαρχία είναι καλός και ανθρώπινος, δίνει πάντα μία δεύτερη ευκαιρία. Νόμιζα...

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν μαθήτρια να φανταστείτε, είχε γίνει στην Ηλεία ένα έγκλημα με μία που σκότωσε τον ναρκομανή άντρα της με τη βοήθεια του φίλου της. Αυτή μπήκε φυλακή όπως και ο γκόμενος, ο σύζυγος στο χώμα και τα μικρά τότε παιδάκια τους τα ανέλαβε ο παππούς τους ο παπάς.

Απόψε λοιπόν στην πλατεία της πόλης μας, καθόμουν σε κεντρικό καφέ και έπινα έναν καπουτσίνο. Ε, οκ, είμαι και λίγο κουτσομπόλα, είναι και τα τραπέζια το ένα δίπλα στο άλλο, άκουγα όλες τις μικροαστικές σκοτούρες των διπλανών: τι θα φάμε αύριο, γιορτάζει η Αντριάννα τη Δευτέρα, το παιδί θέλει να γραφτεί μπαλέτο. Σε μία φάση εμφανίζεται ένας νεαρός με ξεβαμμένα τζιν και αλυσίδες και πήγε σφαίρα στο μπαρ. Το διπλανό ζευγάρι μου σκουντιέται και η γυναίκα (αχ εμείς οι γυναίκες) λέει στον άντρα : "Για δες, ο γιός της φόνισσας, κείνης τότε που σκότωσε τον άντρα της τον καφετζή, με τον γκόμενο παρέα". "Α ναι" απαντάει εκείνος, "για δες ο νεαρός στυλάκι, κατά μάνα κατά κόρη, κατά γιό και θυγατέρα" συμπληρώνει ο θυμόσοφος και ξεσπάνε στα γέλια.

Ρε γαμώτο έχω απηυδήσει με την μικρότητα των ανθρώπων. Όποιος και να είναι ο χψω άγνωστος-γνωστός σε μία μικρή κοινωνία όπως η πόλη μου, τουλάχιστον δικαιείται να κρίνεται από τις δικές του πράξεις. Όχι από τι έκανε ο πατέρας του, η μάνα του και όλο του το σόι. Καλή και άγια η κοινωνία της Ηλείας, αλλά πολύ μικρότητα και σκληρότητα έχει. Από τα πολιτικά ακόμα, που είναι ο πατέρας στη ΝΔ-Πασόκ κυρίως και παρασέρνει μαζί του και όλη την οικογένεια, μέχρι τα ήθη είμαστε βλαχαδερά με πατέντα. Σε κανένα δεν δίνουμε μία δεύτερη ευκαιρία, μόνο κρίσεις εύκολες για τον καθένα, πολιτικά δεσμά που κρατάνε από παππούδες και ακόμα πιο πίσω, και τίποτα άλλο.

Άντε τώρα αυτό το παιδί να ξεκινήσει την ζωή του μέσα στην πόλη που οι περισσότεροι τον έχουν ταυτίσει με την πράξη της μάνας του αλλά και την ναρκομανία του πατέρα του. Τζίφος, τίποτα δεν θα κάνει το παιδί, δεν συγχωράμε εύκολα οι χωριάτες.

Και δεν αλλάζουμε με τίποτα...

Αλλά όχι δεν είχε δίκιο ο Πιτσιρίκος: άλλο το άγριο μπινελίκωμα που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού και άλλη η αυτογνωσία που προκύπτει μέσα από την κριτική που κάνει ο καθένας στον εαυτό του.


Ουφφφφφ, τα 'πα και ξεθύμανα!!!

Σεβασμός είναι...

Σαν, ωχ λάθος, ως φοιτήτρια ήμουν το κλασσικό φυτό. Διαβαστερή, μελετηρή, εργατική, πρόθυμη να αναλάβει εργασίες κλπ κλπ. Με τους καθηγητές μου είχα σχέσεις εκτίμησης ή τουλάχιστον έτσι πίστευα τότε. Τέλειωσα με τον κάλο να γράφει το πτυχίο μου άριστα ε, και με αρκετό διάβασμα και πολύ πείσμα το έγραψε τελικά το ρημάδι.

Ως απόφοιτη ήμουν φιλόδοξη. Ήθελα τρομερά να κάνω έρευνα, phd you know.
Τότε είσέπραξα ένα τρομερό όχι, σημειώνω χωρίς δικαιολογημένη αιτία, από τους καθηγητές μου. Ακόμα δεν ξέρω το λόγο και ποτέ κανείς τους δεν μου εξήγησε την αιτία.

Θαύμαζα και θαυμάζω ακόμα, πέρα από το περιστατικό εκείνο, τον καθηγητή μου των λατινικών στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Αλλά η απόρριψη εκείνη είναι ή αν θέλετε, έμεινε βαθιά πληγή μέσα μου. Ο καθηγητής εκείνος είναι επιστήμονας κύρους, με τρομερές δημοσιεύσεις και τρέφω για αυτόν ένα βαθύ αίσθημα εκτίμησης. Όταν όμως ήταν η ώρα να μου δοθεί μία ευκαιρία να κάνω έρευνα, να δουλέψω ρε παιδί μου, ουσιαστικά προσφέρθηκα να εργαστώ δεν ζήτησα αξιώματα, ο τρομερός αυτός επιστήμονας έγινε τροχοπέδη στην καριέρα μου. Προσωρινό εμπόδιο ευτυχώς, μιάς και τέλειωσα το μάστερ μου έξω.

Αλλά τώρα είναι η ώρα να πραγματοποιήσω εκείνο το παλιό τσακισμένο όνειρο. Με τους ίδιους πάλι πρωταγωνιστές. Και μία δεύτερη απόρριψη δεν θα τη δεχτώ, απλά τώρα ως περίπου ισάξιά τους απορρίπτω την απόρριψη.

Θα προσπαθήσω ξανά να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου να κάνω ένα διδακτορικό στα λατινικά στο τμήμα φιλολογίας Π. Πατρών. Θέλω πολύ να δουλέψω με επιστήμονες που σέβομαι και εκτιμώ.

Νιώθω σεβασμό για εκείνους ως επιστήμονες, ως ανθρώπους όμως δεν θα τους επιτρέψω δεύτερη φορά να με ισοπεδώσουν...

Παιδιά και ζώα στο ψυγείο

Φαντάζομαι όλοι θα έχετε δει στην τηλεόραση τη διαφήμιση με το πράσινο αρκουδάκι που διαφημίζει παριζάκι γνωστής βιομηχανίας αλλαντικών. Στην αρχή, όταν το είχα πρωτοδεί, σκέφτηκα "καλά, θα τα σπάσει στα πιτσιρίκια" και όπως μαθαίνω όντως τα έσπασε. Ανάρπαστο έγινε το gummy bear στα μικρά που ακούνε το τραγουδάκι με μανία και υποθέτω θα ζητάνε από τις μαμάδες τους να αγοράσουν παριζάκι.

Το αισθητικό υλικό του τραγουδιού της διαφήμισης είναι αρκετά καλό: μελωδία εύκολα αναγωρίσιμη, μουσική εύπεπτη λόγω του συνθεσάϊζερ, και στιχάκια απλά και χαριτωμένα... Χαριτωμένα;;; Μία δεύτερη ανάγνωση δεν τα δείχνει και τόσο χαριτωμένα: "Θα είμαι whatever... αρκεί το παριζάκι μου να είναι υφαντής". Εντύπωσή μου είναι ή δημιουργείται στα πιτσιρίκια το σύνδρομο του σκυλιού του Παβλόφ; Εννοώ πως η φιλοσοφία πίσω από τους στίχους προσπαθεί, επιτυχημένα ή όχι δεν με ενδιαφέρει, να εμφυσήσει ένα εξαρτημένο τρόπο σκέψης και ζωής (καλό παιδί, άριστος μάθητης κλπ. κλπ.) που εξαρτάται άμεσα από ένα βιομηχανικό προϊόν, το συγκεκριμένο αλλαντικό. Το παιδί δηλαδή, που εδώ είναι το καταναλωτικό τάργκετ γκρουπ, υποβάλλεται στο μήνυμα της πνευματικής υποταγής του στις επιταγές του σύγχρονου λάιφ στάιλ αγοράζοντας το προϊόν ενώ παράλληλα του δημιουργούνται οι πρώτες εικόνες τελειότητας που οφείλει να ακολουθήσει αν θέλει να αποκτήσει την γευστική ηδονή που διαφημίζεται.

Μα, θα έλεγε κανείς, τα ελληνόπουλα ήδη είναι αρκετά χοντρά για να τους τάζουμε αλλαντικά ως επιβράβευση... Αδιάφορο για το μάρκετινγκ αυτό. Εξάλλου, πως ορίζεται το "καλό παιδί" σε διάφορα οικογενειακά περιβάλλοντα; Και αυτό προβληματικό: αν οι γονείς κακοποιούν το παιδί τους, πως θα πρέπει να γίνει "καλό παιδί" ; Αν το παιδί ικανοποιεί όλες τις προυποθέσεις για να... ενταχτεί στη λίγκα του παριζακιού και δεν το επιβραβεύουν τι γίνεται; Φανταστείτε ένα παιδί που αρνείται να ασχοληθεί με τα μαθήματά του γιατί ... το ψυγείο δεν έχει παριζάκι...

Αστειότητες θα μου πείτε, και υπερβολές. Ίσως, αλλά το γενικότερο κόνσεπτ της διαφήμισης αποτελεί την επιτομή του εξαρτημένου ανθρώπου. Του καταναλωτή που ζει όχι μόνο για να καταναλώνει, αλλά και προσαρμόζει την ζωή του στις επιταγές τις διαφήμισης. Και όταν το μήνυμα αυτό απευθύνεται σε παιδιά, τότε είναι επικίνδυνο...

Ο χάρτης μας

Προ ολίγου πέτυχα στο http://olympia.gr την εικόνα ενός ελληνικού χάρτη που μας απεικονίζει νομίζω πλήρως. Ο χάρτης είναι αυτός εδώ που αναδημοσιεύω

















Κοιτάχτε τι όμορφα τα λέει μία εικόνα απλή: μία Ελλάδα διαλυμένη, με μουτσούνες παντού, κεγαχιάδες της χώρας μας, την οθωμανική σημαία στην Θράκη, την αυτονομιστική στην Κρήτη, της οποίας το άστρο σε κόκκινο φόντο σύμβολο της τουρκοκρατίας είναι, τον Ομπάμα βεβαίως, τον Πούτιν φυσικά, και τους "δικούς μας" πανηλίθιους που εργάστηκαν πολύ για την κατασκευή του χάρτη. Όλα και όλα, να είμαστε δίκαιο, οι πάντες από τον Χριστόφια μέχρι την Ντόρα όλοι τους μπήγουν μαχαίρια στην Ελλάδα. Ποιούς να πρωτοθυμηθούμε; Τον Μητσοτάκη και τους χειρισμούς του στο σκοπιανό; Τον Σημίτη με τα Ίμια; Τα ζεϊμπέκικα του Γιώργου, τις κουμπαριές του Κώστα; Όλα προετοίμασαν μία Ελλάδα ταπεινωμένη που οι πολίτες της ονειρεύονται να την κάνουν, άλλος φεύγοντας άλλος κάνοντάς την αυτονομιστικά...

Φτάσαμε στο σημείο να μην λέμε τη λέξη "εθνικός" γιατί λέει δείχνει ότι είσαι εθνικιστής. Ποιός άλλος λαός απεμπολεί την ταυτότητά του; Α, κανείς άλλος, μόνο εμείς οι ξερόλες. Ποιός άλλος λαός αυτοκαταστρέφεται βάζοντας πυρκαγιές; Μόνο οι σοφοί εμείς. Το θέμα είναι, σε λίγα χρόνια θα υπάρχουμε ως έθνος;

Ονειροκρίτης

[Και ιδού κυρίες και κύριοι, το δέυτερο εκδοθέν (τς τς τσ, πως τη μιλάω την αρχαίζουσα) ποίημα μου. Απολαύστε το]

Τα όνειρα
είναι σαν τα κύματα
φέρνουν θύματα
στην άκρη του δρόμου,
ψιθυρίζουν μηνύματα
στ' αυτί του τρόμου.

Και αν ακόμα ξυπνήσεις
και ψάξεις στις ειδήσεις
τα όνειρα να διαψεύσεις,
αυτά θα σε βρουν
στο μυαλό σου θα μπουν,
μ' υπόγειες μεθοδεύσεις.

Καινούργια γρίππη είπες;

Σιγά μην μασάει ταραμά η MariaNefeli4 από νέες γρίππες. Αλλά ρε παιδί μου, τι είναι αυτό το πράγμα; Χτες το βράδυ, μέσα στην αλκοολοκατάνυξη, όλη η παρέα μου, εκπαιδευτικοί κυρίως, για αυτό μίλαγαν. Και αντί να χαίρονται που ίσως κάνουμε διακοπές πιο νωρίς φέτος, τα είχαν δει όλα απ' τον τρόμο. Πωπω, αντράκια της φακής να πούμε!!!! Με μία μικρούλα αρρώστεια, τέζα.

Μπασ' περιπτώσει, αν με ρωτάς εμένα για το θέμα, σου λέω πως, όπως το βλέπω εγώ, θα πρέπει να βγει μία αρρώστεια που να προσβάλλει:
• Όσους δεν πίνουν. Στο καρφί οι στεγνοί βρέεεε!!!!
• Τον Πιτσιρίκο
• Όσους παρακολουθούν μανιωδώς Λιακόπουλο
• και στο καπάκι αγοράζουν και βιβλία του,
• είναι ψηφοφόροι του ΛΑΟΣ,
• έχουν πάθει αρχαιοπληξία,
• και νομίζουν πως το 2012 θα έρθουν οι Καραπιπερίμ να μας σώσουν από τους Σεκερίμ (ξελυσάξτε βρε!! Άστε πια τα πλούτη και τον Ιμπραήμ).
• Τις δήθεν κυριούλες γενικώς
• που τυχαίνει να είναι ξινές εκπαιδευτικοί με κρυφή τάση να είναι τσαούσες την οποία κρύβουν επιμελώς με το πρόσχημα του προοδευτισμού/χριστιανισμού/ελιτισμού; (πέτυχα μία χτες το βράδυ: με κοίταζε σαν ούφο που έπινα τον Νιαγάρα -πάλι- και σκούνταγε τον "μνηστήρα της" μετά το 5345ο ποτό που ήπια.).
• Και τέλος: τον Πιτσιρίκο.



Γίνεται να εμφανιστεί ένας επιλεκτικός ιός, να τους ξε... (συμπληρώνεις με ό,τι ρήμα θες) ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ;;;;
Καλά, όχι όλους, έστω τους μισούς. Ε, φανταστικέ ιοπατέρα;

Αλλάξαμε, βάλαμε τα καλά μας και είμαστε πάλι εδώ

Μετά από μακρά περίοδο σιωπής στο μπλογκ, νάμαστε!!! Αλλάξαμε ρούχα, ντυθήκαμε πιο γκλάμουρ, ανεβήκαμε ψυχολογικά, φορέσαμε και κραγιόν και τσουπ, ξαναγράφουμε. Δεν πιάσαμε ακόμα βέβαια το τέλειο οπτικά αποτέλεσμα, αλλά οκ, προσπαθούμε...

Cheers!!! -)